Page 13 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

2
อย่างต่อเนื่ อง อี กทั้ งยางพาราย ังสร้างเสถียรภาพความมั่นคงทางเศรษฐกิจให้แก่ ผู ้คนในภูมิภาคนี้
มาช้านาน (อรสุ ดา เจริ ญรัถ. 2546 : 34-57)
ต่ อมาการขยายตัวของระบบทุนนิ ยมเข้ามาในพื้ นที่และปรากฏชัดเจนขึ้ นเมื่อประเทศ
ไทยได้ประกาศใช้แผนพัฒนาเศรษฐกิจแห่ งชาติฉบับที่ 1 ตั้ งแต่ พ.ศ. 2504 เป็ นต้นมา โดยมุ่งเน้น
ส่ งเสริ มการเพิ ่ มปริ มาณการผลิ ตด้านเกษตรกรรมให้เป็ นกิจการที่ มีความสําคัญแก่ การพัฒนา
เศรษฐกิจของประเทศ มีการฟื้ นฟูบู รณะกิจการต่าง ๆ ในด้านการเกษตรให้มีประสิ ทธิภาพในการ
ผลิ ตสูง และให้ได้ผลผลิตปริ มาณมากขึ้ นเพื่อเพิ ่มรายได้ทางเศรษฐกิจของประเทศ ส่งผลให้แต่
ละชุ มชนมี การจัดสรรใช้ประโยชน์จากทรั พยากรธรรมชาติมากยิ ่งขึ้ นและทิ ศทางการพัฒนา
ประเทศตามระบบทุ นนิยมที่ เน้นมุ ่ งแสวงหาประโยชน์ จากทรั พยากรในเชิ งพาณิ ชย์โดยการ
ส่ งเสริ มให้ลงทุ นอุตสาหกรรมเกษตร ได้ก่อให้เกิ ดอภิสิ ทธิ์ แก่นายทุนมากกว่าประชาชน มีการ
วางกติ กาต่าง ๆ ไว้สําหรับการแข่งขันกันเพื่อให้เกิดรายได้ โดยการตี ตราให้ทุกอย่างมี มูลค่าทาง
เศรษฐกิจ มีระบบกลไกตลาดเข้าไปจัดสรรแบ่งผลประโยชน์ ส่ งผลให้แรงงานในด้านการเกษตร
เปลี่ยนแปลงหันไปสู่งานในด้านอุ ตสาหกรรมและกิจกรรมอื่ น ๆ อีกทั้งด้านนโยบายต่าง ๆ ของ
ภาครั ฐในแต่ละยุคแต่ ละสมัยย ังส่ งเสริ มและขานรับกับระบบทุนนิ ยม บริ โภคนิยมที่เข้ามา อาทิ
นโยบายเงินผันของรั ฐ สมัยหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ในปี พ.ศ. 2518 และสมัยของพลเอก
ชาติชาย ชุณหะวัณในปี พ.ศ.2531 ที่ มีนโยบายเปลี่ยนสนามรบเป็ นสนามการค้า มุ่งให้ประเทศ
ไทยเป็ นเสื อตัวที่ 5 ทางด้านเศรษฐกิจของเอเชีย (Fifth Asian Tiger) จนถึงนโยบายเอสเอ็มแอล
ของรั ฐบาล พ.ต.ท.ทักษิ ณ ชิ นวัตร ในปี พ.ศ. 2547 ที่ได้ทุ ่ มเงินงบประมาณแผ่นดินลงไปใน
ชนบทระดับหมู่บ้าน สิ ่ งเหล่ านี้ มุ ่งส่งเสริ มระบบเศรษฐกิ จแบบทุนนิ ยม เพื่อเป็ นกลไกในการ
พัฒนาประเทศ โดยที่ระบบทุนนิ ยมต่างมี อัตราเร่ งที่ ไม่ มีขีดจํากัด เช่ น การแข่งขันเสรี การ
ส่ งเสริ มการบริ โภคนิยม การลงทุ น การใช้ประโยชน์จากธรรมชาติและสิ่ งแวดล้อม วิธีคิ ดแบบ
มือใครยาวสาวได้สาวเอา การค้าเสรี ฯลฯ (บุญเลิ ศ ช้างใหญ่. สืบค้นเมื่อ 16 ตุลาคม 2551, จาก
http://www.nidambe11.net) ผลจากการชี้ นํ าระบบเ ศรษฐกิ จแบบทุ นนิ ยมก่ อให้ เ กิ ดการ
เปลี่ยนแปลงโครงสร้ างการผลิตในสังคม จากการผลิ ตเพื่อบริ โภคมุ ่งสู่ การผลิ ตเพื่อจําหน่ าย
โครงสร้างความสัมพันธ์ของบุ คคลในชุมชนจากอยู่แบบพึ่งพาเกื ้อกูลกันเปลี่ยนไปสู่ วิถีชี วิตแบบ
ต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างทํามาหากิน
ในขณะเดียวกันชุมชนชาวสวนยางพาราได้มีการปรั บเปลี่ยนวิ ถีการผลิ ตของชุมชนให้
สอดคล้องกับกลไกการตลาดและนโยบายของภาครัฐมาโดยตลอด จากในช่วงแรกของการปลู ก
ยางพาราในพื้ นที่ภาคใต้มีการพึ่ งพิงธรรมชาติ ปลูกร่ วมกับต้นไม้ชนิดอื่น เช่น ขนุ น สะตอ ลูก
เนียง และกล้วย เป็ นต้น เพื่อใช้ผลผลิ ตในการย ังชีพร่ วมด้วย ต่อมาเมื่อมีการเข้ามาของกระแส