Page 77 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๒๓
ครั้ นแล้วสําเร็จการ กลับเรื อนบานต่างคนไป
ครั้ นรุ ่ งสุริ โยทัย เจ้ากลับไปแต่เช้าชะมัว
ดับธาตุกวาดเข้ากัน ขย ําปั้ นให้เป็ นตัว
ตี นมือและเอวหัว ผันศรี ษะไปปัจฉิ ม
ลู กเมียหมู่ญาติ พร้อม นั ่งเรี ยงล้อมแต่ ริมริ ม
เส้นวักตักเหล้าจิ้ม ลงที่ซากปากผีสาง
เก็บดูกใส่ในหม้อ ผ้าขาวห่ อปิ ดจุกกลาง
พันด้ายไว้ระวาง แล้วกลับหลังไปย ังเรื อน
ส่ วนเมี ยเทียมผัวตาย ไม่สบายใจเปลือนเปลือน
โศกเศร้ าราวสามเดือน ละการงานไม่นําพา
โชคเกณฑ์จะตกตํ่า ทั้งเคราะห์กรรมดวงชะตา
ทรั พย์สิ นอกุสลา ให้เดือดร้อนดังเพลิ งเผา
ไม่ พอที่จะเสี ย ก็ให้ เสียไปเปล่ าเปล่า
ผู ้ร้ายขึ้ นย่องเบา เก็ บเอาผ้าและเงิ นทอง
ถู กความอยู่เนืองเนื อง นางแค้นเคื องเร่งเศร้ าหมอง
ข้าคนทุกหมวดกอง บางยกตัวบางหนีหน่ าย
ยิงร้ายลงทุกวัน ทรั พย์ทั้ งนั้ นก็ฉิ บหาย
ช้างม้าและวัวควาย ขโมยลักชักเอาไป
เหย ้าเรื อนหักครํ่ าคร่ า จากหลังคาหลุดพลัดไขว่
นอกชานหัวบันได แต่จะเดินก็ขัดสน
สงสารนางเทวี เมื่อมั่ งมีชุ มล้อมคน
ยามยากคนเกลี ยดตน แต่พี่ น้องไม่เหลียวแล
เพื่ อนฝูงมิตรสหาย ทั้งบ่าวไพร่ ไม่แยแส
มันขึ้ นมาดูแล คราวตกยากไม่นําพา
นางนาฎสุ ภาคี เจ้าหมองศรี ทุกเวลา
หาฟื้ นตามเวทนา ให้ใส่ ปากตามยากจน
ครั้ นตื่นแต่เช้าเช้า นางก็เข้าในไพรสณฑ์
เรี ยกลูกมาใกล้ตน มือลูบหลังแล้วสั่งสอน
โอ้โอแก้วกําพร้า อยู่เคหาแม่จักจร
ไปพรากจากลู กอ่อน หวันเว็นรอนจึงกลับเรื อน
เพื่ อหาผักลูกไม้ ตามแต่ได้ในไพรเถื่อน
เจ้าอย่าเที่ ยวชะเลื่อน เล่นไกลเรื อนเพื่อนจะตี