Page 87 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๓๓
มือมนเป็ นคนหลง บ่ รําพึงถึ งความตาย
วันหนึ่ งนางเข้าป่ า เที่ยวหาผักหักฟื นขาย
เวลาตะวันบ่ าย หาบกระเช้าออกจากไพร
นางเที่ยวกระหายแรง เดินแสวงที่ อาศัย
เหลี ยวเห็นต้นพระไทร ใบบังแดดงามโสภา
นางแวะเข้าปลงหาบ หวิ ดนํ้ าอาบลูบหน้าตา
นั ่งใต้ร่ มพฤกษา แต่ผู ้ เดียวไม่ มีใคร
ลดพัดมาเสี ยวเสี ยว ใบไม้เขียวระบัดไบ
นอนเล่นเย็นเย็นใจ พริ่ มหลับไปในไพรสณฑ์
(ราบ หรื อ สุ รางคนางค์ ๒๘)
ครั้ นวันปัณณรสี พระยมธิ บดี เจ้ากรุงบาดาล
เสด็ จออกพระที่นั่ ง ตรีมุขพิมาน แท่นแก้วประพาฬ
พิ จิตรพรรณราย
อีกหมู่เสนา จตุโลกปาลา สี่ กุมารทั้ งหลาย
บรรดาแต่งตั้ง นั ่งเฝ้ าเรี ยงราย ว่าโทษทั้ งหลาย
แห่ งผู้ กุ ศล
จึงมีโองการ ตรัสใช้โลกบาล ว่าท่านสี่ คน
จงท่านขึ้ นไป สู่ พื้นภูวดล ท่านทั้ งสี่คน
เที่ยวทั ่วชมพู
เล็งแลให้สุ ด ในแคว้นแดนมนุษย์ บรรดาซึ่ งอยู่
ฝ่ ายข้างสมณะ ลูกพระสัพพัญ�ู นักเรียนพระครู
สามเณรนางชี
องค์ใดศรัทธา ทรงศีลศาสดา ด้วยใจยินดี
อยู่ตามบัญญัติ อาบัติไม่มี สํารวมอินทรี ย์
แสวงหามรรคผล
อุดส่ าเล่าเรี ยน นิคคหิตอ่านเขียน ทางเพียรกุศล
บิ ณฑบาตรกวาดวัด ไหว้พระสวดมนต์ เป็ นสุ ขสถาผล
ราชการบ้านเมื อง
อันท่ านผู ้ เพียร ครือดังเปลวเทียน ตามไว้บรรเทือง
ช่ วงในศาสนา ให้สว่างรุ ่ งเรื อง เป็ นที่ ลือเลื่ อง
ในโลกแดนดิ น