Page 49 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๓๘
ประชากรขยายจํานวนคนเพิ่มขึ้นอีกขุ นบูลมได้ส่งขุนเสวยขึ้นไปหาพระยาแถน พระยาแถนได้ส่ง
แถนแต่ งมาสอนวิชา “…ปลูกฝ ังเข้าแลลู กไม้ บอกตํ ่าหูกทอฝ้ ายด้ายไหม และตีเข็มพร้าขวาน
เสียม…” (จารุวรรณ ธรรมวัตร, ๒๕๔๐ : ๒๓) และได้เปลี่ ยนชื่อจากเมืองลุมเป็ นเมืองแถน เมื่อ
ประชาชนสามารถทํามาหากินเลี้ยงตัวเองได้แล้ว พระยาแถนจึงสั ่ งตัด “ขัวหลวง” ที่ไปมาหาสู่
ระหว่างเมืองลุมกับเมืองแทนของพระยาแถนตั้ งแต่นั ้ นเป็นต้นมา
ต่อมาไม่นานได้ เกิดเครือเขากาดงอกขึ้นสูงถึ งแสนโยชน์ปกคลุมเมืองแถงจนถึง
และเมืองแมน ขุนบูลมได้ให้เฒ่าเยอและย่ าง่าม ๒ ไปตัดเครือเขากาด หลังจากเครือเขากาดขาด
ลงเมืองแถนได้ร่มเย็นนั บตั้ งแต่นั ้ นเป็นต้นมา พร้อมกับเปลี่ยนชื่อเมืองอีกคร ั ้ งเป็นเมืองแถง
ขุนบู ลมมีลูกจํานวนเจ็ดคน โดยเป็นลู กที่เกิดจากนางเอดแคงสี่คน ได้แก่ขุนลอ ขุน
ยีผาลาน ขุนจูสง และขุ นเจ็ดเจือง และมีลูกกับนางพาลาสามคน ได้แก่ ขุนไสผง ขุนง ัวอิน และ
ขุนโลกกม เมื่อลูกทั ้ งเจ็ดเติบใหญ่ ขึ้ นมา ขุ นบูลมได้ตัดงาช้างของพระยาแถนชื่อว่ างาเกียดกอด
จํานวนเจ็ดท่อนพร้อมกับส่งไปสร้างเมืองต่างๆ ดังนี้ (จารุวรรณ ธรรมวัตร, ๒๕๔๐ : ๒๔,๖๓)
ขุนลอ สร้างเมืองชวา หรือหลวงพระบาง
ขุนยี่ผาลาน สร้างเมืองอ้อง หรือเมืองหอแต หรือเมืองสิบสองป ันนา
ขุนจูงสง สร้างเมืองจุฬนี หรือเมืองปะกัน หรือเมืองแกว
ขุนไสผง สร้างเมืองยวน หรือเมืองโยนก หรือเมืองล้านนา
ขุนง ัวดิน สร้างเมืองละโว้ หรือเมืองอยุธยา
ขุนโลกกม สร้างเมืองมาน หรือเมืองหงษาวดี หรือเมืองมอญ
ขุนเจ็ดเจือง สร้างเมืองหูนพวน หรือเมืองพวน หรือเมืองเชียงขวาง๓
เมื่อสร้างเมืองเสร็จแล้ว ขุนบู ลมได้สั ่ งสอนให้พี่น้องทั ้ งเจ็ดคนร ักกัน ดังความว่า
“…ผู้ใดโลภโลภาตัณหามากๆ เลวเอาบ้านเมืองแห่งอ้ายน้องกันแล้ว
ให้วินาศฉิ บหายทําอันใดอย่าให้เป็ นปลูกไม้อย่าให้ทันตายปลูกหวาย
อย่าให้ทันปงยอด เมืองอ้ายไว้ให้ แก่อ้าย เมืองน้ องให้ไว้ แก่น้ อง…”
(จารุวรรณ ธรรมวัตร, ๒๕๔๐ : ๒๔)
เมื่อสิ้นขุนบูลมและนางเอดแคงและนาพาลาแล้ว ลูกทั ้ งสี่ของขุนบู ลมได้ปฏิญาณ
ตนว่าจะเป็นไมตรีกันต่อไป
๒ บางแห่งกล่าวว่าขุนบูลมส่งขุนสาน ขุนไย และย่าง่ามไปขอความช่วยเหลือจากพระยาแถน พระยา
แถนสอนเวทมนต์ให้คนทั ้ งสามกระทั ่ งสามารถตัดเครือเขากาดได้หมด ต่อมาขุ นสาน ขุนไย และย่าง่ ามจึง
กลายเป็นผีเสื้อเมืองในเวลาต่อมา (จารุวรรณ ธรรมวัตร, ๒๕๔๐ : ๗๑,๗๗)
๓ มหาสีลา วีระวงกลับสันนิษฐานตามตํานานท้ าวฮุ่งท้าวเจืองว่าเมืองเชียงขวางคือเมืองปะกันของท้าว
กว่าซึ่งเป็นชาวแกว (เวียดนาม) ไม่ใช่เมืองพวน (สีลา วีระวง, ใน สุจิตต์ วงษ์เทศ, ๒๕๓๘ : ๑๒๑)