Page 73 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

63
ประวัติศาสตรและพัฒนาการชุมชน
“เกาะสมุย” เป นชื่ ออําเภอหนึ่งในจั งหวัดสุ ราษฎร ธานี เป นเกาะสวรรคของนักทองเที่ยว
ตางชาติ เปนแหลงรายไดของจังหวั ดสุราษฎร ธานี เปนสถานที่ที่รวบรวมประชากรหลายเชื้อชาติ
ตางศาสนา และตางวัฒนธรรม คําวา “สมุย” มาจากภาษาใดไมปรากฏหลักฐานแน ชัด บ างก็วามา
จากภาษาจี นไหหลํา คําวา "เซ าบวย" ซึ่งคนจีนไหหลํ าเรียกเกาะสมุยวา "เซ าบวย" แปลว า เกาะแรก
หรือ ดานแรก หรื อ ประตูแรก เหตุที่เรียกเชนนี้ก็ เพราะวา เมื่ อประมาณ 100-150 ปล วงมานี้ คนจี นที่
เกาะไหหลําไดนําสินค ามายังประเทศไทยโดยทางเรือใบ ก อนเขากรุ งเทพฯ หรือจะไปเกาะไหหลําตอง
มาจอดรับสินคาที่ เกาะสมุย สินคาที่ เปนที่ นิยมในสมั ยนั้น คือ ไต และกะป ตอมาคําวา "เซาบ วย"
จึงเปลี่ยนเปน "สมุย" มาจนถึงปจจุบันนี้ บางกระแสก็ เชื่อวา คําวา “เกาะสมุย “ มาจากภาษาสั นสกฤต
แลวเปนภาษาทมิฬอินเดี ยใต คือ "สมวย" แปลว า "คลื่นลม" ตอมาคําวา สมวย ไดเพี้ ยนมาเปน "สมุย"
โดยแผลง ว เปนสระอุ อี กกระแสหนึ่งเชื่ อกันว า "สมุย" มาบางก็ วามาจากชื่ อตนไมชนิดหนึ่ ง ขึ้นอยู
โดยทั่วไปในแถวป กษใต เป นไมเนื้ อออน ตนไมโตนั ก ภาษาพื้นเมือง เรี ยกวา "ต นหมุย" ตนหมุยนี้
คําเต็มคงเรี ยกว า "ตนสมุ ย" ภาษาทางใตมักจะตัดตั วหนาออกเพื่ อพูดใหสั้ น คําว า "ตนสมุย" ก็เป น
"ตนหมุย" เกาะสมุ ยจึงเรี ยกวา "เกาะหมุย (ประทุ ม ชุมเพ็งพันธุ และชาญณรงค เที่ยงธรรม, 2542)
เกาะสมุ ยมีผู คนเข ามาตั้งถิ่นฐานครั้ งแรกเมื่อใดไม ปรากฏหลักฐานแนชั ด มี หลักฐาน
ยืนยั นวามีผูคนมาตั้งหลักแหลงบนเกาะสมุ ยในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย คือ เจดียหลายองค
ซึ่ งไดสร างไวสมั ยกรุงธนบุ รี ได แก เจดี ยวั ดแหลมสอ เจดีย วั ดหนาพระลาน เจดีย ศรี สุ คตคี รี
เขาหัวจุก ในอดีตเกาะสมุ ยอยูในความดูแลของเมื องนครศรีธรรมราช ศาลาวาการเมือง(อําเภอ)
ตั้งอยู บานดอนแตงตําบลหน าเมือง อยู ทางทิศใต ของเกาะสมุย ตอมาในป พ.ศ.2441 ศาลาวา
การเมืองถู กยุ บและไดตั้งเป นอําเภอขึ้ นตรงตอเมืองไชยา โดยมี พระยาเจริญราชภั กดี ดํ ารง
ตําแหนงเปนนายอําเภอคนแรกได พิจารณาที่ตั้งเมืองเดิม ซึ่ งไมคอยมีความเหมาะสม เนื่องจาก
เปนที่ลุ มบริเวณอาวมี หินปะการัง จํ านวนมากยากแกการจอดเรื อและหลบคลื่นลมในป พ.ศ. 2449
ไดย ายเมื องมาตั้งที่ บานหน าทอน ตําบลอางทอง ซึ่ งมีประชากรอาศั ยหนาแนน มี อ าวจอดเรือ
กวางขวางเหมาะแกการหลบคลื่นลม เรือสามารถเข าถึงฝงไดสะดวกและเมืองแห งนี้ คือ ที่ตั้งเมือง
ปจจุบั นของอําเภอเกาะสมุย (ปราณี เพชรแกว, 2547)
ในตนสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล าเจาอยูหัว เกาะสมุ ยเปนเมื องสงส วยอากร
ขึ้นกับเมืองนครศรีธรรมราชโดยมีที่ วาการเมืองอยูที่ บานดอนแตง ใกลวัดประเดิมหมูที่ 1 ตํ าบล
หนาเมืองอยูทางทิศใตของเกาะสมุยมีขอความปรากฏใน หนังสือ "ชีวิวัฒน" พระนิพนธของสมเด็จ
พระเจาบรมวงศ เธอเจ าฟ ากรมพระยาภาณุพันธุ วงศวรเดช ทรงนิพนธ ไวเป นทํานอง รายงาน