Page 73 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

58
พื้ นที่บริ เวณอําเภอฉวางทั้ งหมดได้รั บความเสี ยหายอย่างรุ นแรงทั้ งบ้านเรื อน สวนยางพารา
สวนผลไม้ และสัตว์เลี้ ยง ครั้ นถึงฤดูแล้งปี พ.ศ.2506 ก็ถู กไฟเผาผลาญจนเตียนโล่ ง ชาวบ้าน
นอกจากได้รับความเดือดร้ อน อันเกิ ดจากทรัพย์สิ นเสียหายแล้วย ังไม่มีนํ้ าเพียงพอจะทํานา ไม่
สามารถพึ่ งพาของป่ าเพื่อย ังชี พในภาวะคับขัน นับเป็ นช่วงเวลาที่ชาวบ้านไม้เรี ยงประสบกับ
ภาวะทุกข์เข็ญอย่ างแสนสาหัส แม้ ว่ากองทุนสงเคราะห์ สวนยางได้สนับสนุ นทุนการปลู ก
ยางพาราใหม่แก่ ชาวบ้าน และต่อมาแม้ราคายางพาราตกตํ่า แต่ชาวบ้านในชุ มชนไม้เรี ยงได้ยึด
อาชีพทําสวนยางพาราเพื่อย ังชีพอยู่
ในปี พ.ศ.2512 มีผู ้ พบแร่ วุลแฟรมบนภูเขาศู นย์ ซึ่ งเป็ นแร่ ที่มีราคาแพงมาก ผู ้ คน
จํานวนมากต่างเดินทางไปแสวงโชคที่ นั่น ตลาดทานพอคลาคลํ่ าไปด้วยชาวบ้านในท้องถิ่ นและ
ชาวต่ างถิ ่ น เศรษฐกิ จเฟื่ องฟู มีเงิ นหมุนเวี ยนวันละหลายล้านบาท การขัดแย ้ งเกี่ยวกับ
ผลประโยชน์และการขุ ดแร่ ที่ ไม่ถู กหลักวิชาการทําให้มี ผู ้ บาดเจ็ บล้มตายเป็ นจํานวนมาก
ประกอบการเคลื่อนไหวของขบวนการคอมมิ วนิสต์ในพื้นที่นั้ นเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับค่ายบ้าน
ช่ องช้าง อําเภอบ้านนาสาร จังหวัดสุราษฎร์ ธานี ทําให้ตําบลไม้เรี ยงเป็ นพื้ นที่ ที่ทางราชการถื อ
ว่าไม่ปลอดภัย เนื่ องจากชาวบ้านเป็ นผู ้ ส่ งเสบียงอาหารให้แก่ กองกําลังดังกล่าว
ครั้ นถึงปี พ.ศ.2522 รั ฐบาลมีนโยบายเร่ งปราบปรามคอมมิ วนิสต์ มีการสร้างถนนเข้า
ในเขตป่ า และสนับสนุนชาวบ้านเข้าไปตั้ งชุมชนในเขตป่ า การขยายตัวของชุ มชนเข้าไปใน
พื้ นที่ จึงเป็ นไปอย่างรวดเร็ ว ป่ าที่ เหลืออยู่ ถูกทําลายบุ กเบิ กเป็ นสวนยางพาราเพิ่ มขึ้ น แต่
ชาวบ้านก็ย ังคงประสบความเดื อดร้อนเช่นเดิม ในขณะที่ ตําบลไม้เรี ยงก้าวเข้าสู ่การผลิ ตเชิง
เศรษฐกิจเพื่อการค้าโดยที่ผลประโยชน์ ส่ วนใหญ่ ตกแก่ พ่อค้าคนกลางที่ แทรกตัวเข้ามากับ
ระบบทุนนิ ยมนั ่นเอง วงจรรายได้ รายจ่ายชาวบ้านล้วนถูกกําหนดจากสังคมและตลาดภายนอก
แทบทั้ งสิ้ น
ในด้านการผลิ ตและการบริ โภค ชาวบ้านไม้เรียงแต่เดิ มดํารงชีวิตด้วยการผลิตและ
การหาการเก็บสิ ่งของจากธรรมชาติ ซึ่ งเป็ นการตอบสนองวิถีชี วิตของชาวบ้านได้ อย่างเพียงพอ
ภูมิปั ญญาชาวบ้านที่เห็นได้จากงานหัตถกรรมต่างๆ ซึ่ งล้วนเกี่ยวข้องกับการดํารงชีวิตซึ่ งเป็ น
การผลิตแบบย ังชี พทั้งสิ้ น การผลิตดังกล่าวเป็ นการผลิ ตเพื่อพึ่งพาตนเองซึ่ งเป็ นฐานที่มั่นคงใน
ระดับชุ มชน โดยอาศัยความร่ วมมือและการพึ่ งพานํ้ าใจในด้านแรงงานอันนําไปสู่ การเชื่ อม
สัมพันธ์ระหว่างครัวเรื อน จะเห็นได้ว่าการผลิ ตแบบนี้ ชาวบ้านต้องพึ่ งพาสภาพแวดล้อมทาง
ธรรมชาติเป็ นหลัก ระบบความคิดความเชื่อบางอย่างจึ งถูกสอดใส่ ให้กับธรรมชาติ เช่น ผีสาง
เทวดา เจ้าที่เจ้าทาง เป็ นต้น ซึ่ งสิ่งดังกล่าวเป็ นการสร้างคุ ณค่าให้แก่สภาพแวดล้อมนั่นเองอัตรา
การเร่ งเกี่ยวกับบริ โภคนิ ยมสู งยิ่งขึ้ นเมื่ อมี การพัฒนาด้านการสื่ อสารและการคมนาคม เช่ น