Page 97 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

81
ต่ อมาเมื่อมีการสร้ างทางรถไฟสายใต้ตัดผ่านส่ งผลให้เกิดจุ ดเปลี่ยนทางด้านเศรษฐกิจ
ของชุมชนไม้เรี ยงปรากฏเด่ นชัดขึ้ น ทํ าให้พื้ นที่ บริ เวณนี้ ขยายตั วกลายเป็ นชุ มชนการค้ามี
บ้านเรื อนหนาแน่นขึ้ นขนานไปกับเส้นทางรถไฟ ซึ่ งเป็ นปรากฏการณ์คล้าย ๆ กับพื้นที่อื่ น ๆใน
ภาคใต้ที่ มีเส้นทางรถไฟตัดผ่าน โดยไม้เรี ยงมีสถานีรถไฟทานพอเป็ นศูนย์กลางในการติดต่ อ
ทางด้านการค้าและการแลกเปลี่ยนสินค้า ส่ งผลให้บริ เวณโดยรอบกลายเป็ นตลาด รวมสิ นค้ า
จําเป็ นต่าง ๆ และเป็ นที่ การแลกเปลี่ยนสิ นค้าที่สําคัญ ในขณะที่พื้นที่ โดยรอบย ังคงมี สภาพเป็ น
ป่ าอันอุดมสมบูรณ์ เนื่องจากเป็ นแนวเทือกเขาหลวงในจังหวัดนครศรี ธรรมราช
ทรั พยากรต่าง ๆ ที่ชาวบ้านใช้ประโยชน์ในการดํารงชี วิตและสร้างคุณค่าทางเศรษฐกิจ
ในช่วงนั้ น คือทรัพยากรป่ าไม้ซึ่ งชาวบ้านใช้ไปตามความจําเป็ น เช่ น ใช้ไม้สร้ างบ้านเรื อนที่อยู่
อาศัย สร้างสิ ่งก่ อสร้างต่ าง ๆ สร้างวัด สร้ างสะพาน ใช้ทําหมอนรถไฟ ใช้เป็ นเชื ้อเพลิ ง เป็ นต้น
การตัดไม้เพื่ อทําเป็ นการค้ามีน้อยมาก ในขณะเดียวกันทรัพยากรสัตว์ป่ าของชุมชนไม้เรี ยงก่อนปี
พ.ศ. 2450 ย ังมีสัตว์นานาชนิ ดมากมาย ทั้ งสั ตว์ป่ าที่เลี้ ยงลู กด้วยนม สั ตว์ปี ก สัตว์เลื้อยคลาน
สัตว์ครึ่ งบกครึ่ งนํ้ า และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง สัตว์ป่ าที่ชาวบ้านสามารถพบเห็ นเป็ นประจําใน
ขณะนั้ น คื อ เก้ง กวาง เสื อ อีเก้ง หมู ป่ า ลิ ง ชะนี หมี ช้าง ตะกวด นกนานาชนิ ด ฯลฯ
ภายหลังจากที่ป่ าไม้ถู กทําลายด้วยการทําไร่ ทําสวน ทําไม้เถื่อน ทําอุตสาหกรรมป่ าไม้ และการ
ทําเหมืองแร่ ทําให้ พื้นที่ป่ าเหลื อน้อยลง ทําให้ ทรัพยากรสัตว์ป่ าลดจํานวนลง นอกจากสาเหตุ
หลักจากการทําลายป่ าและสภาพแวดล้อมแล้ว ย ังมีสาเหตุ สําคัญอื่น ๆ ที่ทําให้สัตว์ป่ าลดน้อยลง
มากคือ การลักลอบล่าสัตว์มาเป็ นอาหาร จําหน่ ายเป็ นสินค้า ไว้ใช้งาน หรือนําไปเลี้ ยงดูเล่ น สัตว์
ป่ าลดจํานวนลงอย่างรวดเร็ ว ในช่วงประมาณปี พ.ศ. 2460 ชาวบ้านเริ่ มจับจองพื้ นที่ป่ าใกล้ ๆ
บ้าน มีการหักร้างถางพง จุดปรน ป่ าทึบหลายแห่งถู กเปลี่ยนเป็ นพื้นที่ทําการเกษตร โดยการแผ้ว
ถางเพื่อทําข้าวไร่ และเลี้ ยงสัตว์ รวมทั้งใช้ตั้งบ้านเรื อน ต่อมาในช่วงประมาณปี พ.ศ. 2470 การ
ปลูกยางพาราเริ่ มเข้ามาในชุมชน การทําลายพื้นที่ ป่ าเริ่ มมีมากขึ้ น ทั้ งการเข้ามาของกลุ่มชาวบ้าน
ในพื้นที่และชาว5บ้านบางส่ วนที่ 5อพยพมาจากที่อื่น ๆ มาจั บจองที่ดินทํามาหากินในพื้ นที่ไม้เรี ยง
เช่น กลุ ่มคนจากพัทลุ ง โดยมีการจับจองพื้นที่ ของชาวบ้านในขณะนั้ นอยู่ที่ ครัวเรื อนละประมาณ
3-4 ไร่ การทําการเกษตรของชาวบ้านในพื้ นที่ไม้เรี ยงขณะนั้ นใช้แรงงานจากสมาชิ กในครัวเรื อน
ประมาณ 4-5 คน รวมทั้ งอาจจะมีการการขอความช่ วยเหลื อจากเพื่อนบ้านบ้าง เฉพาะในบาง
กิ จกรรมที่สมาชิกในครั วเรื อนไม่ สามารถทําให้สําเร็ จได้โดยลําพัง เช่น การโค่ นต้นไม้ใหญ่ ซึ่ ง
ต้องอาศัยแรงคนหลาย ๆ คน อย่างไรก็ตามในช่วงเวลานี้ การปลู กพืชเกือบทุกชนิดนิยมใช้ การ
ขยายพันธุ์ ด้วยเมล็ด รวมทั้งยางพาราก็ใช้เมล็ดปลู กเช่นกัน ชาวบ้านไม่ ใช้ปุ๋ ยเคมี และสารเคมี
เพื่อบํารุ งรั กษาพืชที่ปลูก ทั้ งนี้ เพราะดิ นย ังมีความอุดมสมบูรณ์จากการสะสมและหมุนเวียนของ