Page 68 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๔
ท่ านยอคําเดียวลื อ ย่อมมีหน้าเท่ าวันตาย
ควรกูจะเคหา เข้าไปป่ าเที่ ยวขวนขวาย
หาของวิเศษถวาย เอาความชอบตอบแทนคุณ
ตริ แล้วเข้านิทรา ครั้ งเวลารุ ่งอรุ ณ
ตื่ นขึ้ นคิดปองปุน กู จะไปจนได้การ
เปรี ยมตัวทุกสิ่ งสิ้ น เรี ยกสุ บินนะกุมาร
อุ ้มชูลูกสาสาร ท่ านขุนพรานรักใจหาย
จะจู บที่แก้มลูก กลัวจะถูกหนวดเคราคาย
จะร้องขึ้ นวุ ่นวาย ความถนอมเจ้าเหนือใจ
จึงจูบตีนขวาซ้าย แล้วจู บไล่มาหลังไหล่
โอ้โอแก้วกลอยใจจะอยู่ดีอย่าโสกา
พ่อจะเข้าไพรพนม เจ้าประสมตับมังสา
ผลไม้อันโอชา มาฝากเจ้าอย่าหมองศรี
สั ่งเมี ยสั ่งแล้วเล่า ดูราเจ้าสุภาคี
ระวังลู กให้จงดี กลัวพยาธิจะบีฑา
อาบนํ้ าแล้วป้ อนข้าว ทุกคํ่าเช้าอย่าเบกษา
พี่ ไปจะไวมา ครั้ นแล้วลาก็คลาไคล
เจ้าสุบิ นร้องให้ตาม นางแม่ห้ามว่าอย่าไป
พ่อเจ้าจะเข้าไพร บัดเดียวใจก็กลับมา
บัดนั้นท่ านขุนพราน ดูฤกษ์ยามชอบเพลา
ลุ กขึ้นยกแข้งขา สอดกางเกงเขียวใบชะอม
แต่ งตัวนุ่งก้านระกํา ใส่ เสื้ อดําคุมแก้วกลม
คาดรัดปี เหน่งถม จุกสุวรรณสายบัวกรอง
ศรี ษะโพกผ้าปิ ด เอวเหน็บกริ ชดาบครํ่ าทอง
ถื อหอกด้ามไม้พลอง บ่าแบกปื นคาบศิลา
ย่างลงจากเรื อนพลัน เหมือนกุมภัณฑ์ย ักษา
คนเดียวดิ ่งเข้าป่ า บ่เกรงกลัวสิ ่ งอันใด
ได้ยินเสี ยงสากแสก ลมพัดแกรกใบไม้ไหว
มุ ่งมองตามช่องไพร คิดว่าสัตว์สลัดเดิ น
ล่ วงเข้าป่ าทั้ งปวง ถึงดงหลวงช่ องแนวเนิน
ไม้ไล่แลดูเพลิ น แต่ละต้นสู งสุดตา
ช่ องเหวลึกลิ บลิ บ นับด้วยสิบร้ อยพันวา