Page 81 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๒๗
ฟั งคําแม่ สอน
แต่แม่เกิดเจ้า อาบนํ้ าป้ อนข้าว มิได้อนาทร
แม่เลี้ ยงรักษา เจ้ารทราบบังอร จึงแม่ซูบผอม
ทุ กวันอัตรา
เจ้าคือลูกนก แม่กอดกับอก ปกเลี้ ยงรักษา
บ่ ได้พลาดพลั้ ง ทุกวันเวลา แม่รั กนักหนา
เจ้าจะหนีแม่ไป
พ่อเจ้าตายจาก แม่ตกลําบาก จะเห็นหน้าไตร
แลซ้ายเปล่าตา แลขวาเปล่าใจ เช้าเช้าเข้าไพร
ได้เจ้าเฝ้ าเรื อน
โอเจ้าสุ บิน แม่หาให้ กิน เจ็ดปี สี่ เดือน
อันความรักลูก ใครเล่าจักเหมือน ได้นั่งเฝ้ าเรื อน
ฝากไข้ฝากตาย
แม่สงวนนักหนา เหมือนดั งแก้วตา มิห่ อนให้ระคาย
แม่ยากร้อยเท่า อดเช้ากินสาย เห็นหน้าลูกชาย
คลายอยากเต็มแรง
ครั้ นเจ้าจากไป แม่เห็นหน้ าใคร จะเป็ นเพื่อนแถลง
ขุ กมีความไข้ นอนตายตัวแข็ ง สําหรับมดแมง
กิ นเป็ นอาหาร
แม่ห้ามตามจริ ง สั ่งสอนทุกสิ่ ง จารีตโบราณ
จะแทนคุ ณแม่ แลย ังฝ่ ายพราน เที่ยวในดงดาล
หาเนื้อหาปลา
เจ้าจะอยู่ในวัด ไม่เหมือนคฤหัสถ์ ขัดนักลูกอา
จะกินจะนอน แต่ล้วนเวทนา อันความเสดสา
แม่รู้ จะเจน
ทายกตักบาตร ติดปลายช้อนปราด บ่ได้เต็มเกณฑ์
ฉันแต่มื้ อเช้า ข้าวไม่พอเพล จะบวชเป็ นเณร
ได้เรี ยนอะไร
พ่อเจ้าเมื่อย ัง พุทโธทุกขัง เชื่อถือเมื่อใด
วัดอยู่เพียงใกล้ บ่กรายเข้าไป ไม่เอาใจใส่
ไตรรัตน์พระคุณ
ตรุ ษสาทสงกรานต์ หญิงชายขาวบ้าน เขาไปทําบุญ