Page 95 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๔๑
เดือดร้ อนพระทัยไม่สบาย
ตรัสว่าพวกบาปทั้งหลาย ครั้ งเมื่ อตนตาย
จะตกนรกแสบเค็ม
ขุ มนรกเราจักเติมเต็ม แต่ที่จะเสี ยดเข็ม
บ่ ว่างจะเว้นเลยหนา
สงสารสัตว์ เอยอนิจจา เสียชาติเกิดมา
โฉดเขลาไม่สร้ างบารมี
จตุโลกจึงทู ลด้วยดี ข้าบาททั้ สี่
เที่ยวทําบาญชีจบสกล
กลับมาในท่ามกลางหน แวะเข้าไพรสณฑ์
พบหญิ งผู้ หนึ่ งแก่ชรา
มันคนโมโหนักหนา เกาะตัวมันมา
ตามแต่ จะไปรดประการใด
บัดนั้ นพระยายมผู ้ ใหญ่ เหลียวเนตรแลไป
เห็นนางนั่งฟายนํ้ าตา
จึงมีพระราชบัญชา ว่าเหวยเสนา
ให้ จําหญิ งเฒ่าถามดู
มันเกิดในเมื องชมพู ทําสิ ่งใดอยู ่
ให้ ว่าที่จริ งสิ่งสม
สี่ กุ มารยอกรประนม รั บสั ่งบังคม
ฉุ กนางให้บอกโดยเร็ว
สั ่งให้ทนายไพร่ เลว ยุดมือผู้เอว
แล้วเข้าทุบตีคําราม
ปันแบ่งไล่เลียงไต่ถาม มึงเร่ งบอกความ
ทําบาปนี้ ชื่ อฉันใด
หรื อว่าทําบุญเป็ นไฉน มึงจงตั้งใจ
ให้ การตามสัตย์อย่ากลัว
นางยกมือไหว้เหนือหัว ปากสั ่นรัวรั ว
ก็ นึกกุศลไม่เห็น
บอกว่าข้าเฒ่าตกเข็ญ เก็บฟื นเช้าเย็น
มาขายพอเลี้ ยงอาตมา
บาปบุญบ่รู้เดี ยงสา ขอได้กรุ ณา