Page 96 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

80
ไม่
มี
ยานพาหนะใช้
สอย ชาวบ้
านส่
วนใหญ่
จึ
งนิ
ยมการสั
ญจรทางนํ
า กระทั
งการสร้
างถนนจาก
ตั
วจั
งหวั
ดนครศรี
ธรรมราชเข้
ามาในพื
นที่
อํ
าเภอฉวางเมื่
อประมาณปี
พ. ศ. 2455 และการสร้
าง
เส้
นทางรถไฟสายใต้
ตั
ดผ่
านในพื
นที่
ไม้
เรี
ยงประมาณ 5 กิ
โลเมตร เมื่
อประมาณปี
พ.ศ. 2462 จึ
ทํ
าให้
ชาวบ้
านได้
รั
บความสะดวกมากขึ
น การสั
ญจรทางนํ
าจึ
งลดบทบาทจึ
งลดน้
อยลง จะมี
เพี
ยงแต่
การขนส่
งไม้
ขนาดใหญ่
หรื
อเรี
ยกว่
า “ท่
อนซุ
ง” ซึ
งนํ
าไปขายหรื
อไปใช้
ประโยชน์
ในพื
นที่
ต่
าง ๆ ที่
ย ั
งจํ
าเป็
นต้
องใช้
ทางนํ
า การล่
องซุ
งนั
นมี
วิ
ธี
การโดยนํ
าท่
อนซุ
งขนาดใหญ่
มาผู
กมั
ดติ
ดกั
เป็
นแพแล้
วมี
คนควบคุ
มไปโดยการใช้
ไม้
ถ่
อไปย ั
งพื
นที่
ต่
าง ๆ ในส่
วนการสั
ญจรทางรถไฟได้
ทํ
ให้
ชาวไม้
เรี
ยงสามารถติ
ดต่
อกั
บชุ
มชนภายนอกสะดวกขึ
น โดยสถานี
ทานพอเป็
นจุ
ดศู
นย์
กลาง
ของการเดิ
นทาง การมี
เส้
นทางรถไฟดั
งกล่
าวนอกจากสะดวกต่
อการเดิ
นทางแล้
วย ั
งช่
วยให้
การ
ลํ
าเลี
ยงสิ
นค้
าจากในพื
นที่
ไปย ั
งภายนอก และจากภายนอกเข้
ามาย ั
งไม้
เรี
ยงมี
ความสะดวกมากขึ
ทํ
าให้
การซื
อขายแลกเปลี่
ยนเป็
นไปอย่
างกว้
างขวางและรวดเร็
วขึ
การศึ
กษา
ในด้
านการศึ
กษาไม้
เรี
ยงตั
งอดี
ตนั
นมี
โรงเรี
ยนประถมศึ
กษาครั
งแรกประมาณปี
พ.ศ.2454
คื
โรงเรี
ยนวั
ดหาดสู
เป็
นโรงเรี
ยนที่
ชาวบ้
านในชุ
มชนไม้
เรี
ยงได้
ร่
วมกั
นสร้
างขึ
น ปั
จจุ
บั
เปลี่
ยนชื่
อเป็
โรงเรี
ยนเทศบาล 1
โรงเรี
ยนถั
ดมาคื
อโรงเรี
ยนไม้
เรี
ยงสร้
างขึ
นเมื่
อ พ.ศ. 2474 โดย
โรงเรี
ยนไม้
เรี
ยงได้
เปิ
ดสอนทํ
าการสอนครั
งแรกในเดื
อนกรกฎาคมปี
เดี
ยวกั
น ปั
จจุ
บั
นคื
โรงเรี
ยนเทศบาล 2 และต่
อมามี
โรงเรี
ยนเอกชนที่
สร้
างขึ
นใน พ.ศ. 2490 คื
อโรงเรี
ยนเจริ
ญมิ
ตร
จั
ดตั
งขึ
นโดยคุ
ณครู
เจริ
ญ บุ
ญนํ
า ได้
เปิ
ดทํ
าการสอนครั
งแรกเดื
อนพฤษภาคม ปี
พ.ศ. 2490 มี
การ
เรี
ยนการสอนตั
งแต่
ระดั
บถมศึ
กษาถึ
งมั
ธยมศึ
กษา (ต่
วน มี
สาย
ระบบเศรษฐกิ
ชาวบ้
านไม้
เรี
ยงในอดี
ตดํ
ารงชี
วิ
ตด้
วยการผลิ
ตและการเก็
บหาสิ ่
งของจากธรรมชาติ
ซึ
เป็
นการตอบสนองวิ
ถี
ชี
วิ
ตของชาวบ้
านได้
อย่
างเพี
ยงพอ มี
การผลิ
ตเครื่
องมื
อเครื่
องใช้
ที่
จํ
าเป็
นใน
ชี
วิ
ตประจํ
าวั
น ด้
วยตนเอง อาศั
ยภู
มิ
ปั
ญญาที่
ตกทอดกั
นมา เป็
นการผลิ
ตเพื่
อย ั
งชี
พเป็
นหลั
ก การผลิ
อาศั
ยความร่
วมมื
อและการพึ
งพานํ
าใจในด้
านแรงงานในครั
วเรื
อนและระหว่
างครั
วเรื
อนเป็
สํ
าคั
ญ การผลิ
ตแบบที่
ว่
านี
ชาวบ้
านต้
องพึ
งพาสภาพแวดล้
อมทางธรรมชาติ
เป็
นหลั
1
ต่
วน มี
สาย (ผู
ให้
สั
มภาษณ์
), สุ
ธิ
รา ชั
ยรั
กษา (ผู
สั
มภาษณ์
), หมู
ที่
2 ตํ
าบลไม้
เรี
ยง อํ
าเภอฉวาง
จั
งหวั
ดนครศรี
ธรรมราช เมื่
อวั
นที่
26 มกราคม พ.ศ. 2553.