Page 107 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๕๓
กรวดนํ้ าเหนือสุธา ตั้ งสัจจาอธิษฐาน
เดชะข้าทําทาน ขอส่ วนบุญถึ งสามี
ให้ พ้นจากเวรา อย่าเวียนอยู่ในเมืองผี
กลับไปในที่ดี ได้สมบัติ วิมานบน
ทายกมื อถือขวด ริ นนํ้ ากรวดหมดทุกคน
อุ ทิศแผ่กุ ศล สนองคุณญาติผู ้ตาย
ครั้ นแล้วเหล่าชาวบ้าน จูงลูกหลานทั้ งหญิงชาย
อําลาสงฆ์ทั้ งหลาย ชวนกันคืนสู่เคหา
(ฉบัง ๑๖)
ทีนี้ จักกล่าวพรรณนา ในเรื่ องพรานป่ า
บิดาเจ้าเณรสุบิน
เป็ นคนหยาบช้าสุ ดสิ้น ฆ่าสัตว์ขายกิน
ครั้ นตายตกขุมนรกานต์
เป็ นเปรตอดอยากอาหาร ไฟนรกเผาผลาญ
เปื้ อยเน่าเหม็นหนังพุพอง
ผลกรรมกินแต่เลือดหนอง อยู่ในจําจอง
เจ็ บปวดเวทนาช้านาน
เมื่ อวันพระชีทําทาน อุ ทิศถึงพราน
เวราทุเลาเคลื่อนคลาย
เนื้อเน่ าเข้าหมแห้ งหาย ยมพบาลทั้งหลาย
ก็ คอยเมตตาปรานี
ครั้ นวันอัฎฐปัณณรสี พระยมธิ บดี
โปรดตรั สให้ถอดขื่ อคา
เนสาทจากนรกขึ้ นมา เมื่ อยามสนธยา
ก็ เข้าไปใกล้บริ เวณ
หยุดฟั งได้ยินเกนเกน สําเนี ยงพระเณร
ลู กกูสังวัธยาย
โดยใจกู คิดมุ่งหมาย จะสําแดงกาย
จะเล่ าทุกข์ร้ อนแห่งตน
รําพึงแล้วเล่าหลายหน ครั้ นเมื่อสงบคน
ค่ อยเลียงค่อยแลซ้ ายขวา
เปรตเดินสู งสูงมหึมา พอพบหลวงตา