Page 133 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

117
จากการที่ ภาครัฐเข้ามาส่ งเสริ มและปรั บปรุงพันธุ ์ยางได้ส่ งผลให้ชาวบ้านในพื้ นที่ไม้
เรี ยง เน้นการปลูกยางพาราเป็ นพืชเศรษฐกิจ โดยเน้นการปลูกแบบพืชเชิงเดี่ยว ระบบเศรษฐกิจ
ของชุ มชนไม้เรี ยงเปลี่ยนแปลงจนต้องพึ่งพิงภายนอกชุมชนมากขึ้ น ทําให้พึ่งพาปั จจัยการผลิต
ตั้งแต่พันธุ์ยาง ปุ๋ ย ยา เทคโนโลยีการเกษตร พึ่ งพาปัจจัยจากระบบตลาดในการนําผลผลิตทางการ
เกษตรที่ ได้ออกไปขาย ต้องอาศัยระบบการตลาดในการจับจ่ายใช้สอยเงินเพื่อซื้ อสินค้าอุปโภค
บริ โภคต่าง ๆ วิถีชี วิตแบบเคารพธรรมชาติและพึ่ งพาอาศัยกั นในชุมชนหายไป โดยปรากฏการณ์
นี้ ชัดขึ้ นเรื่อย ๆ และหลังจากในช่วงประมาณ ปี พ.ศ. 2530 เป็ นต้นมา เกิดการไหลบ่าของสิ นค้า
อุปโภคบริ โภคเข้ามาในชุ มชนไม้เรี ยงเป็ นอย่างมาก ร้ านค้าสะดวกซื้อใกล้ชุมชนเกิดขึ้ นมากมาย
มีความต้องการซื้ อสิ นค้าต่าง ๆ เช่น รถจักรยานยนต์ รถยนต์ โทรศัพท์มือถื อ เสื้ อผ้าเครื่ องนุ่ งห่ม
ข้าวของเครื่ องใช้ต่ าง ๆ ก็มีมากขึ้ นทําให้เกิ ดภาวะค่าใช้จ่ายสู งแต่รายได้น้อยไม่พอจ่ าย ส่ งผลให้
บางครั วเรือนต้องตกอยู่ในภาวะหนี้ สิ ้น
ตลาดของชุมชนไม้ เรียง
ตลาดทานพอ นับว่ าเป็ นตลาดเก่ าแก่ที่ มีความสําคัญต่ อชุมชนไม้เรี ยงและชุ มชน
ใกล้เคียง มีขึ้ นตั้ งแต่ประมาณปี พ.ศ. 2512 เป็ นจุดรวมของสิ นค้าที่มาจากพื้นที่ต่ าง ๆ เนื่ องจาก
อยู่ใกล้สถานีรถไฟทานพอ ทําให้การขนส่ งสินค้าเป็ นไปด้วยความสะดวก ตลาดทานพอจึงเป็ น
ทั้งศูนย์รวมการค้า การคมนาคม และการศึกษาของไม้เรี ยง เป็ นตลาดที่ผู ้คนจากไม้เรียง และ
พื้นที่ อื่น ๆ ในอําเภอฉวาง และจากต่างอําเภอ เช่น จากอําเภอพิปูน อําเภอนาบอน อําเภอทุ่ง
ใหญ่มาจับจ่ ายใช้สอยและเป็ นจุ ดแลกเปลี่ยนสินค้าที่ จําเป็ น อาทิ เกลือ กะปิ นํ้ าปลา นํ้ าตาล
สิ นค้าทางการเกษตร ผักผลไม้ต่าง ๆ เป็ นศูนย์รวมของการหาซื้ อสิ นค้าของกินของใช้ที่ จําเป็ น
เป็ นจุ ดแลกเปลี่ ยนสิ นค้าทั้งภาคการเกษตร และสิ นค้าอื่น ๆ ของชาวบ้านในพื้นที่และละแวก
ใกล้เคียง
ตลาดทานพอเคยเจริ ญรุ ่ งเรืองมากในช่ วงที่มีการทําเหมื องแร่ ที่เขาศู นย์ ประมาณปี
พ.ศ. 2514- พ.ศ. 2519 เป็ นตลาดชุมชนทางรถไฟที่ใหญ่มาก ผู ้ คนจากต่ างถิ่นที่เข้ามาขุดแร่ ที่เขา
ศูนย์ต่ างผ่านตลาดทานพอ รวมทั้ งคนทางเหนือแม่นํ้ าตาปี เช่น วังพาน นาเขียง กระทู น ยางค้อม
และพิปูน ต้องลงเรือล่องมาทานพอเพื่อต่อรถไฟสัญจรไปในต่ างพื้นที่ ซึ่ งทางรถไฟเป็ นทางเดี ยว
ที่ชาวบ้านขณะนั้ นนิ ยมใช้ติดต่อกับชุมชนรอบนอกได้ แต่ช่วงปี พ.ศ. 2524 ตลาดทานพอที่เคย
เจริ ญรุ่ งเรื องเริ่มถดถอยเมื่อรัฐบาลประกาศยกเลิ กการทําเหมืองแร่ บนเขาศูนย์ ตลาดทานพอกราย
เป็ นตลาดเงี ยบ ๆ หลงเหลือแค่ความเจริ ญที่มีมาแต่ในอดี ต ซึ่ งส่งผลต่ อการค้าขายพ่อค้าแม่ขาย
ที่มาจากนอกพื้นเข้ามาทําการค้าขายลดลง วิถีชี วิตของชาวบ้านที่ เอาผลิตผลทางการเกษตรต่าง ๆ
มาขายในตลาดทานพอก็ลดลงเช่ นกัน ผู ้คนที่มาจับจ่ายซื้ อของมีน้อยลง กิจการร้านบางอย่างเช่น