Page 51 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๔๐
ตาลแทนโดยมีท้าวฮุ่งเป็นอุปราช ขณะเดีวกันท้าวฮุ่งไปสู ่นางง้อมลูกสาวของนางเม็งซึ่งเป็ นเจ้า
เมืองเชียงเครือแต่ นางเม็งคิดค่าสินสอดแพงมากท้างฮุ่งจึงลักลอบเข้าหานางง้อมแทน
ต่อมาท้าวแองกาหลานของท้าวกว่ าเจ้าเมืองปะกันหรือเมืองเชียงขวาง๔ ต้องการ
แต่งงานกับนางอั ้ วลูกสาวของขุนชื่มเจ้าเมืองเงินยางหรือเมืองเชียงแสน (สีลา วีระวง ใน สุจิตต์
วงษ์เทศ, ๒๕๓๘ : ๑๐๒) โดยที่ ขุนชื่มเป็ นลุงของท้าวฮุ่งกับท้าวเจืองและคาดหวังว่าจะให้นางอั ้ ว
แต่งงงานกับท้าวฮุ่ง ทํ าให้ท้าวแองกาไม่พอใจจึงไปบอกท้ าวกว่าซึ่งเป็ นน้าของตน ท้าวกว่ากับ
ท้าวแองกาจึงยกทัพไปรบกับท้าวชื่มท้าวชื่มต้านกําลังไม่ไหวจึงส่งสาส์นไปขอให้ท้าวฮุ่ งยกทัพ
จากเมืองสวนตาลมาช่วย นอกจากนี้นางง้อมชู้ของท้าวเจืองก็ได้จัดทัพไปช่วยท้าวฮุ่ งรบด้วย
เช่นกัน
ในการรบดังกล่าวท้าวกว่าเสียชีวิตในสนามรบส่วนท้าวแองกาและทหารบางส่ วน
ถูกทหารของนางง้อมจับได้ ท้าวฮุ่งระดมกําลังติ ดตามทหารของท้าวกว่าและท้าวแองกาที่แตก
พ่ายไปจนถึงเมืองปะกันและสามารถยึดเมืองปะกันได้ เมื่อตั้ งขุนนางครองเมืองปะกันแล้วท้าวฮุ่
งจึงยกทัพกลับมาแต่งงานกับนางอั้ วพร้อมกับครองเมืองเงินยางของขุนชื่มแทน
ต่อมาหุนบังแม่ทัพของท้าวแองกาซึ่งหนีไปอยู่กับพระยาฟ้ าฮว่านที่เมืองตุ มวางได้
ยกทัพมาโจมตีเขตเมืองปะกัน ท้าวฮุ่งจึงยกทัพไปปราบหุ นบังพร้อมทั ้ งเจรจาให้พระยาฟ้ าฮว่าน
ส่ งตัวหุ นบังมา พระยาฟ้ าฮว่านไม่ยอมพร้อมกับส่งคนไปเชิญแถนลอแห่งเมืองกาหลง๕มาช่ วย
เมื่อแถนลอยกทัพมารบกับท้าวฮุ่ง ในที่สุดท้าวฮุ่งตายในสนามรบกลายเป็ นผีและเป็ นผู้นําทัพผี
ไปรบกับเมืองแถนในสวรรค์จนเจ้าเมืองแถนต้องยอมร ับอํานาจท้าวฮุ่ง
ส่วนท้าวเจืองและขุนชื่มได้ยกทัพจากเมืองเงินยางไปรบกับพระยาฟ้ าฮว่านอีกคร ั ้ ง
หนึ่ ง ในที่สุดพระยาฟ้ าฮว่ านเสียชีวิตในสนามรบและท้าเจืองสามารถยึดครองเมืองตุ มวางได้ใน
ที่ สุ ด
กล่ าวได้ว่าตํานานท้ าวฮุ่งท้าวเจื องเป็ นตํ านานที่สะท้อนความสัมพันธ์ระหว่าง
ดินแดนต่างๆ ทั้ งล้านนา สิบสองป ันนา สิบสองจุไท หลวงพระบาง พวน และเวียดนามตอนเหนือ
ทั ้ งนี้ในส่วนที่เกี่ยวพันกับกลุ ่มชาติพันธุ ์พวนพบว่าในพื ้ นที่เมืองเชียงขวางซึ่งตํานานท้าวฮุ่งท้าว
เจืองระบุว่าคือเมืองปะกันเมื่อคร ั้ งท้าวฮุ่งทําสงครามกับเมืองปะกันและชนะ ท้าวฮุ่งจึงได้ฉลองชัย
ชนะที่เมืองปะกันถึ งเจ็ดเดือนโดยการฉลองชัยชนะดังกล่าวท้ าวเจืองได้สั ่ งทําเหล้าเลี้ยงไพร่พล
๔ ขณะที่จิตร ภูมิศักดิ ์ สันนิ ษฐานว่าเมืองปะกันคือเมื องบั ๊ กกาน (Bac-can) ทางตอนเหนื อของ
เวียดนามป ัจจุบัน (จิตร ภู มิศักดิ ์ ใน สุจิตต์ วงษ์เทศ, ๒๕๓๘ : ๑๒๙) ดังนั ้ นเมืองเชียงขวางที่มหาสีลา วีระวง
สันนิ ษฐานจึงน่ าเป็นส่วนหนึ่งที ่ ได้ ร ับอิทธิพลของเวียดนามด้วย
๕ สุจิตต์ วงษ์เทศอ้างจากข้อสันนิ ษฐานของมหาสีลา วีระวงและหุมพัน ลัดตะนะวงโดยมหาสีลาอ้างว่ า
เมืองกาหลงมาจากคําว่า “เก๋าหลง” ซึ่งป ัจจุ บันคือสิบสองป ันนา ขณะที่ หุ มพันกับอ้างว่ ามาจากทําว่า “กิวลอง”
ซึ่งเป็ นภาษาเวียดนามที่ใช้เรียกแม่นํ้าโขงสอดคล้องกับบุญช่วย ศรีสวัสดิ ์ ที่ ระบุว่ าชาวจีนเรียกแม่นํ้ าโขงว่ า
แม่นํ้ าล้านช้างหรือ “กิวลุ ่ง” (สุจิตต์ วงษ์ เทศ, ๒๕๓๘ : ๖๒)