Page 171 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

155
นํายางพารา เข้าไปขายให้กับพ่อค้าคนกลางในชุ มชน ก็สามารถมี เงิ นไว้ใช้จ่ ายซื้ อสรรพสิ ่ งที่
ต้องการได้แล้ว สําหรั บช่วงเวลานี้ ชุ มชนย ังคงผลิ ตบนพื้ นฐานของวิธี การผลิตแบบดั้ งเดิม
เช่ นเดียวกับในช่ วงระยะเวลาที่ผ่ านมา คื อไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงทั้ งในด้านปั จจัยในการผลิ ต
และเครื่ องมื อในการผลิตในลักษณะที่ เป็ นการลงทุนเพิ่มขึ้ น สุข สุ ราษฎร์ 1เล่าให้ ฟังว่า การขาย
ยางพาราในอดี ตนั้ นนิยมขายเป็ นก้ อน หรือเรี ยกว่า “ขี้ ยาง” โดยเอาไปขายที่ตลาดทานพอ
กิโลกรัมละประมาณ 3 บาท หาบไปขายบ้างบรรทุกรถจักรยานไปบ้างตามแต่สะดวก แต่ หาก
ขายเป็ นยางแผ่นจะได้กิโลกรัมละประมาณ 6-7 บาท ในช่ วงนั้ นร้านรั บซื้ อยางในตลาดทานพอมี
เพียง 2 ร้ าน ขากลับซื้ อข้าวของเครื่ องใช่ ต่าง ๆ กลับบ้าน
จากสภาพการณ์ดังกล่ าวทําให้ชุ มชนไม้เรี ยงเริ่ มมีการประเมินว่าการเข้าร่วมใน
ระบบตลาดเป็ นประโยชน์ เพราะนอกจากจะทําให้ชุ มชนได้บริ โภคสิ นค้าใหม่ ๆ และได้บริโภค
สิ นค้าหลากหลายขึ้ นกว่าเดิมแล้ว ย ังทําให้ภาระในการผลิตปั จจัยในการดํารงชี พของชุมชนลดลง
เนื่องจากไม่ ต้องผลิตเองทุ กขั้ นตอน เช่น ในการทําลิ้นยาง จอกยาง เป็ นต้ น สามารถซื้ อหาได้
จากท้องตลาด ไม่ต้องหาจากธรรมชาติ อี กทั้งคุ ณภาพย ังดีกว่ าอีกด้วย ลักษณะเช่ นนี้ สะท้อนให้
เห็ นว่าเมื่ อมี ทางเลือกชุมชนก็พร้ อมที่จะเปลี่ยนแปลง โดยที่ชุ มชนประเมิ นว่าชุ มชนเองได้รั บ
ประโยชน์จากความสัมพันธ์ดังกล่าวจึ งเป็ นแรงจูงใจให้ชุมชนมีการแลกเปลี่ ยนในท้องตลาดมาก
ขึ้ น หน้าที่ และระบบงานบางอย่างที่ เป็ นภาระต้องทําร่ วมกับการกรี ดยางต่ างสั มพันธ์ในการ
แลกเปลี่ยนกับระบบเศรษฐกิ จแบบทุนนิ ยมที่ต้องการดึงให้คนในชุ มชนเข้าร่ วมในระบบเศรษฐกิจ
เพื่อการค้า ระบบทุนนิ ยมจึงประสบความสําเร็ จที่ สามารถผนวกเอาระบบเศรษฐกิจชุมชนในมิ ติ
การแลกเปลี่ยนของชุ มชนเข้ากับระบบทุนนิ ยมได้ ซึ่ งสิ ่งนี้ เกิ ดจากความร่ วมมือของชุมชนเอง
ด้วยส่ วนหนึ่ ง การก่อตัวดังกล่าวจึงเป็ นการสะท้อนให้เห็นว่า ชุมชนเริ่ มมี การสนับสนุ นระบบ
ทุนนิ ยม
1 สุข สุ ราษฎร์ (ผู ้ ให้สัมภาษณ์), สุธิ รา ชัยรักษา (ผู้สัมภาษณ์), หมู่ที่ 10 ตําบลไม้เรี ยง อําเภอ
ฉวาง จังหวัดนครศรี ธรรมราช เมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2553.