Page 148 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

๑๓๗
ทํ
างานเพื
อให้
มี
การพั
กผ่
อนและหาความสุ
ขให้
กั
บตนเองเท่
านั
น อั
นสอดร ั
บกั
บหน้
าที
ใหม่
ในบริ
บท
การท่
องเที
ยวซึ
งต้
องการกิ
จกรรมเพื
อความบั
นเทิ
ง ด้
วยเหตุ
นี
หน้
าที
ของประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
าที
มี
อยู
จึ
เปลี
ยนแปลงไป
๕.๓.๓ บุ
ญกํ
าฟ้
ากั
บการสร้
างความเป็
นอื่
การสร้
างความเป็
นอื
นหมายถึ
งการอธิ
บายรู
ปแบบความสั
มพั
นธ์
ระหว่
างคนสองกลุ
ในลั
กษณะที
จะอธิ
บายว่
าอี
กกลุ
มหนึ
งแตกต่
างจากตนเองอย่
างไร ซึ
งอาจกล่
าวได้
ว่
างานประเพณี
บุ
กํ
าฟ้
าในพื
นที
วิ
จั
ยทั
ง ๓ แห่
งมี
การสร้
างความเป็
นอื
นในความหมายดั
งกล่
าวด้
วยเช่
นกั
นเห็
นได้
จาก
๑) ความเป็
นอื่
นทางประวั
ติ
ศาสตร์
การจั
ดงานประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
าในพื
นที
วิ
จั
ย โดยเฉพาะที
บ้
านหาดเสี
ยวและที
อํ
าเภอพรหมบุ
รี
ได้
มี
การนํ
าเสนอประวั
ติ
ของประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
าที
เชื
อมโยงกั
บบุ
ญญาบารมี
ของเจ้
ชมภู
ซึ
งเป็
นเจ้
าครองเมื
องพวน
อั
นเปรี
ยบเสมื
อนวี
รบุ
รุ
ษของชาวพวนเนื
องจากไม่
ยอมขึ
นกั
เวี
ยงจั
นทน์
กระทั
งเจ้
าชมภู
ถู
กจั
บแต่
ฟ้
าได้
ผ่
าลงด้
ามหอกของเพชฌฆาตทํ
าให้
ทางเวี
ยงจั
นทน์
เห็
นว่
เป็
นเหตุ
อั
ศจรรย์
จึ
งให้
เจ้
าชมภู
ครองเมื
องพวนตามเดิ
ม จนเป็
นที
มาของการกํ
าฟ้
าเพื
แสดงความ
เคารพท้
องฟ้
ากล่
าวได้
ว่
าเจ้
าชมภู
จึ
งเป็
น “ภาพแทน” (อภิ
ญญา เฟื
องฟู
สกุ
ล, ๒๕๔๖ : ๖๙–๑๐๐)
หนึ
งของความเป็
นเอกราชและการรวมตั
วเป็
นกลุ
มก้
อนท่
ามกลางการสู
ญเสี
ยดิ
นแดนและความเป็
พวน
ไม่
เพี
ยงแต่
เจ้
าชมภู
จะเป็
นวี
รบุ
รุ
ษในตํ
านานพวนเท่
านั
น ประวั
ติ
ศาสตร์
การ
รวมตั
วเป็
นมู
ลนิ
ธิ
ไทยพวนอั
นเป็
นองค์
กรชาวพวนระดั
บประเทศชี
ให้
เห็
นว่
ายั
งมี
วี
รบุ
รุ
ษชาวพวนใน
ป ั
จจุ
บั
นที
ได้
ร ั
บการกล่
าวถึ
งทุ
กกิ
จกรรมของชาวพวนในแง่
ของการเป็
นแกนนํ
าให้
เกิ
ดการรวมตั
วของ
ชาวพวนมากขึ
น อาทิ
พล.อ. สายหยุ
ด เกิ
ดผล อดี
ตผู
บั
ญชาการทหารสู
งสุ
ด พล.ท. ปุ
น วงศ์
วิ
เศษ
อดี
ตผู
อํ
านวยการองค์
การสงเคราะห์
ทหารผ่
านศึ
ก ศาสตราจารย์
เกี
ยรติ
คุ
ณประหยั
ด พงษ์
ดํ
ศิ
ลปิ
นแห่
งชาติ
สาขาทั
ศนศิ
ลป์
(ภาพพิ
มพ์
) ประจํ
าปี
พ.ศ. ๒๕๔๑ และนายนพดล เสริ
มศิ
ริ
มงคล
รองประธานกรรมการบริ
ษั
ทห้
างสรรพสิ
นค้
าพาต้
าปิ่
นเกล้
า จํ
ากั
ฯลฯ ซึ
งเป็
นชาวพวนที
มี
ชื
อเสี
ยง
และเป็
นแกนนํ
าในการจั
ดตั
งองค์
กรเพื
ออนุ
ร ั
กษ์
วั
ฒนธรรมพวนทั
ง ๑๙ จั
งหวั
ด อั
นนํ
าไปสู
การผลิ
วาทกรรมเพื
ออธิ
บายความแตกต่
างของวั
ฒนธรรมพวนกั
บกลุ
มชาติ
พั
นธุ
อื
นๆ ในเวลาต่
อมา เช่
“...
กํ
าฟ้
าเป็
นประเพณี
สํ
าคั
ญประเพณี
หนึ
งของไทยพวนที
จั
ดติ
ดต่
อกั
นมาเป็
นเวลาช้
านาน นั
บว่
าเป็
ประเพณี
ที
สํ
าคั
ญและเชื
อถื
อกั
นอย่
างแน่
นหนา
แม้
กาลเวลาผ่
านไปเป็
นเวลาร้
อยๆ ปี
ประเพณี
ก็
ยั
มั
นคง...”
(ไชยวั
ฒน์
สุ
คั
นธวิ
ภั
ติ
, ๒๕๕๑ : สั
มภาษณ์
) เป็
นต้
จากตํ
านานที
ชาวพวนอํ
าเภอพรหมบุ
รี
เล่
าสื
บต่
อกั
นมา พบว่
าในเวลาต่
อมาเจ้
าชมภู
มี
บุ
ตรครองเมื
องพวนชื
อเจ้
น้
อยซึ
งภายหลั
งเป็
นราชบุ
ตรเขยของพระเจ้
าอนุ
วงศ์
แห่
งเวี
ยงจั
นทน์
(สภาวั
ฒนธรรมอํ
าเภอพรหมบุ
รี
, ๒๕๔๓ : ๒)