Page 35 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

25
อิดเซี่ยร
ยี่เซี่ยร ลด นา ๒๕
สามเซี่ยร
จับกะเถา กวาดสําเภา นา ๒๕
เบ้ยปั้น จ่ายกับเข้า นา ๒๕
ซินเต๋ ง ๑๘ คนทนาย นา ๒๕ 7
ตําแหน่งตามพระไอยการตําแหน่งนาพลเรื อนดังกล่ าวข้างต้น คงทํ าให้เห็นได้ว่ าชาวจีนเป็นผู้
ที่มีความเชี่ ยวชาญในการเดินเรืออย่างมาก ทําให้ราชสํานักอยุธยาจึ งได้ว่าจ้างมาเป็นผู้ทําหน้าที่ ข้บเรือ
สําเภาของราชสํ านักอยุ ธยาออกไปค้าขายในต่างแดนเสมอ
หลักฐานของทางญี่ปุ่นก็ยังได้กล่าวถึ งเรือสําเภาของอยุธยาได้เดินทางเข้าไปค้ าขายกับญึ ่ปุ่นที่
เมืองท่ านางาซากิ โดยกล่าวถึ งเรือสําเภาอยุธยาล้วนแล้ วแต่ เต็มไปด้ วยลูกเรื อที่ เป็ นชาวจี นทั้งสิ้ น
แม้แต่ในช่ วงเวลาที่โชกุนได้ประกาศปิดประเทศไม่ให้ เรือต่างชาติ ยกเว้ นเรือของจีนและฮอลั นดา
เท่านั้นที่สามารถเข้าไป่ทําการค้าได้ที่เมืองท่านางาซากิ ราชสํานักอยุธยายังได้ใช้ข้อได้ เปรียบในการใช้
ลูกเรือสําเภาชาวจีนเดิ นทางเข้าไปติดต่ อค้าขายกั บญี่ปุ่นได้ตามปกติ8
ภาพประกอบ 3 : สําเภาจีนที่มีการใช้ ในการติดต่อค้าขายของราชสํานั กอยุธยา
ที่มา : สารสิน วีระผล. (2548). จิ้มก้องและกําไร : การค้าไทย – จี น 2195 – 2396. แปลโดย พรรณงามเง่า
ธรรมสาร; รังสี ฮั่ นโสภา และ ;สมาพร แลคโซ.
7กฎหมายตราสามดวง. หน้า 262 – 263.
8อิ ชิ อิ โยเนะโอะ ;และ โยชิ กาว่ า โทชิฮารุ. (2542). ความสั มพันธ์ ไทย – ญี่ปุ่ น 600 ปี. แปลโดย
พลับพลึง คงชนะ ; มารศรี มียาโมโต ; และอาทร ฟุ้งธรรมสาร. หน้า 66 – 67.