Page 52 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๔๑
โดยการทําไหหิน ดังนั ้ นไหหินที่เมืองเชียวขวางในป ัจจุบันจึงเป็ นไหเหล้าของท้าวเจืองนั ่ นเอง
(จารุวรรณ ธรรมวัตร, ๒๕๔๐ : ๖๐)
สํานวนที่ ๒ นิ ทานเรื่องหาดอัง
นิทานเรื่องหาดอัง กล่ าวถึงหัวหน้าชนพื้นเมืองที่ชื่อหาดอังคิดสร้างค่ายหินเพื่อ
ป้องกันศัตรู จึงระดมกําลังขุดดินมาฝ ังเป็ นร ั ้ ว ฝ ่ายเมืองโดยรอบเห็นหาดอังมีกําลังคนมากและมี
ร ั ้ วเสาหินล้อมอ่างหนาแน่นจึงคิดชิงเมืองด้วยกลศึกโดยส่งคนมาเป็นไส้ศึกและร ับใช้หาดอังจนได้
กลายเป็ นลูกเขย วันหนึ่ งขณะที่ชาวเมืองกําลังสร้างเสาหินหาดอังได้ปีนขึ ้นเสาที่สูงที่สุ ดเพื่อดู
ข้าศึก ลูกเขยไส้ศึกซึ่งอยู่ ข้างล่างได้ล้ มเสาหินทับหาดอังเสียชีวิตและเสาหินได้ แจกกระจัด
กระจายจนถึงทุกวันนี้ (จารุวรรณ ธรรมวัตร, ๒๕๔๐ : ๖๐)
กล่าวได้ว่าตํ านานทุ่งไหหินและเสาหินส่งผลต่ อวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์พวน
อย่างยิ่ง จารุวรรณ ธรรมวัตร (๒๕๔๐) ได้นําเสนอความเกี่ยวพันดังกล่ าวว่าเนื่องจากบริเวณทุ ่ง
ไหหินมีความเกี่ยวพันกับผีบรรพบุรุ ษ ผีมเหสักข์๖ และผีเสื ้ อเมือง ดังที่ปรากฏในตํานานท้าวฮุ่ง
ท้าวเจืองซึ่งกล่ าวถึงความสัมพันธ์ระหว่างนางจอมและท้ าวเจืองกับผีแถน ผีดํ้ า ผีป ่า ผีดง ผ่าน
การเลี้ยงผีทั้ งการเลี้ยงผีในฐานะกิจวัตรประจําวันเพือให้ผีคุ้มครองร ักษา และการเลี้ยงผีเมื่ อ
เผชิญวิกฤติการณ์ที่ ยุ่งยาก
ความเชื่ อที่ตกทอดมาดังกล่าว ส่ งผลให้ชาวพวนในเวลาต่อมามีการประกอบ
พิธีกรรมบู ชาผีนั บตั้ งแต่เกิดจนกระทั ่ งเสียชีวิต เช่ น การคลอดลูกที่ต้องมีพิธีผาบผีหรือปราบผี
และพิธีทั ่ งไห เพื่อให้ทารกที่เกิดมาปลอดภัยและเติบใหญ่เป็ นคนดี ตลอดจนประเพณีบุญกําฟ้ า
ซึ่งเกี่ยวข้องกับการขอให้ผลิตผลทางการเกษตรมีความอุดมสมบูรณ์และฝนตกต้องตามฤดูกาล
เป็ นต้น (จารุวรรณ ธรรมวัตร, ๒๕๔๐ : ๕๙-๖๐, ๗๖–๗๗)
โดยนัยนี้ จึงเห็นได้ วาตํานานที่กล่าวถึงชาวพวนมิได้นําเสนอเพียงความเป็นมาของกลุ่ม
ชาติพันธุ ์พวนเท่านั ้ น หากแต่ได้ถูกอธิบายความสัมพันธ์ ระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์พวนกับกลุ ่มชาติ
พันธุ์อื่นๆ ทั ้ งที่แตกต่างกันดังที่ปรากฏในตํานานนํ้าเต้าปูง และกลุ่มชาติพันธุ์ที่ คล้ายคลึงกันดังที่
ปรากฏในกงดินเมืองพวน รวมถึ งพื้นทางวัฒนธรรมพวนที่มีความสัมพันธ์กับตํานานในภูมิภาค
ลุ่มแม่นํ้ าโขงอย่างท้าวฮุ่งท้าวเจือง อันอาจเป็ นส่วนหนึ่ งที่ชี้ให้เห็นว่ารากเหง้าทางวัฒนธรรมของ
พวนจึงมิได้ ปรากฏขึ้นอย่างโดดเดี่ยว หากแต่ สัมพันธ์กับกลุ่ มชาติพันธุ์อื่นที่ รายล้อมอยู่เป็ น
จํานวนมาก
อย่ างไรก็ดี ไม่เพียงแต่ตํ านานเท่านั ้ นที่กล่ าวถึงความเป็ นมาของชาวพวนหากแต่ยังมี
หลักฐานที่เรียกว่าพงศาวดารซึ่งกล่าวถึงชาวพวนอีกด้วย
๖ คืออดีตเจ้ าเมืองซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว (จารุวรรณ ธรรมวัตร, ๒๕๔๐ : ๗๗)