Page 57 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๕๑
แต่การศึ กษาในระบบที่ผ่านมามักแยกผู ้ เรี ยนออกจากชุมชนที่อาศัยอยู่ โดยมุ ่งเน้นให้เรี ยนรู้
เกี่ยวกั บเรื่ องราวที่ไกลไปจากชุ มชนของตน ทําให้ผู ้ เรี ยนได้เรี ยนรู ้และรู้ จักชุ มชนของตนน้อยลง
เมื่อผ่านระบบการศึ กษามาแล้วกลับถูกดึงเข้าสู ่ ระบบทุน ดึงปั ญญาชนออกไปจากชุ มชน เพราะ
ความรู ้ที่ได้เรี ยนรู้ไม่ เหมาะสมกับบริ บทในชุ มชนของตน แต่เหมาะกับบริ บทของภาคเมืองมากกว่า
ปัจจุ บันการจัดการศึ กษาเริ่ มปรับเปลี่ยนเพื่อให้ ผู ้ เรียนได้เรี ยนรู ้ชี วิตจริ งของตนเองและท้องถิ่น ทํา
ให้รู้ จักท้องถิ่ น เกิดความรักและความภาคภูมิใจ การจัดระบบการศึกษาในปั จจุบันจึ งมุ่ งเน้นให้
โรงเรี ยนกับชุมชนเป็ นผู้ร่วมกันจัดทําหลักสู ตรท้องถิ่น เพื่อเป็ นแนวทางให้เยาวชนในชุ มชนรู ้จัก
ท้องถิ ่ นซึ่ งเป็ นฐานรากของตนมากยิ่งขึ้ น ชุ มชนตะโหมดเป็ นอีกชุมชนหนึ่ งที่ ให้ความสําคัญต่ อ
ระบบการศึกษา จึงได้ร่วมกับโรงเรี ยนประชาบํารุ งจั ดทําหลักสู ตรท้องถิ่น “ตะโหมดศึ กษา” เพื่อ
ต้องการให้เยาวชนในตะโหมดได้รู ้จักเรื่องราวต่ าง ๆ ในชุมชนของตนมากยิ่งขึ้ น ก่อให้เกิดความรั ก
และความภาคภู มิใจในถิ ่ นฐานของตนเอง นับเป็ นรู ปแบบของการจัดการศึ กษาสนองตาม
รัฐธรรมนู ญฉบับใหม่และสอดคล้องกับพระราชบัญญัติการศึ กษาแห่งชาติ ปี พ.ศ.๒๕๔๒ ๕๔
นอกจากนี้ ทางสภาลานวัดตะโหมดได้ร่วมกันจัดกิจกรรมต่ าง ๆ เพื่อให้เยาวชนได้มีส่ วน
ร่ วมและเรี ยนรู ้เกี่ ยวกับชุมชน เช่ น งานประเพณี ย ้อนยุค เป็ นอีกกิ จกรรมหนึ่ งของชุมชน ที่ จัดขึ้ น
เป็ นประจําทุกปี ในช่วงวันสงกรานต์ มีการแสดงย ้อนยุควิถี ชี วิตของคนในชุ มชนตะโหมด เพื่อให้
ลูกหลานในชุมชนได้รู้จักและนับเป็ นการถ่ายทอดเรื่ องราวของชุมชนโดยผ่ านงานประเพณี
การจัดการภายในชุมชน ก่อนที่ทางรั ฐส่วนกลางจะมี การกําหนดการปกครองส่ วนภูมิภาค
ชุ มชนตะโหมดมีระบบการบริ หารภายในชุ มชนของตนเองอยู่ก่อนแล้ว โดยมีผู ้ อาวุโสซึ่ งได้รับการ
ยอมรับนับถื อให้เป็ นผู้ปกครองดูแลความเรี ยบร้ อยภายในหมู่บ้าน ชาวบ้านจะเรี ยกผู้นั้ นว่า “หั ว
เมื อง” เทียบเท่ากับผู้ ใหญ่บ้านในปั จจุ บัน ส่วนชุ มชนที่มีลักษณะใหญ่กว่ าครอบคลุมหลายหมู่บ้าน
ย่อย จะมีผู ้ที่ ชาวบ้านให้ความเคารพและแต่ งตั้ งให้ เป็ นผู ้ นําชุ มชน ซึ่ งมี ฐานะทางการปกครอง
เหนื อกว่าหัวเมื อง ชาวบ้านจะเรี ยกกันว่ า “จอม” เทียบได้กับกํานันในปัจจุ บัน ซึ่ งหัวเมื องและจอม
ส่ วนใหญ่ เป็ นผู ้ อาวุโสที่ชาวบ้านเคารพ และมีบทบาทสําคัญ เมื่อระบบกํานันและผู้ใหญ่บ้านมีขึ้ น
ในปี พ.ศ.๒๔๔๐ (ตามพระราชบัญญัติปกครองส่ วนท้องที่ รศ.๑๑๖)๕๕ กํานั นและผู้ ใหญ่บ้านก็ย ัง
ขอคําปรึ กษาจากผู้เฒ่ าผู ้ แก่ ในชุ มชน เนื่ องจากชาวบ้านเป็ นผู้เลือกบุ คคลให้ดํารงตําแหน่งกํานั น
ผู ้ ใหญ่บ้าน ผู ้ ที่ ได้รับคัดเลื อกส่ วนใหญ่ มักมีลักษณะของความเป็ นผู ้ นําตามธรรมชาติอยู่ด้วย แต่ ใน
กรณี ที่ผู ้ นําทางการไม่เป็ นที่ยอมรั บของคนในชุ มชนก็มักจะเกิ ดปัญหาความขัดแย ้งตามมาเสมอ ที่
๕๔สภาลานว ัดตะโหมด. ๒๕๔๓. ตะโหมดศึกษา : หลักสู ตรท้องถิ่นชุมชนตะโหมด. พัทลุง : สํานักงาน
ป้ องกันและปราบปรามยาเสพติดภาคใต้, คํานํา.
๕๕ชาลี ศิลปรัศมี. ๒๕๒๙. การปกครองมณฑลนครศรี ธรรมราชภายใต้สมเด็ จพระเจ้าน้องยาเธอเจ้าฟ้ า
ยุคลฑิ ฆัมพร กรมขุ นลพบุรี ราเมศวร์ (พ.ศ. ๒๔๕๓-๒๔๖๘). วิทยานิพนธ์ ปริ ญญาการศึ กษามหาบัณฑิ ต
มหาวิทยาลัยศรี นคริ นทรวิโรฒ ประสานมิตร, ๑๓.