Page 15 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

4
หลักของชาวสวนยางพารานั้ นขึ้ นอยู่กับราคายางพาราเป็ นสําคัญ แต่ราคายางพาราก็มีความผัน
ผวนอยู่ ตลอดเวลา เช่ น ในช่วงตั้ งแต่ปี พ.ศ.2545 – พ.ศ.2549 ราคายางพาราอยู่ระหว่างกิ โลกรัม
ละ 20 - 100 บาท (สํานักงานกองทุนสวนยาง. 2549 : 8-9) ต่ อมาในช่วงต้นปี พ.ศ. 2551 ราคา
ยางพาราได้ปรับสู งขึ้ นเป็ นกิโลกรัมละประมาณ 100 บาทในช่ วงปี พ.ศ. 2552 ราคาลดลงอยู่
ระหว่าง 50- 80 บาทต่อกิ โลกรัม และพ.ศ. 2553 ราคายางพาราอยู่ในช่วงกิ โลกรัมละ 60-100
บาท และปรั บสูงขึ้นเรื่ อยๆ ในช่ วงปลายปี มีราคาถึ งกิโลกรัมละ 120 บาท ส่งผลให้ ค่านิยมการ
บริ โภคแบบทุนนิ ยมของชาวสวนยางพาราทวีขึ้ นอย่างเห็นได้ชัด อย่างไรก็ตามแม้ราคายางพารา
จะสูงแต่ มิได้หมายความว่ าชาวสวนยางพาราราจะมีความมั่นคงในอาชี พนี้ มากขึ้ น ทั้ งนี้ เพราะ
ปัจจัยการผลิ ตและราคาสิ นค้าต่ างๆ ปรับเพิ่ มสูงขึ้ นเป็ นหลายเท่าตัวด้วย ทั้ งปุ๋ ยเคมี เครื่ องมื อ
อุปกรณ์ ยาปราบวัชพืช ข้าวสาร และอาหาร รวมทั้ งสิ ่งบริ โภคอื่ น ๆ ซึ่ งชาวสวนยางพาราส่ วน
ใหญ่ได้มาด้วยการซื้ อเกือบทุ กอย่าง ด้านสภาพแวดล้อมก็อยู่ ในสภาพเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
สภาวะอากาศมีการแปรปรวนบ่อย ทั้งฝนตก นํ้ าท่วม และแห้ งแล้งเป็ นเวลานาน ๆ ส่ งผลให้
ชาวสวนยางพาราไม่สามารถสร้างผลผลิตได้เต็มที่ บางครัวเรื อนจึ งต้องหารายได้เสริ มเพื่อความ
อยู่รอด เช่น รับจ้างก่อสร้าง ทํางานในโรงงาน ปลูกผักขาย เป็ นต้น แต่ก็เป็ นเพียงส่ วนน้อยซึ่ งไม่
สามารถแก้ปัญหาได้อย่ างจริ งจัง การใช้ชี วิตตามกระแสทุนนิยม ที่พึ่งพิงระบบเศรษฐกิ จจาก
ภายนอกเช่นนี้ ทําให้มีปั ญหาหลายอย่างเกิดขึ้ นตามมาอย่างไม่มี ทางหลีกเลี่ยง (เสรี พงศ์พิศ. 2546 : 71)
ปัจจุ บันวิถีการดํารงชี วิตของชาวสวนยางพาราจึงเปลี่ยนไปตามระบบเศรษฐกิจโดยรวมของไทยที่
มุ ่งไปในทิศทางเดียวซึ่ งถู กครอบง ําจากกระแสทุ นนิยมโลก (อานันท์ กาญจนพันธุ์. 2549 : 1)
ในอดี ตบุ ตรหลานเป็ นกําลังแรงงานสําคัญในการกรี ดยางพาราของครั วเรื อน แต่
ปั จจุบันสถานการณ์ ที่ เปลี่ ยนแปลงไปจากระบบการศึกษาซึ่ งขยายโอกาสทํ าให้ บุตรหลาน
ชาวสวนยางพาราได้รั บการศึ กษาสู งขึ้ น เป็ นผลให้ พวกเขามีโอกาสเลื อกอาชีพอื่ นมากขึ้ น
(บัญชา สมบูรณ์ สุ ขและคณะ. 2554 : 39) ทําให้มีจํานวนน้อยมากหรื อแทบจะไม่มีเลยที่ บุตร
หลานที่ ได้รับการศึ กษาสู งจะกลับไปกรี ดยางหรื อทําสวนยางพาราอย่างบรรพบุ รุษ คนรุ่ นใหม่
ในวัยทํางานมีความสนใจหรื อรับการถ่ายทอดอาชีพในด้านการทําสวนยางพาราน้อยมากหลายคน
ปฏิเสธอาชีพนี้ เป็ นสิ่งล้าสมัยน่ าละอายแล้วหันไปให้ความสําคัญต่ออาชีพอื่น ๆ มากกว่ า ส่งผล
ให้เกิดภาวการณ์ขาดแคลนแรงงานขึ้ นกับชาวสวนยางพารา ทําให้ครอบครัวชาวสวนยางพารา
ในภาคใต้จํานวนไม่ น้อยต้องอาศัยแรงงานจากต่างถิ ่ นที่อพยพเข้ามาเพื่ อรับจ้างกรี ดยาง เช่ น
แรงงานจากภาคตะวันออกเฉี ยงเหนือ แรงงานต่างด้าว ได้แก่ แรงงานพม่าและลาว ซึ่ งในบางครั้ ง
แรงงานเหล่านี้ ได้สร้างปั ญหาต่างๆ มากมายกับชุ มชน อาทิ ปั ญหาอบายมุข ปั ญหาอาชญากรรม
ปัญหาทะเลาะวิ วาท และปัญหาการแย่งอาชีพ เป็ นต้น