- 84 -
ให้
เป็
นชายและหญิ
ง พระเจ้
าทรงอวยพรแก่
มนุ
ษย์
ตรั
สแก่
เขาว่
า ‘จงมี
ลู
กดกทวี
มากขึ
้
นจนเต็
ม
แผ่
นดิ
น จงมี
อํ
านาจเหนื
อแผ่
นดิ
น จงครอบครองฝู
งปลาในทะเล และฝู
งนกในอากาศ กั
บบรรดาสั
ตว์
ต่
างๆที่
เลื
้
อยคลานบนแผ่
นดิ
น’ พระเจ้
าตรั
สว่
า ‘ดู
เถิ
ด เราให้
พื
ชที่
มี
เมล็
ดทั
้
งหมดซึ
่
งมี
อยู
่
เต็
มแผ่
นดิ
น
และต้
นไม้
ทุ
กชนิ
ดที่
มี
เมล็
ดในผลของมั
นแก่
เจ้
า เป็
นอาหารของเจ้
า...’ ” ส่
วนบทที่
2 ข้
อที่
16-25 มี
ใจความโดยสรุ
ปว่
า “พระเจ้
าจึ
งทรงบั
ญชาแก่
มนุ
ษย์
นั
้
นว่
า ‘บรรดาผลไม้
ทุ
กอย่
างในสวนนี
้
เจ้
ากิ
นได้
ทั
้
งหมด เว้
นแต่
ต้
นไม้
แห่
งความสํ
านั
กในความดี
ความชั
่
ว ผลของต้
นไม้
นั
้
นเจ้
าอย่
ากิ
น เพราะในวั
น
ใดที่
เจ้
าขื
นกิ
น เจ้
าจะต้
องตายแน่
...เราจะสร้
างคู
่
อุ
ปถั
มภ์
ที่
สมกั
บเขาขึ
้
น’ พระองค์
ทรงสร้
างให้
เป็
น
หญิ
ง แล้
วทรงนํ
ามาให้
ชายนั
้
น...เพราะฉะนั
้
นผู
้
ชายจึ
งจากบิ
ดามารดาของตนไปผู
กพั
นอยู
่
กั
บภรรยา
และเขาทั
้
งสองจะเป็
นเนื
้
อเดี
ยวกั
น ทั
้
งผู
้
ชายและภรรยาของเขา
เปลื
อย
กายอยู
่
และไม่
อายกั
น ” เรา
สั
งเกตเห็
นได้
ว่
าในพระคั
มภี
ร์
ตอนที่
ยกมานี
้
มี
การกล่
าวถึ
งสิ
ทธิ
ทางความคิ
ดของมนุ
ษย์
เป็
นสิ
่
งที่
ให้
เสรี
ภาพมาตั
้
งแต่
แรกของการทรงสร้
าง ขอบเขตจํ
ากั
ดของการใช้
เสรี
ภาพก็
มี
อยู
่
ตั
้
งแต่
เริ
่
มแรกเลย
ที
เดี
ยวดุ
จกั
น
ร่
างกายของสิ
่
งมี
ชี
วิ
ตเป็
นสสารที่
ต้
องใช้
พลั
งงานขั
บเคลื่
อนจึ
งมี
ความต้
องการอาหาร
เป็
นแหล่
งพลั
งงาน พระเจ้
าก็
ให้
ผลไม้
ที่
มี
เมล็
ดทุ
กชนิ
ดนั
้
นเป็
นอาหารได้
ยกเว้
นแค่
ผลไม้
แห่
งการรู
้
สํ
านึ
กในความดี
ความชั
่
วเท่
านั
้
นที่
ห้
ามกิ
น(ไม่
ห้
ามสั
มผั
สหรื
อดู
) กายเนื
้
อต้
องมี
การพั
กผ่
อนและต้
องมี
พื
้
นที่
อยู
่
อาศั
ยพระเจ้
าก็
ให้
ผื
นแผ่
นดิ
นทั
่
วไปเป็
นที่
อยู
่
อาศั
ย การสื
บเผ่
าพั
นธุ
์
เป็
นสั
ญชาติ
ญาณที่
มี
อยู
่
ใน
มนุ
ษย์
เหมื
อนเช่
นสั
ตว์
ทั
้
งหลาย
พระเจ้
าก็
ตั
้
งสถาบั
นครอบครั
วให้
เพื่
อความเป็
นระบบระเบี
ยบ
ยิ ่
งกว่
านั
้
นพระเจ้
าให้
มนุ
ษย์
มี
อํ
านาจเหนื
อแผ่
นดิ
นและฝู
งสั
ตว์
การมี
ส่
วนร่
วมปกครองแผ่
นดิ
นและ
สั
ตว์
ทุ
กชนิ
ดบนโลกนี
้
แต่
สั
งเกตเห็
นได้
ว่
าทั
้
งบรรดาสั
ตว์
และมนุ
ษย์
ในยุ
คนี
้
ไม่
กิ
นเนื
้
อซึ
่
งกั
นและกั
น
ไม่
อนุ
ญาตให้
กิ
นเนื
้
อในตอนแรกของการทรงสร้
างนี
้
ได้
ช่
วยรั
กษาอายุ
ของมนุ
ษย์
ไว้
ให้
ยื
นนานนั
บ
พั
นปี
และในช่
วงแรกไม่
มี
การเจ็
บป่
วยหรื
อการล้
มตายเกิ
ดขึ
้
นเลย ความตายเป็
นสิ
่
งเกิ
ดจากเงื่
อนไข
ของการไม่
เชื่
อฟั
ง ที่
ห้
ามกิ
นผลไม้
แห่
งการสํ
านึ
กในความดี
ความชั ่
ว ความสั
มพั
นธ์
ระหว่
างมนุ
ษย์
กั
บ
บรรดาสั
ตว์
ต่
างๆนั
้
นมนุ
ษย์
เป็
นผู
้
ปกครอง ความสั
มพั
นธ์
ระหว่
างผู
้
ชายกั
บผู
้
หญิ
งมี
ฐานะเท่
าเที
ยมกั
น
ต่
างก็
ประกอบด้
วยฉายา(ลั
กษณะ)ของพระเจ้
า แต่
ย ั
งไม่
มี
ความสํ
านึ
กในความดี
ความชั
่
ว เห็
นได้
ชั
ดเจนว่
ามี
อิ
สรภาพทางความคิ
ด มี
เสรี
ภาพในการตั
้
งชื่
อให้
สั
ตว์
ทุ
กชนิ
ดทุ
กตั
ว ชื่
อของสั
ตว์
เหล่
านั
้
น
พระเจ้
าให้
มนุ
ษย์
ผู
้
ปกครองสั
ตว์
ตั
้
งให้
ฉะนั
้
นการเกิ
ดขึ
้
นของมนุ
ษย์
มี
สิ
ทธิ
มากมายอยู ่
กั
บตั
ว มนุ
ษย์
มี
จุ
ดเด่
นคื
อเสรี
ภาพในการเลื
อกทางเดิ
นของตนเอง และมนุ
ษย์
ใช้
เสรี
ภาพนั
้
นในทางที่
ผิ
ดคื
อ เลื
อกที่
จะไม่
เชื่
อฟั
งพระเจ้
า กล่
าวโดยสรุ
ปคื
อ อยากเป็
นพระเจ้
าเสี
ยเองมากกว่
าที่
จะมี
ชี
วิ
ตอยู
่
เพื่
อถวาย
เกี
ยรติ
แด่
พระเจ้
า ตามลั
กษณะทางความคิ
ดหรื
อพระประสงค์
ของพระเจ้
าในการทรงสร้
างมนุ
ษย์
เมื่
อมนุ
ษย์
คนแรกทํ
าบาปแล้
วลู
กหลานที่
เกิ
ดตามมาก็
เป็
นคนบาปโดยกํ
าเนิ
ด ประวั
ติ
ศาสตร์
ของมนุ
ษย์
ได้
ยื
นย ั
นเรื่
องนี
้
หลายครั
้
งว่
าโดยธรรมดามนุ
ษย์
มั
กจะใช้
สิ
ทธิ
เสรี
ภาพไปในทางที่
ผิ
ดต่
อ
พระประสงค์
การทรงสร้
างของพระเจ้
า พระเจ้
าไม่
ได้
อนุ
ญาตให้
มี
การฆ่
ามนุ
ษย์
แม้
ว่
าเขาทํ
าบาปฆ่
า
คนตายมาก่
อนก็
ตาม แต่
มนุ
ษย์
ก็
ฆ่
ากั
นไปมา ข่
มเหงกั
นไปมาอย่
างไม่
มี
วั
นสิ
้
นสุ
ด ทํ
าให้
พระเจ้
าเสื่
อม