Page 72 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

57
ตั้ งกรมการอําเภอตลอดจนมณฑลว่า “ อําเภอฉวางเป็ นแขวงชั้ นนอกต่อแดนเมื องคีรี รัฐนิ คม
เมืองกาญจนดิ ฐ เมืองกระบี่ นายย ้อยเป็ นนายอําเภอตั้งที่ว่าการบ้านคลองตาล…”
ชุ มชนไม้เรี ยงในช่วง พ.ศ. 2439 - 2440 ชาวบ้านตั้ งบ้านเรือนระหว่างที่ราบลุ่มแม่
นํ้ าตาปี และเขาศูนย์ หรื อบริ เวณหมู ่ที่ 1 บ้านทุ ่งไหม้ หรื อที่แต่ เดิมเรี ยกว่ า “ทุ ่งดอกไม้”
เนื่องจากบริ เวณนี้ มีดอกไม้ที่ขึ้ นตามธรรมชาติ แต่ ในฤดูแล้งเกิดไฟไหม้ลามทุ ่งทุกปี ชาวบ้าน
จึงเรียกชื่ อว่า “ทุ ่งไฟไหม้” ภายหลังกลายเป็ น “บ้านทุ ่งไหม้” ความอุ ดมสมบูรณ์ ของพื้นที่นี้
ทําให้ครัวเรื อนขยายตัวหนาแน่ นขึ้ นและกระจายอย่างรวดเร็วไปย ังพื้ นที่ใกล้เคียง สําหรับ
ชื่ อไม้เรี ยง เป็ นชื่อที่เรี ยกกันในช่วง พ.ศ. 2439-2440 โดยมี เจ้าหน้ าที่ฝ่ ายปกครอง ของ
อําเภอฉวางเดิ นทางมาสํารวจพื้ นที่ผ่ านทุ ่งนาแถบบ้านเกาะเหรี ยง มองเห็นต้นไม้ที่เกิดขึ้ นตาม
ธรรมชาติเรี ยงรายจากชายทุ่ งจนยอดภูเขาศูนย์ จึงเสนอชื่ อ “ไม้เรี ยง” เป็ นชื่อตําบลที่ประชุ ม
เห็นชอบให้ใช้ชื่ อไม้เรี ยงนับตั้งแต่นั้ นเป็ นต้นมา (ชวน เพชรแก้ว. 2547 : 6-10)
ความเปลี่ยนแปลงของชุ มชนไม้เรี ยงครั้ งสําคัญคือ การสร้ างทางรถไฟสายใต้ ซึ่ งตัด
ผ่านตําบลไม้เรี ยงที่บ้านทานพอในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ชาวบ้านเป็ น
แรงงานสําคัญในการพูนทางรถไฟและทําไม้หมอนรถไฟ แต่เนื่องจากชาวบ้านมีจํานวนน้อยไม่
พอกับงานที่ดําเนินการอย่างเร่ งรี บ การสร้างทางรถไฟประสบปั ญหาการขาดแคลนกรรมกร
รั ฐบาลไทยได้ว่าจ้างกรรมกรจากประเทศจี นมาสร้างทางรถไฟจนแล้วเสร็ จในปี พ.ศ.2458 เมื่อ
หมดงานกรรมกรคนงานจีนส่ วนหนึ่ งได้ตั้งถิ่นฐานทํามาหากิ นตามบริ เวณเส้นทางรถไฟ คือ
บ้านทานพอ ตลาดฉวาง บ้านนาบอน บ้ านคลองจัง และบ้านส้ อง บางส่ วนก็ ไปทํางาน
อุตสาหกรรมเหมื องแร่ ดีบุ กในพื้นที่อื่น เช่ น ที่ภูเก็ต เป็ นต้น การสร้ างทางรถไฟในสมัยรัชกาล
ที่ 5 นอกจากเป็ นการเปิ ดให้โลกภายนอกเข้ามาเกี่ยวข้องโดยเฉพาะคนจี นแล้วย ังทําให้บ้านทาน
พอ กลายเป็ นศูนย์กลางและการแลกเปลี่ยนแหล่งสําคัญของตําบลไม้ เรียง อี กทั้ งทําให้การ
ติ ดต่อสัมพันธ์กับเมื องหลวงสะดวกสบายขึ้ น ที่สํ าคัญคือ มีคนไทยเชื้ อสายจีนในพื้ นที่อําเภอ
ฉวาง ตั้ งหลักแหล่งทํามาหากิ นอยู่ อย่างมั ่งคั่ง มีส่ วนสร้ างเสริ มเศรษฐกิ จอย่ างสําคัญใน
ระยะเวลาต่อมา
เมื่อการติดต่ อกับโลกภายนอกเป็ นไปอย่างกว้างขวาง ทําให้ประชากรในตําบลไม้
เรี ยงมีเพิ ่มมากขึ้ น พื้ นที่ทํากินมีอยู่อย่างจํากัด ทําให้ชาวบ้านบางกลุ ่มใช้การรวมกลุ่มแรงงานใน
หมู่เครื อญาติและเพื่ อนบ้านใกล้เคียงเข้าไปหักร้างถางพงบริ เวณรอบภูเขาศูนย์เพื่อทําไร่ ในช่วง
นี้ เองพื้นที่ป่ าได้ลดลงอย่างรวดเร็ ว เป็ นผลให้สั ตว์ป่ า ของป่ า พืชสมุนไพร พื ชผักที่เป็ นอาหาร
หาได้ยากยิ่งขึ้ น ประมาณช่วงปี พ.ศ.2470 – 2480 ชาวบ้านตําบลไม้เรี ยงเริ่ มปลูกยางพารากัน
อย่างกว้างขวาง ครั้ นเมื่อเกิ ดวาตภัยที่รู ้จักกันในนาม “วาตภัยแหลมตะลุมพุ ก” ในปี พ.ศ.2505