Page 78 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๒๔
เด็ ก ๆ หมู่ลูกไพร่ ใจมันร้ายใช่พอดี
มันจะเกรงอะไรมี เราตกยากแล้วลูกอา
สอนพลางต่ างโศกเศร้า หยิบกระเช้าแสกเอามา
สอดคานยกขึ้ นบ่า ก็บ่ายหน้าสู่พงไพร
เร่ เที่ยวหาเรี ยวไม้ เก็บหักได้เต็มทูนใหญ่
สุ กเสาะเดาะเดินไป เก็บยอดผักผลาผล
ลู กโกพะวาหว้า ทั้งพุ ดซาสุ กหอมหล่น
ที่ สู งสุดมือคน ทําไม้ขอยฉอยชะลง
เก็ บเล็มเต็มกระเช้า หาบไต่เต้าออกจากดง
มาถึงไม่ทันปลง หยิบผลไม้ให้ ลูกชาย
ยอดย ักเก็บมัดเรี ยว นางเดินเที่ยวไปเร่ ขาย
ได้มาก็จับจ่าย ซื้ อข้าวกินตามเข็ญใจ
(ราบ หรื อสุรางคนางค์ ๒๘)
ที่นั้นมี วัด ได้สามชั ่วซัด กับบ้านพรานไพร
จะไปจะมา ไม่ใกล้ไม่ ไกล เป็ นที่ อาศัย
ทําบุญให้ทาน
ส่ วนเจ้าสุ บิน ใจคิดถวิล ศรัทธากล้าหาญ
จะลามารดา บวชเรียนเขียนอ่าน บําเพ็ญศี ลทาน
ให้ พระศาสนา
วันนั้นแต่เช่า อาบนํ้ าดําเกล้า แต่งตัวนุ่ งผ้า
เที่ยวเก็ บดอกไม้ มะลิจําปา ทูลเกล้าเหนื อเกศา
ไปสู ่อาราม
พอพบหลวงตา บิณฑบาตแล้วมา พายย่อมรุ่ มร่ าม
เจ้าเดินไปใกล้ นั ่งไหว้ไต่ถาม ท่านเจ้าอาราม
ที่ อยู่ แห่ งไร
หลวงตาจึงชี้ ท่านอยู่กุฎี เห็นหัวบันใด
เจ้าขึ้ นนอกชาน ค่อยคลานเข้าไป ถวายพวงมาลัย
แล้วกราบสามครา
พระเถรผู้ ใหญ่ แลเห็นประหลาดใจ ยิ้มแย ้มเจรจา
ดู ก่อนกุมาร แน่งน้อยโสภา เจ้าเข้ามาหา
ธุระกระไรหรื อ
สุ บินโฉมงาม ได้ฟังท่านถาม เคารพประนมมือ