Page 108 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๕๔
แกวิ ่งตกอกตกใจ
กู เอยมีกรรมแล้วไซร้ จะเยือนบุตรเดี๋ยวใจ
เสมื อนแกล้งมาหลอกโยมสงฆ์
จะเป็ นบาปกรรมซํ้ าลง ขอบเมื่ อพระสงฆ์
หลับแล้วจะค่อยเข้าไป
ครั้ นเมื่อพระจันทร์ ฉายไผ่ เกลื่ อมใกล้ก่ อนไก่
เพลาหลับทั้งอาราม
เจ้าสุบินมี พยายาม ตะเกียงตั้งย ังตาม
ดู ท่องคัมภีร์มาติกา
เปรตพรานเคยเดิ นเข้ามา ยืนใกล้ชายฝา
สําแดงปรากฏแก่ตัว
กระซิ บว่าพระเณรอย่ากลัว เห็นดูโปรดหัว
ตัวข้าให้พ้นจากกรรม
เจ้าสุบินได้ยินพําพํา เหลี ยวแลเห็นชะง ํา
ว่าเออปี ศาจมึงหนา
เมื่ อตะกี้ มึงหลอกลวงตา นี่ เดินเข้ามา
หลอกเราเล่าหรื อกระไร
เปรตว่าเจ้าอย่าตกใจ ข้านี่ใช่ใคร
คื อเป็ นบิดาเจ้าเณร
เป็ นคนคุ มไพร่ กะเกณฑ์ ทํากรรมนาระเวร
ดับจิตไปสู่ อบาย
ไฟนรกหมกไหม้เผากาย ประเดี๋ ยวเกิดประเดี๋ยวตาย
อดอยากอยู่ในจําจอง
เดชะเจ้าบวชได้ฉลอง กุ ศลทั้งสอง
ไปช่ วยทุเลาเวรา
ได้กิ นข้าวนํ้ าโอชา วันนี้ ขึ้ นมา
เห็ นหน้าพระลูกใจบุญ
เจ้าทรงศีลแทนคุณ ช่ วยแผ่ส่ วนบุ ญ
ให้ พ่อพ้นเปรตวิสัย
เจ้าสุบิ นได้ฟังแจ้งใจ หายความสงสัย
รู ้แท้ว่าเป็ นบิ ดา
เจ้าคิดสังเวชนักหนา จึงว่าอนิจจา