๔๕
คร ั
้
นเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
ทราบข่
าวการไม่
ยอมสวามิ
ภั
กดิ
์
ของเจ้
าสมพู
จึ
งได้
ส่
งกองทั
พ
มาปราบพร้
อมกั
บยึ
ดเมื
องเชี
ยงขวางได้
และเลยไปยึ
ดหลวงพระบางได้
ส่
วนเจ้
าสมพู
หนี
ไปแขวง
พั
วพั
น
ในปี
จ.ศ. ๑๑๕๐ ขณะที
่
เมื
องเชี
ยงขวางถู
กยึ
ดครองโดยเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
อยู
่
นั
้
นเจ้
า
1
ก
1
างและเจ้
าหล้
าบุ
ตรเจ้
าหน่
อเมื
อง (เจ้
าองโตน) ได้
วิ
วาทแย่
งชิ
งกั
นขึ
้
นเป็
นกษั
ตริ
ย์
เมื
องเชี
ยงขวาง
โดยเจ้
าหล้
าขอให้
เมื
องเวี
ยงจั
นทน์
ยกทั
พไปตี
เจ้
ากาง เมื
่
อถึ
งเมื
องเชี
ยงขวางกองทั
พเมื
อง
เวี
ยงจั
นทน์
ยั
งเลยไปถึ
งแขวงหั
วพั
นเพื
่
อจั
บเจ้
าสมพู
ได้
ในที
่
สุ
ด
เวลาต่
อมาเจ้
าเชี
ยงซึ
่
งเป็
นอนุ
ชาของเจ้
าสมพู
ได้
ขอความช่
วยเหลื
อจาก
จั
กรพรรดิ
เซี
ยโลง
แห่
งเวี
ยดนามเพื
่
อกดดั
นให้
เวี
ยงจั
นทน์
ปล่
อยตั
วเจ้
าสมพู
เจ้
าสมพู
และเจ้
า
เชี
ยงกลั
บมาเมื
องเชี
ยงขวางได้
รวบรวมกองทั
พไทยวน ไทย้
าย ผู
้
ไทเพื
่
อไปปราบเจ้
ากางและเจ้
า
หล้
าซึ
่
งหลบหนี
ไปที
่
เมื
องแถง แต่
ไม่
สามารถจั
บเจ้
ากางและเจ้
าหล้
าได้
โดยเจ้
ากางหนี
ไปเมื
องกา
สี
เมื
่
อเจ้
าสมพู
ขึ
้
นเป็
นกษั
ตริ
ย์
เมื
องเชี
ยงขวางอี
กคร ั
้
ง ทํ
าให้
พระเจ้
าอิ
นทะวง (พระเจ้
า
ไซเสดถาทิ
ราดที
่
๓) แห่
งเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
ต้
องส่
งเจ้
าอะนุ
รุ
ดทะรา
มาจั
บเจ้
าสมพู
และมเหสี
ไป
ขั
งไปที
่
เมื
องเวี
ยงจั
นทน์
ส่
งผลให้
เมื
องเชี
ยงขวางต้
องขึ
้
นตรงกั
บเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
ตั
้
งแต่
นั
้
นเป็
นต้
น
มา
ในปี
จ.ศ. ๑๑๖๔ เจ้
าสมพู
สิ
้
นพระชนม์
เจ้
าเชี
ยงขึ
้
นเป็
นกษั
ตริ
ย์
เมื
องเชี
ยงขวาง
แทน กระทั
่
งสิ
้
นพระชนม์
เมื
่
อปี
จ.ศ. ๑๑๖๕ ทํ
าให้
เจ้
าน้
อยผู
้
เป็
นโอรสอายุ
๑๔ ปี
ขึ
้
นเป็
นกษั
ตริ
ย์
เมื
องเชี
ยงขวาง พระนามว่
าเจ้
าสุ
ทะกะสุ
วั
นนะกุ
มมาน ซึ
่
งเป็
นเวลาใกล้
เคี
ยงกั
บพระเจ้
าอิ
นทะวง
แห่
งเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
สวรรคตลง และพระเจ้
าอะนุ
รุ
ดทะราดเป็
นกษั
ตริ
ย์
เมื
องเวี
ยงจั
นทน์
ขณะนั
้
นพระยาเซี
ยงดี
ซึ
่
งเป็
นขุ
นนางของเมื
องเชี
ยงขวาง ใส่
ความว่
าเจ้
าน้
อยจะ
แยกเมื
องเชี
ยงขวางออกเป็
นอิ
สระจากเวี
ยงจั
นทน์
พระเจ้
าอะนุ
รุ
ดทะราดจึ
งโปรดฯ ให้
จั
บเจ้
าน้
อย
มาขั
งที
่
เมื
องเวี
ยงจั
นทน์
พร้
อมกั
บนิ
มนต์
เจ้
าหน่
อคํ
า (คํ
าโกด) ให้
ลาสิ
กขาบทเป็
นกษั
ตริ
ย์
เมื
อง
เชี
ยงขวางแต่
เจ้
าหน่
อเมื
องไม่
ยอมลาสิ
กขาบท เวลาต่
อมาเจ้
าน้
อยร ั
บอาสาฝึ
กม้
าพยศถวายแด่
พระเจ้
าอะนุ
รุ
ดทะราด พระเจ้
าอะนุ
รุ
ดทะราดพอพระทั
ยจึ
งโปรดฯ ให้
เจ้
าน้
อยกลั
บไปเป็
นกษั
ตริ
ย์
เมื
องเชี
ยงขวางตามเดิ
ม
ปี
จ.ศ. ๑๑๘๙ พระเจ้
าอะนุ
รุ
ดทะราดทรงคิ
ดกู
้
ชาติ
โดยยกกองทั
พเวี
ยงจั
นทน์
ไปตี
ไทยที
่
เมื
องโคราช (นครราชสี
มา) โปรดฯ ให้
เจ้
าน้
อยนํ
ากํ
าลั
งเมื
องเชี
ยงขวางไปคุ
้
มกั
นเมื
อง
เวี
ยงจั
นทน์
แต่
เจ้
าน้
อยทราบว่
ากองทั
พฝ ่
ายไทยที
่
ประกอบไปด้
วยหลวงพระบาง เชี
ยงใหม่
แพร่
น่
าน ลํ
าปาง และลํ
าพู
น โดยพระยาราชสุ
ภาวดี
(สิ
งห์
สิ
งหเสนี
) จะยกทั
พไปยึ
ดเมื
องเชี
ยงขวาง
ทํ
าให้
เจ้
าน้
อยไม่
ยอมส่
งกองทั
พไปไปคุ
้
มกั
นเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
อย่
างไรก็
ดี
เมื
่
อพระเจ้
าอะนุ
รุ
ดทะ
๑๙
ไทยเรี
ยกยาลอง (Nguyen Gia Long, ค.ศ. ๑๘๐๒–๑๘๒๐) หรื
อองเชี
ยงสื
อ (Nguyen Anh)
๒๐
ไทยเรี
ยกว่
าเจ้
าอนุ
วงศ์
๒๑
ตรงกั
บร ั
ชสมั
ยพระบาทสมเด็
จพระนั
่
งเกล้
าเจ้
าอยู
่
หั
ว (พ.ศ. ๒๓๓๐–๒๓๖๗)