Page 93 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

- 85 -
เสี
ยพระเกี
ยรติ
จนในที่
สุ
ดพระเจ้
าก็
เสี
ยพระทั
ยที่
ได้
สร้
างมนุ
ษย์
ขึ
นมา จึ
งได้
กํ
าหนดว่
าจะทํ
าลาย
มนุ
ษย์
และโลกนี
ด้
วยนํ
าท่
วม ในพระคริ
สตธรรมคั
มภี
ร์
บทที่
6 ได้
กล่
าวย ํ
าถึ
งการบาปที่
มนุ
ษย์
กระทํ
มี
ใจความโดยสรุ
ปดั
งนี
“พระเจ้
าทรงเห็
นว่
าความชั ่
วช้
าของมนุ
ษย์
มี
มากบนแผ่
นดิ
น และทรงเห็
นว่
เค้
าความคิ
ดในใจของเขาล้
วนเป็
นเรื่
องร้
ายเสมอ” พระเจ้
าจึ
งตรั
สแก่
โนอาห์
ว่
า “เราตั
ดสิ
นใจแล้
วว่
จะให้
บรรดามนุ
ษย์
ถึ
งความพิ
นาศเสี
ยที
ด้
วยเหตุ
ว่
าโลกเต็
มไปด้
วยความทารุ
ณเพราะการกระทํ
าของ
มนุ
ษย์
ดู
เถิ
ด เราจะทํ
าลายพวกเขาพร้
อมกั
บแผ่
นดิ
นโลก...เราเองจะเป็
นผู
ทํ
าให้
นํ
าท่
วมแผ่
นดิ
น จะ
ทํ
าลายมนุ
ษย์
และสั
ตว์
ที่
มี
ลมปราณทั
วใต้
ฟ้
า ทุ
กสิ
งที่
อยู
บนแผ่
นดิ
นจะตาย” หลั
งเหตุ
การณ์
นํ
าท่
วม
โลก ในบทที่
9 พระเจ้
ามอบกฎหมายแก่
โนอาห์
“จงมี
ลู
กดกทวี
มากขึ
นจนเต็
มแผ่
นดิ
น บรรดาสั
ตว์
บนแผ่
นดิ
น บรรดานกในอากาศ บรรดาสั
ตว์
ที่
เลื
อยคลานอยู
บนแผ่
นดิ
นและปลาทั
งสิ
นในทะเลจะ
กลั
วพวกเจ้
า เรามอบสั
ตว์
ทั
งปวงไว้
ในมื
อพวกเจ้
า ทุ
กสิ
งที่
มี
ชี
วิ
ตเคลื่
อนไหวไปมาจะเป็
นอาหารแก่
เจ้
า เราจะยกของทุ
กอย่
างให้
แก่
เจ้
า ดั
งที่
เรายกต้
นผั
กเขี
ยวสดให้
แก่
เจ้
าแล้
ว แต่
อย่
ากิ
นเนื
อพร้
อมกั
ชี
วิ
ตของมั
นคื
อเลื
อดของมั
น โลหิ
ตที่
เป็
นชี
วิ
ตของเจ้
านั
นเราจะทวง เราจะทวงจากสั
ตว์
ทั
งปวง และ
เราจะทวงจากมนุ
ษย์
ด้
วย เราจะทวงชี
วิ
ตมนุ
ษย์
จากเพื่
อนมนุ
ษย์
ด้
วย ผู
ใดฆ่
ามนุ
ษย์
ให้
โลหิ
ตไหล
มนุ
ษย์
จะฆ่
าผู
นั
นให้
โลหิ
ตไหลเหมื
อนกั
เพราะพระเจ้
าทรงสร้
างมนุ
ษย์
ตามพระฉายาของ
พระองค์
…” การค้
นหาเหตุ
ผลอั
นสมบู
รณ์
โดยตั
วของมนุ
ษย์
เองจึ
งมี
ความบกพร่
องมาตลอด พระเจ้
จึ
งสํ
าแดงพระประสงค์
ของพระองค์
ต่
อมนุ
ษย์
ด้
วยพระองค์
เอง เริ
มต้
นเมื่
อประมาณ 4,000 ปี
ที่
แล้
พระเจ้
าสํ
าแดงความประสงค์
ของพระเจ้
าแก่
อั
บราฮั
มว่
าถ้
าเขายอมจากพ่
อแม่
พี่
น้
องของเขาไปย ั
แผ่
นดิ
นคานาอั
น พระเจ้
าจะให้
เขาเป็
นต้
นกํ
าเนิ
ดของชนหลายชาติ
อั
บราฮั
มทรงเชื่
อฟั
งพระเจ้
าจึ
งทํ
ตามพระสั
ญญาที่
ว่
าจะยกแผ่
นคานาอั
น(ที่
ตั
งของประเทศอิ
สราเอลในปั
จจุ
บั
น)เป็
นมรดกตกทอดไป
ย ั
งลู
กหลานที่
เกิ
ดมาตามพระสั
ญญา การเชื่
อฟั
งพระเจ้
าจึ
งเป็
นหน้
าที่
ของมนุ
ษย์
เพื่
อที่
จะได้
เป็
นที่
พอ
พระทั
ยพระเจ้
า กฎเกณฑ์
แห่
งการต้
องเชื่
อฟั
งนี
ต่
อมาได้
พั
ฒนามากขึ
นจนเป็
นธรรมบั
ญญั
ติ
จนกระ
ทั
งมาถึ
งสมั
ยของโมเสส จึ
งได้
มี
การบั
นทึ
กเป็
นลายลั
กษณ์
อั
กษรเรี
ยกกั
นว่
าบั
ญญั
ติ
สิ
บประการ
โดย
มี
เนื
อความโดยสรุ
ปดั
งนี
ข้
อที่
1. อย่
ามี
พระเจ้
าอื่
นใดนอกเหนื
อจากเรา(พระเจ้
าตรี
เอกานุ
ภาพ)
ข้
อที่
2. อย่
าทํ
ารู
ปเคารพสํ
าหรั
บตนหรื
ออย่
ากราบไหว้
รู
ปเคารพเหล่
านั
น เราคื
อพระเจ้
าของ
เจ้
า เป็
นพระเจ้
าที่
หวงแหน
ข้
อที่
3. อย่
าพระนามของพระเจ้
าอย่
างไม่
สมควร
ข้
อที่
4. จงระลึ
กถึ
งวั
นสะบาโตถื
อเป็
นวั
นบริ
สุ
ทธิ
ข้
อที่
5. จงให้
เกี
ยรติ
แก่
บิ
ดามารดา
ข้
อที่
6. อย่
าฆ่
าคน
1
บั
ญญั
ติ
สิ
บประการปรากฏในหนั
งสื
ออพยพและเฉลยธรรมบั
ญญั
ติ
ที่
โมเสสเป็
นผู
จารึ
กไว้
เป็
นภาษาฮี
บรู
เมื่
อประมาณ 3,500 ปี
ที่
แล้
หรื
อบางคนเรี
ยกว่
า กฎหมายของโมเสส