๓๙
ข่
มเหงเมี
ยท่
าน
ทํ
าการอั
ปรี
ย์
ไม่
คิ
ดบั
ดสี
แก่
บาปทั
้
งหลาย
ลงคนหญิ
งชั ่
ว
คิ
ดออกนอกผั
ว
ปกปิ
ดแยบคาย
แป้
งนวลผั
ดหน้
า
ห่
มผ้
านาดกราย
หั
วร่
อต่
อชาย
ให้
เห็
นเพลิ
นตาม
ผั
วหนึ
่
งมี
อยู
่
เป็
นสองทั
้
งชู
้
ปรารถนาหาสาม
ไม่
กลั
วเวรกรรม
ทํ
าใจสามผลาม
แพศยาบ้
ากาม
นอกใจสามี
แต่
งตั
วย ั
่
วชาย
นุ ่
งห่
มเฉิ
ดฉาย
ให้
ชายยิ
นดี
คิ
ดแต่
ให้
สบาย
ความอายไม่
มี
กั
บท่
านสามี
ไม่
นั
บจั
บนา
รั
กใคร่
แต่
ชู
้
ไปมาหาสู
่
หลงลื
มภั
สดา
เกิ
ดให้
เสี
ยชาติ
ให้
พระศาสนา
ไม่
กลั
วเวรา
อั
นจะมาถึ
งตั
ว
เหล่
านี
้
แหละหนา
เป็
นหญิ
งแพศยา
ตั
ณหาเมามั
ว
ผั
วย่
อมมี
อยู
่
เล่
นชู
้
แกมผั
ว
ใจจิ
ตมื
ดมั
ว
ไม่
กลั
วเวรา
จงเอานํ
้
าหมึ
ก
แล้
วจึ
งจารึ
ก
ลงหนั
งสุ
นั
กขา
ให้
สมที่
มั
น
รานรั
นแพศยา
เอาตั
วมั
นมา
สู
่
เราอย่
านาน
(ฉบั
ง๑๖)
บั
ดนั
้
นทั
้
งสี่
โลกบาล
รั
บพระโองการ
ท่
านท้
าวผู
้
เจ้
านคกา
ยกกรถวายบั
งคมลา
ชํ
าแรกพสุ
ธา
ขึ
้
นมาฉั
บพลั
นทั
นที
เร็
วรี
บไปทวี
ปทั
้
งสี่
ฝ่
ายบรพี
ธี
อมระโคยานุ
ดรกุ
รู
เที่
ยวจบลบมาชุ
มพู
ค้
นคว้
าหาดู
จบสิ
้
นบ้
านเมื
องน้
อยใหญ่
คุ
ลาฝรั
่
งเศสเทศไทย
แขกขอมพร้
อมไป
มอญยวนจี
นจามพราหมณา
ทั ่
วทุ
กตํ
าบลค้
นหา
พวกมนุ
สสา