Page 183 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

167
ค่าจ้างการจ้างปลูกยางต้นละ 5-7 บาท
ค่าจ้างดายหญ้ารอบโคนยางต้นละ 3-5 บาท
ค่าจ้างตัดหญ้าไร่ละ 180 - 300 บาท
ค่าจ้างใส่ปุ๋ ยกระสอบละ 10 - 40 บาท
ค่าจ้างฉีดยากําจัดวัชพืชลิตรละ 100 - 120 บาท
ค่าจ้างไถไร่ละ 180 - 200 บาท
ค่าจ้างรถแทร็กเตอร์ไร่ ละ 3,000 - 4,000 บาท
สําหรับการเหมาจ่าย ซึ่ งมักเป็ นงานกําจัดวัชพืชเจ้าของสวนจะคุ ยตกลงราคากับผู้
รั บจ้าง โดยกําหนดจากปริ มาณพื้ นที่และความรกหรือความหนาแน่ นของวัชพืช โดยเหมาจ่ าย
เป็ นไร่หรื อคิดรวม ๆไปทั้ งหมด
อย่างไรก็ตามความสัมพันธ์ดังกล่าวเริ่ มเปลี่ ยนแปลงไปเป็ นลักษณะของทุ นนิ ยม
มากยิ ่งขึ้ น เพราะเมื่อชาวสวนยางพาราต้องการรายได้เพิ่มขึ้ นทําให้เกิ ดความต้องการปัจจัยการ
ผลิ ต เงินทุน และแรงงานมากขึ้ น ก่อให้เกิดระบบการจ้างงาน และความต้องการเงินทุนเพื่อซื้ อ
หาปั จจัยการผลิ ตเพิ่มมากขึ้ น ก่อให้เกิดระบบดอกเบี้ ยเงินกู ้ เมื่ อเป็ นเช่นนั้ นจิตสํานึกทุนนิ ยมจึง
ได้เข้ามาทําลายความสัมพันธ์ของชุมชนในวิถี การผลิตแบบพอเพียง แม้แต่ในระดั บเครื อญาติ
เพราะผลผลิตทุกอย่างกลายเป็ นสินค้าที่มีมูลค่า เมื่อนํามาแลกเปลี่ยนในระบบทุนนิยม และแม้แต่
ผลผลิตที่ได้มาจากลักษณะของการหาอยู่หากิน เช่น ปลาจากแหล่งนํ้า หรื อผักจากป่ า อี กทั้งการ
ใช้ประโยชน์จากธรรมชาติ อื่น ๆ ก็เปลี่ ยนไปจากการหาอยู่หากิ นไปสู่การหาไปขาย ผลที่ ตามมา
ก็ คือความอุดมสมบู รณ์ ของธรรมชาติและความสมดุ ลของระบบนิ เวศต่าง ๆ ในชุ มชนไม้เรี ยง
ลดลง การทดแทนเกิ ดขึ้ นตามธรรมชาติไม่ ทันกับความต้องการของชุมชน เห็ นได้ชัดจากสภาพ
ธรรมชาติจากป่ าบนเขาศูนย์ที่มีอยู่ในจํานวนจํากัดและลดน้อยลงตลอดเวลา
3. การเปลี่ยนแปลงในมิติของคุ ณค่าทรัพยากร
เมื่อทรั พยากรและความอุดมสมบูรณ์ ของธรรมชาติลดลง ในขณะที่ ความต้องการ
ของชุมชนกลับขยายตัวมากขึ้ นเรื่อย ๆ ทําให้สิ่ งที่ไม่เคยมี มูลค่ากลับเป็ นสิ่ งที่มีมูลค่า โดยที่ระบบ
ทุนนิ ยมได้เข้ามาเปลี่ ยนแปลงระบบวิธีคิ ดและการให้คุ ณค่าของชุ มชน ดังนั้ นเมื่ อสภาพระบบ
ธรรมชาติได้เปลี่ยนแปลงไปจึ งทําให้ ชุมชนเริ่ มคิ ดถึงมูลค่าของปั จจัยการผลิตและเทคโนโลยีการ
ผลิตต่าง ๆ มากขึ้ นที่ล้วนแล้วแต่ ต้องมาจากการลงทุ นทั้ งสิ้น ตั้ งแต่การเริ ่ มปลูกยางพารา การ
ดู แลรั กษา และการใช้แรงงานในการกรี ดยางสภาพดั งกล่าว ทําให้ ความสั มพันธ์ ในการ