Page 22 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

12
ตองได ซึ่งตามปกติแล วพฤติกรรมของมนุษยเปนพฤติ กรรมที่เกิดขึ้นเองหรือเกิดจากสัญชาตญาณ
ซึ่งเป นพฤติกรรมส วนนอยของมนุ ษย แตพฤติ กรรมสวนใหญ หรือเกื อบทั้งหมดของมนุษย เปน
พฤติกรรมที่เกิดจากการเรียนรู มนุษยเริ่มเรี ยนรูตั้งแตเกิดไปเรื่ อย ๆ จนตาย วัฒนธรรมเป นสิ่งที่มี
มาแตเดิม ผูคนเกิ ดมาในวัฒนธรรมใดก็จะเรียนรู สิ่ งตาง ๆ ในวัฒนธรรมนั้ น การที่ประชากรของ
สังคมในประเทศต าง ๆ มีพฤติกรรมอยางเดียวกันหรือแตกตางกั นไปนั้น เพราะมีการเรียนรูตางกัน
ไปตามวัฒนธรรมของตน การกระทําดังกลาวทําใหวัฒนธรรมของสังคมแตกต างกันไป การเรียนรูที่
กลาวแล วรวมถึ งการเรี ยนรูแบบรูตัวหรือไมรูตัวด วย โดยผานสื่อกลางที่ เปนทางการหรือไมเปน
ทางการก็ได เชน โดยการอบรมสั่งสอนจากครอบครัว โรงเรียน สถาบันศาสนา และสื่ออื่น ๆ สิ่งที่
มนุษย ไดเรี ยนรูทั้งความรูทางวิชาการด านตาง ๆ คานิยม ความเชื่ อทางศาสนา และอุดมการณ
ล วนเปนแบบแผนในการดํารงชีวิตหรือวิถีชี วิต ซึ่งจะต องเรียนรู วาจะทําตัวอย างไรในสถานการณ
ทางสังคมที่ แตกตางกันไปเปนตน สิ่งที่ มนุษย เรี ยนรูลวนเปนวั ฒนธรรมสวนหนึ่ งของสังคมหรือ
ประเทศชาติทั้งสิ้น (งามพิ ศ สัตย สงวน, 2543) อีกทั้ งการรับวัฒนธรรมจากสั งคมอื่นเปนการ
ถ ายทอดวัฒนธรรมจากคนรุ นหนึ่งไปยังคนอี กรุนหนึ่ง เมื่อมี การรับวัฒนธรรมบางสวนจากสังคม
ขางเคี ยงที่ไมขัดกับคานิยมหลักของสังคมและสอดคลองกับของเดิมที่มีอยูในระยะแรกเรียกวาเปน
การยื มวั ฒนธรรม แตเมื่ อนานๆ ไปการยืมวั ฒนธรรมกลายเป นการรั บวั ฒนธรรม และเปน
จุดเริ่ มตนของการเปลี่ ยนแปลงทางวัฒนธรรม และการแพร กระจายวัฒนธรรม นอกจากนี้ การ
ถายทอดวัฒนธรรมภายจากสังคมหนึ่งไปอีกสังคมหนึ่งเปนการที่สั งคมหนึ่งยอมรับวัฒนธรรมของ
สั งคมอื่นและเกิดการปรั บตั ววัฒนธรรมใหเขากั น โดยที่มีการละทิ้งวั ฒนธรรมของตั วบางสวน
มีผลทําให เกิดการผสมผสานกลมกลืนทางวัฒนธรรม และทําให เอกลักษณเดิมเปลี่ ยนไป (อมรา
พงศาพิชญ, 2541) ซึ่งการผสมผสานทางวัฒนธรรมตามแนวคิดของสุพั ตรา สุภาพ (2521) นับได
วาเปนการผสมผสานทางวัฒนธรรมที่ รับเอาวัฒนธรรมของสังคมอื่ นมาปฏิบัติ การผสมผสานทาง
วัฒนธรรมจะมีมากเมื่อสังคมหนึ่งถูกรุ กรานและอีกฝายหนึ่งชนะ การติดต อสัมพั นธกันย อมจะรับ
วัฒนธรรมของกั นและกัน ซึ่ งสังคมตางๆ ย อมจะหวงแหนและรักษาวัฒนธรรมเดิมของตนไว
โดยพยายามปองกันการผสมผสานหรือกีดกั นหรือไมก็สรางกฎเกณฑเพื่อไมใหติดตอสัมพั นธกัน
ซึ่งการผสมผสานวัฒนธรรมมักจะเกิดขึ้น เมื่อสมาชิกของวัฒนธรรมหนึ่งติดตอเกี่ยวของกับสมาชิ ก
อีกวัฒนธรรมหนึ่งมาเปนเวลานาน นอกจากนี้ลักษณะของวัฒนธรรมที่ สําคั ญนั้นตามทรรศนะของ
ประเวศ วะสี (2538) วัฒนธรรมมีลั กษณะที่สํ าคัญอยู 8 ประการกลาวคือ ประการแรก มีความ
หลากหลายกระจายอํานาจ จึงสงเสริมกั นเรื่องระบอบประชาธิปไตย ประการที่สอง กระจายรายได
และสรางความเขมแข็งทางเศรษฐกิ จ ประการที่สาม สงเสริมศักดิ์ ศรีของชุมชนทองถิ่น ประการที่สี่