Page 58 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

41
นอกจากมณฑลฝูเจี้ยนยกขึ้ นมาเป็นตัวอย่างแล้ว ด้วยลักษณะทางภู มิศาสตร์ร่วมกั นของกลุ่ม
มณฑลฝูเจี้ยนและกวางตุ้ง ก็ย่ อมส่งผลที่ ไม่มี ความแตกต่างกัน รวมทั้งเกาะไหหลํ า ที่มี ขนาดพื้นที่
จํากัด ด้วยความยากลําบากในการใช้ ชีวิตเช่ นนี้เอง ทําให้มณฑลฝูเจี้ ยนนับเป็ นแหล่งส่งออกชาวจี น
ออกสู่ภายนอก ประกอบกับพื้นที่ อยู่ อาศัยเกี่ยวเนื่ องอยู่กั บท้องทะเลทําให้ ผู้คนอาศัยอยู่ในมณฑล
ตะวันออกเฉียงใต้ เป็นกลุ่มคนที่มี ความเชี่ยวชาญในการเดินเรื ออย่างสู งและเป็นผู้ทําหน้าที่เกี่ยวข้อง
กับการค้าทางทะเลอยู่เสมอ
ด้วยเหตุ นี้ทําให้ผู้คนจากมณฑลแถบนี้ จึงเป็นพื้นที่ภูมิ ลําเนาเดิมชาวจี นกลุ่มสําเนี ยงต่างๆ ที่
อาศั ยอยู่ภายในเอเชี ยตะวันออกเฉี ยงใต้ รวมทั้งประเทศไทย เช่น แต้จิ๋ว (ซั วเถา/แต้จิ๋ว – มณฑล
กวางตุ้ง) ฮกเกี้ยน (มณฑลฝูเจี้ยน) ฮากกาหรือแคะ(มณฑลฝูเจี้ยน) ไหหลํา (เกาะไหหลํ า) ฮกจิว (เนคร
ฟูโจว มณฑลฝูเจี้ ยน) ทั้ งหมดนี้ต่ างก็ เป็ นกลุ่มอพยพและเดิ นทางออกมาจากถิ่นฐานเดิ มในบริเวณ
ใกล้เคียงกันทั้งสิ้น
การอพยพครั้ งสําคัญๆ ของชาวจีนบริเวณมณฑลภาคตะวั นออกเฉียงใต้ออกสู่ดิ นแดนส่วน
อื่ นๆ ของโลกนั้น คงเกิ ดขึ้นหลายครั้ งหลายคราด้วยกั น โดยดิ นแดนที่ชาวจีนจากบริ เวณนี้นิยม
เดินทางออกไปก็คื อประเทศไทยหรือสยามเมื่อครั้งนั้น
ดังที่ได้กล่าวไปก่ อนหน้าแล้วว่าคนจีนกับคนไทยนั้นมีความใกล้ชิดและมีการติดต่ อสัมพันธ์กั น
อย่ างสม่ําเสมอ มิได้ ขาดตอนกันไปเลยแต่ก็ จะเห็นได้ ว่าการอพยพโยกย้ ายของชาวจีนเข้ าสู่ประเทศ
ไทยนั้น หากแบ่งตามการอพยพในระลอกใหญ่แล้วจะเห็นได้ว่าแบ่งได้เป็นดังนี้
- ก่ อนรัชสมั ยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้ าเจ้าอยู่ หัว (รัชกาลที่ 3) คือ นับช่ วงระยะเวลา
ยาวนานตั้งแต่สมัยอยุธยาไล่ลงมาจนถึ งสมัยธนบุรี ในช่ วงเวลานี้การอพยพของคนจีนเข้าสู่ดิ นแดน
ประเทศไทยนั้น ทํ าการนับได้ยากยิ่ ง แต่จะเห็นได้ว่าชาวจีนในช่วงเวลานี้เดินทางเข้าสู่ ประเทศไทยคง
เป็ นไปในทา งการค้ า เ สี ย เป็ นส่ วนใหญ่ ดั งปรากฏให้ เห็ นจาก เ อกสารพรรณาภู มิ สถาน
พระนครศรี อยุธยา เอกสารจากหอหลวง ฉบั บสมบูรณ์ ซึ่งเป็ นเอกสารทางประวั ติศาสตร์ที่ได้ มีการ
พรรณาถึงสถานที่สําคัญ ย่านค้าขาย และอื่นๆ ในเกาะพระนครศรีอยุธยา ดังนี้
การเดินทางออกจากบ้ านเกิดเมืองนอนไปยังดิ นแดนอื่นนั้ น ยังเป็นการกระทํ าการขัดกั บหลักคุ ณธรรม “ความ
กตัญญู ” ของลัทธิขงจื่ออีกด้วย ความกตัญญู หนึ่งที่คนควรมีของขงจื่อ คือ ความกตัญญู ต่อแผ่นดินเกิ ด การเดินทาง
ออกไปจากแผ่นดินเกิ ดหรือเมืองจีนนั้น จึงเป็นเสมือนการกระทําอันอุ กอาจมากต่อหลักคิ ดสําคั ญที่มีอิทธิพลต่อชีวิต
และจิตใจของชาวจี น (เช่นเดี ยวกับพุ ทธศาสนากับคนไทย) หากแรงผลักดันที่ขาดน้ํ าหนักเพียงพอย่อมคงไม่อาจทํ า
ให้เกิ ดการกระทําเช่นนี้ได้