80
ไม่
มี
ยานพาหนะใช้
สอย ชาวบ้
านส่
วนใหญ่
จึ
งนิ
ยมการสั
ญจรทางนํ
้
า กระทั
่
งการสร้
างถนนจาก
ตั
วจั
งหวั
ดนครศรี
ธรรมราชเข้
ามาในพื
้
นที่
อํ
าเภอฉวางเมื่
อประมาณปี
พ. ศ. 2455 และการสร้
าง
เส้
นทางรถไฟสายใต้
ตั
ดผ่
านในพื
้
นที่
ไม้
เรี
ยงประมาณ 5 กิ
โลเมตร เมื่
อประมาณปี
พ.ศ. 2462 จึ
ง
ทํ
าให้
ชาวบ้
านได้
รั
บความสะดวกมากขึ
้
น การสั
ญจรทางนํ
้
าจึ
งลดบทบาทจึ
งลดน้
อยลง จะมี
เพี
ยงแต่
การขนส่
งไม้
ขนาดใหญ่
หรื
อเรี
ยกว่
า “ท่
อนซุ
ง” ซึ
่
งนํ
าไปขายหรื
อไปใช้
ประโยชน์
ในพื
้
นที่
ต่
าง ๆ ที่
ย ั
งจํ
าเป็
นต้
องใช้
ทางนํ
้
า การล่
องซุ
งนั
้
นมี
วิ
ธี
การโดยนํ
าท่
อนซุ
งขนาดใหญ่
มาผู
กมั
ดติ
ดกั
น
เป็
นแพแล้
วมี
คนควบคุ
มไปโดยการใช้
ไม้
ถ่
อไปย ั
งพื
้
นที่
ต่
าง ๆ ในส่
วนการสั
ญจรทางรถไฟได้
ทํ
า
ให้
ชาวไม้
เรี
ยงสามารถติ
ดต่
อกั
บชุ
มชนภายนอกสะดวกขึ
้
น โดยสถานี
ทานพอเป็
นจุ
ดศู
นย์
กลาง
ของการเดิ
นทาง การมี
เส้
นทางรถไฟดั
งกล่
าวนอกจากสะดวกต่
อการเดิ
นทางแล้
วย ั
งช่
วยให้
การ
ลํ
าเลี
ยงสิ
นค้
าจากในพื
้
นที่
ไปย ั
งภายนอก และจากภายนอกเข้
ามาย ั
งไม้
เรี
ยงมี
ความสะดวกมากขึ
้
น
ทํ
าให้
การซื
้
อขายแลกเปลี่
ยนเป็
นไปอย่
างกว้
างขวางและรวดเร็
วขึ
้
น
การศึ
กษา
ในด้
านการศึ
กษาไม้
เรี
ยงตั
้
งอดี
ตนั
้
นมี
โรงเรี
ยนประถมศึ
กษาครั
้
งแรกประมาณปี
พ.ศ.2454
คื
อ
โรงเรี
ยนวั
ดหาดสู
ง
เป็
นโรงเรี
ยนที่
ชาวบ้
านในชุ
มชนไม้
เรี
ยงได้
ร่
วมกั
นสร้
างขึ
้
น ปั
จจุ
บั
น
เปลี่
ยนชื่
อเป็
น
โรงเรี
ยนเทศบาล 1
โรงเรี
ยนถั
ดมาคื
อโรงเรี
ยนไม้
เรี
ยงสร้
างขึ
้
นเมื่
อ พ.ศ. 2474 โดย
โรงเรี
ยนไม้
เรี
ยงได้
เปิ
ดสอนทํ
าการสอนครั
้
งแรกในเดื
อนกรกฎาคมปี
เดี
ยวกั
น ปั
จจุ
บั
นคื
อ
โรงเรี
ยนเทศบาล 2 และต่
อมามี
โรงเรี
ยนเอกชนที่
สร้
างขึ
้
นใน พ.ศ. 2490 คื
อโรงเรี
ยนเจริ
ญมิ
ตร
จั
ดตั
้
งขึ
้
นโดยคุ
ณครู
เจริ
ญ บุ
ญนํ
า ได้
เปิ
ดทํ
าการสอนครั
้
งแรกเดื
อนพฤษภาคม ปี
พ.ศ. 2490 มี
การ
เรี
ยนการสอนตั
้
งแต่
ระดั
บถมศึ
กษาถึ
งมั
ธยมศึ
กษา (ต่
วน มี
สาย
ระบบเศรษฐกิ
จ
ชาวบ้
านไม้
เรี
ยงในอดี
ตดํ
ารงชี
วิ
ตด้
วยการผลิ
ตและการเก็
บหาสิ ่
งของจากธรรมชาติ
ซึ
่
ง
เป็
นการตอบสนองวิ
ถี
ชี
วิ
ตของชาวบ้
านได้
อย่
างเพี
ยงพอ มี
การผลิ
ตเครื่
องมื
อเครื่
องใช้
ที่
จํ
าเป็
นใน
ชี
วิ
ตประจํ
าวั
น ด้
วยตนเอง อาศั
ยภู
มิ
ปั
ญญาที่
ตกทอดกั
นมา เป็
นการผลิ
ตเพื่
อย ั
งชี
พเป็
นหลั
ก การผลิ
ต
อาศั
ยความร่
วมมื
อและการพึ
่
งพานํ
้
าใจในด้
านแรงงานในครั
วเรื
อนและระหว่
างครั
วเรื
อนเป็
น
สํ
าคั
ญ การผลิ
ตแบบที่
ว่
านี
้
ชาวบ้
านต้
องพึ
่
งพาสภาพแวดล้
อมทางธรรมชาติ
เป็
นหลั
ก
1
ต่
วน มี
สาย (ผู
้
ให้
สั
มภาษณ์
), สุ
ธิ
รา ชั
ยรั
กษา (ผู
้
สั
มภาษณ์
), หมู
่
ที่
2 ตํ
าบลไม้
เรี
ยง อํ
าเภอฉวาง
จั
งหวั
ดนครศรี
ธรรมราช เมื่
อวั
นที่
26 มกราคม พ.ศ. 2553.