Page 143 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

133
นครศรีธรรมราช (ฉันทัส ทองชวย, 2534) ภาษาถิ่นเกาะสมุยและเกาะพะงั นเปนภาษาไทยถิ่นใต
ที่มีเอกลักษณเฉพาะ ทั้ งสําเนียงและความหมายที่ ยังคงความหมายจากภาษาไทยแทแต โบราณ
และคําเฉพาะถิ่นเอาไวไดมากที่สุด เชน คํ าวา ครอม ใชวา กรวม คําวา รอ ใชวา คราว คําวา ขา
เก ใชวา ขาชิ้ง คําวา อาถรรพณ ใชวา อัดถัน เป นตน การสื่ อสารในชีวิตประจําของชาวเกาะสมุ ย
และเกาะพะงันจะใช ภาษาถิ่นเป นหลัก พอแม ปูยาตายายจะสนทนากันดวยภาษาถิ่น ลูกหลานก็
จดจํ าและนํ ามาใช เป นภาษาหลักในการติ ดต อสื่ อสารจนกลายเปนเอกลั กษณ ของท องถิ่น
ภายหลังเมื่ อมีการสงเจ านายจากสวนกลางมาตรวจราชการและมีการติดตอกับเมืองหลวงมากขึ้น
ทําให ภาษาที่ใชในการสื่อสารเริ่ มเปลี่ยนเป นภาษาไทยมาตรฐาน สวนภาษาถิ่นจะใชกั นเฉพาะ
ผูคนดั้ งเดิมเทานั้น
การเรียนรูอาชีพจากภูมิปญญา การดํารงชีวิตตามวิถี ทองถิ่นใตของชาวเกาะสมุ ย
และเกาะพะงันเป นวิถี ชี วิตที่เรี ยบง าย โดยใชภูมิ ปญญาชาวบานที่ ได รับการถายทอดมาจาก
บรรพบุรุษเลือกสรรวั สดุ จากธรรมชาติที่มีอยู ในทองถิ่ นมาปรับใชเปนเครื่องมื อในการประกอบ
อาชีพ ไดแก อาชีพการทํ าสวนมะพราวและฝกลิงเก็บมะพราว อาชี พการทําประมงพื้นบาน และ
อาชีพการทํ ากะละแม อาชีพการทําสวนมะพราวและฝกลิงเก็บมะพร าว อาชีพทําสวนมะพราว
เป นอาชีพที่ชาวเกาะสมุยและเกาะพะงันใชเป นอาชีพหลักในการดํารงชีวิตเรื่อยมา ในชวงก อนป
พ.ศ.2510 เกาะสมุยเปนเกาะที่มีเนื้ อหาปรากฏอยูในหนั งสือเรี ยนระดับชั้นประถมศึ กษาในยุคนั้น
วา “เปนแหลงที่มีมะพราวมากสุดในประเทศ” จากการทําสวนมะพราวที่ให ผลผลิตดี ครรลองชีวิต
ของคนบนเกาะนี้จึงผูกพันกับอาชี พนี้มีเรื่องเล าตอ ๆ กันมาวา “ในอดี ตพอแมจะเลือกสืบทอดการ
ทําสวนมะพราวใหกับลูกหลาน โดยเลือกเฟนจากพฤติกรรมของลูก แตละคนมาเป นเกณฑตัดสิน
ลูกคนใดขยันหมั่นเพียรในการทํ ากิน พอแมก็ จะใหมรดกเปนที่ดินบนเขาด านในเกาะ ทําไร ทําสวน
เพราะดินดีเพาะปลูกอะไรก็ไดผลดกงาม แต หากลูกคนใดดูทาเกกมะเหรกเกเรก็ดัดสันดานใหรูถึง
ความยากลําบาก จะใหมรดกเปนที่ดินติดชายหาดริมทะเล ปลูกอะไรไม ขึ้น จนมีคําติ ดปากมาจน
ปจจุบั นวา “ลูกรักมั กไดที่ภูเขา สวนลูกชั งมักไดที่ติดชายทะเล” (เสนี ย ใจเย็ น, สัมภาษณเมื่อวันที่
16 พฤษภาคม 2554) ชาวเกาะสมุ ยและเกาะพะงันจะมีวิธีการเรียนรูการปลูกมะพร าวที่
เหมือนกัน คือ การติดตามพอแมเข าไปในสวนมะพราว พอแมจะสอนวิธีการคัดเลือกพันธุ โดยจะ
คัดจากต นแมพั นธุที่ใหลู กมะพราวขนาดใหญ เนื้อมะพร าวหนาเก็บไวขยายพันธุตอไป วิ ธีการ
ปลูกมะพราว ถาปลูกในที่ ราบจะปลูกเปนแถวระยะหางตนละ 8 x 8 เมตร ถาปลู กในที่ลุม
ระหว างแถวจะขุดเป นรองเชื่อมตอกันไปตลอดพื้นที่ดวย โดยประมาณ 1 ไร จะปลูกได 25 ตน ใช
เวลา 6 ป ก็สามารถเก็บลูกมะพร าวได 1 เดือน สามารถเก็บมะพราวได 1 ครั้ง นอกจากนั้นยังสอน