Page 74 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๒๐
ผิ ดพลั้ งพ่อสั ่ งสอน ไม่ตัดรอนให้หม่ นหมอง
บัดนี้ ร่ มโพธิ์ ทอง ล้มเสียแล้วจะร้อนแด
โอ้โอพ่อร้อยชั ่ง เมียมานั ่ งไม่ ผันแล
นอนเน่งไม่ ผันแปร โกรธเมียหรื อไม่เจรจา
ทุ กวันเวลากิน เรี ยกสุ บินมาพ่อมา
วันนี้ นอนหลับตา ไม่ เรี ยกหาลูกสายใจ
สงสารแต่ลูกน้อย จะละห้อยนํ้ าตาไหล
จะเรี ยกพ่อแก่ ใคร เป็ นกําพร้าอยู่เอกา
ลู กชายก็ย ังอ่ อน ใครจะสอนซึ่ งวิชา
หน้าไม้และปื นผา ย ังไม่บอกให้จับถื อ
อนึ่ งส่วยมังสา หนังและงาเข้ากระบื อ
ส่ งสิ้นขาดแล้วหรือ ย ังเกินค้างสักเท่ าใด
บุ ญชีก็ ย ังอยู่ เมียไม่รู้ว่ากระไร
ลู กเจ้าไม่เข้าใจ ย ังน้อยนั กไม่ถึงความ
เขาจะเกาะเมียภายหลัง ชาวพระคลังจะไถ่ถาม
จนเสี ยในกลางสนาม เสี ยเงินทองได้ความอาย
ร้ อยครั้ งไปกองทัพ แต่ตัวกลับมาสบาย
ครั้ งนี้ กอดมือตาย ไม่ คิดอ่านให้รอดตัว
นางรํ่ าให้นํ้ าตาตก ผมเผ้าปรกลงประหัว
นางสลบกับผีผัว ครั้ นฟื้ นตัวก็รําพึง
ฝู งทาสทั้ งหญิงชาย ความรักนายร้องให้อึง
บ่ าวไพร่รํ่ าระทึง เสียงอื้ออึ งทั้ งบ้านพราน
ชาวบ้านผิ ดหน้า รํ่ าพรรณนาทุกประการ
โอ้โอพระยาพราน ร่ มโพธิ์ ทองของน้องอา
ด้วยบุญพ่อปกหัว ได้เย็นตัวทุกเวลา
เข้าไพรได้เนื้อมา ย่อมแจกปันอยู ่ เนืองเนื อง
ดี นักความรักไพร่ ไม่ทําให้ใครแค้นเคื อง
ชอบพอคนทั้งเมื อง หานํ้ าใจใครจะเหมือน
พระคุณเป็ นที่สู ง คือจากมุงหลังคาเรื อน
ร่ มฝนตะวันเดือน ได้อยู่กิ นสุขสําราญ
ถ้าบุญพระคุณไม่ ฝูงบ่าวไพร่ จะรําคาญ
ที่ นี่ย่านบ้านพราน จะลุ่มลงเป็ นศอกแขน