Page 98 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๔๔
(ยานี ๑๑)
ครั้ นเมื่อถึ งดวงจิตคืน นางก็ ตื่นแลลนลาน
เหมือนเห็นยมพบาล เที่ยวใกล้ใกล้ข้างซ้ายขวา
ไม่ เห็นเลมอหลง นางพิ ศวงใต้พฤกษา
ครั้ นได้สมประดี มา คิ ดความฝั ่นพาพรั่นแด
นํ้ าตาลงโอบคาง นางเล่นพลางหอบหอแห
บ้านถิ ่ นไม่เหลี ยวแล แวะเข้าวัดหาลูกชาย
เดินเลี ยบรอบอาราม จึงร้ องถามเด็กทั้งหลาย
พ่อพ่อเห็ นดูยาย วายช่วยบอกเจ้าสุบิ น
ว่ากูผู ้ มารดา มานั ่งถ้าอยู่สถิน
ให้ เจ้าเณรสุบิ น ลงมาเยือนจงไวไว
คนหนึ่ งเป็ นเด็กน้อย รั บคําถ้อยก็แล่ นไป
ครั้ นถึงกิดหัวไหล่ ว่าพี่พี่แม่ตนมา
เจ้าสุบิ นเบิกช่องแล เห็ นนางแม่ฟายนํ้าตา
เจ้าเดินลงมาหา ว่าสี กาทุกข์สิ ่งใด
นางสอื้ นสั ่งนํ้ามู ก กราบตีนลูกแล้วว่าไป
โอ้โอสายสุ ดใจ แม่จะเล่ าให้เจ้าฟัง
วันวาเมื่อเช้าตรู่ แม่ไม่อยู่เข้าดงรั ง
เดินเหนื่ อยแม่ เอนหลัง พอพริ่ มหลับบัดเดี่ยวใจ
ยมพบาลทั้งสี่มา ผู กคอคร่าแล้วพาไป
พยายมผู ้ ใหญ่ สั ่งให้ซักเอาถ้อยคํา
เขาถามคํารามวุ ่น ว่าทําบุญหรื อทํากรรม
แม่บอกประมาทคํา ว่าบาปบุญบ่ใยดี
เขาโกรธเข้าตบปาก ตาหลากหลากดูบัดสี
คนหนึ่ งว่าจะตี จับบองเงือดอยู่คว้างคว้าง
คนหนึ่ งผมเผ้ารก งอกขนอกเครารอบคาง
ลํ่ าโตตีนมื อด่าง กุ มดาบง่าอยู่บนหัว
คนหนึ่ งถือหอกแฉง ปลอกทองแดงดู พึงกลัว
หนวยเคราสั่นรัวรัว จะแทงแม่ ให้ล้มตาย
คนหนึ่ งดําลํ่าเล็ก ถื อค้อนเหล็กดูช่ วงพลาย
ยกมื อจะวางวาย ลงต้นคอให้ขาดใจ
คนหนึ่ งล้านถึงหู กุ มตรวนขู่ว่าจะใส่