Page 158 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

142
จากป่ าได้ ก็จะได้รับการแบ่ งปั นจากเพื่อนบ้านที่เข้าไปหาอาหารด้วยกัน และหากได้อาหาร
มากกว่าการบริ โภคของครั วเรื อน เพราะเป้ าหมายในการหาอาหารก็ เพื่อการบริ โภคเท่ านั้ น
ส่ วนเกิ นที่มากกว่าความต้องการบริ โภคจึ งถูกนํ ามาแบ่งปั นกัน และไม่ มีความจําเป็ นที่จะต้อง
สะสมอาหารไว้บริ โภคมากนัก เนื่ องจากธรรมชาติมีความอุดมสมบูรณ์ และมีอาหารให้บริ โภคทุก
ฤดูกาลตลอดปี นอกจากนี้ ความพอเพียงด้านอาหารอีกส่ วนหนึ่ งได้มาจากการเพาะปลูกขึ้ นเอง
ของชาวบ้าน ในแต่ละครัวเรื อนจะมีพื้ นที่ส่ วนหนึ่ งสําหรั บเพาะปลูกพืชอาหารที่ไม่สามารถหาได้
จากธรรมชาติ ซึ่ งได้แก่ พืชผักสวนครัวต่ าง ๆ เช่น พริ ก มะเขือ ขมิ้ น ตะไคร้ เป็ นต้น โดยจะ
ใช้บริ เวณข้างบ้านเป็ นพื้นที่ปลูกพืชเหล่านี้
ระดับการบริ โภคของชุมชน สิ่ งของที่ บริ โภคมาจากการผลิตขึ้ นเองและ
การแลกเปลี่ยนภายในชุมชนและระหว่ างชุมชน ในระยะเวลาดังกล่าวครัวเรื อนจึ งย ังไม่มีภาระ
หนี้ สิ น และแม้ว่าหน่ วยการบริ โภค คือ ครัวเรื อน แต่ ในการผลิตของแต่ละครั วเรื อนนอกจากจะ
คํานึงถึงความพอเพี ยงในครัวเรือนของตนเองแล้ว ซึ่ งเป็ นการผลิตบนพื้ นฐานที่คํานึ งถึงความ
มั ่นคงด้านอาหาร ส่ วนการบริ โภคเพื่ อการลงทุ นในการผลิ ต พบว่าเป็ นการลงทุนในระดั บ
ครัวเรื อน ซึ่ งมีการลงทุนเกี่ ยวกับเครื่ องมื อในการผลิตเฉพาะในส่วนที่ ชุ มชนไม่สามารถผลิตเอง
ได้ ส่ วนปัจจัยในการผลิตอื่นนอกจากแรงงานของคนแล้วย ังคงพึ่ งพิงธรรมชาติโดยสมบู รณ์
การบริ โภคของชุ มชนชุมชนไม้เรี ยงในช่ วงนี้ จึงเป็ นการบริ โภคเพื่ อการ
ย ังชีพ ซึ่ งถือว่ าเป็ นการบริ โภคในระดับพื้นฐานที่ ย ังไม่มีการบริ โภคเพื่อความสะดวกสบายหรื อ
ความฟุ่ มเฟื อย และขนาดการบริ โภคขึ้ นอยู่กับความสามารถในการผลิต สิ่งของที่บริ โภคจึงมา
จากการผลิตขึ้ นเองและการแลกเปลี่ยนภายในชุมชนและระหว่างชุมชน ดังนั้ น ในระยะดังกล่าว
จึงไม่ มีภาระหนี้ สิ น และแม้ ว่า หน่ วยการบริ โภค คื อ ครั วเรื อน แต่ ในการผลิตของแต่ละ
ครัวเรื อนนอกจากจะคํานึงถึงความพอเพียงในครัวเรื อนของตนเองแล้ว ย ังคํานึงถึงความพอเพียง
ของครัวเรื อน ซึ่ งอาจเป็ นครั วเรื อนของเครื อญาติ ใกล้ ชิ ดด้วย หากเกิ ดกรณี ผิ ดปกติขึ้ นใน
ครัวเรื อนดังกล่าวที่ ทําให้ผลผลิตที่ได้ไม่พอเพียง ด้วยความสัมพันธ์ในลักษณะดังกล่าว ทําให้ทุ ก
ครั วเรื อนในชุมชนมี ความพอเพี ยงเกิดขึ้ นได้แม้ในภาวะวิ กฤต ซึ่ งเป็ นการผลิ ตบนพื้ นฐานที่
คํานึงถึ งความมั่นคงด้านอาหาร และหลักการดั งกล่ าวได้สื บทอดมาจนถึงปั จจุบัน ไม่ ได้ให้
ความสําคัญกับการผลิตเพื่อขายมากนัก