๗
(ยานี
๑๑)
วั
นนั
้
นขุ
นเนสาท
ยิ
นพระบาทเธอโปรดปราน
ได้
รั
บพระราชทาน
ความชื่
นบานเป็
นหนั
กหนา
หั
วอกที่
ตกเข็
ญ
ก็
กลั
บเย็
นเป็
นคงคา
กราบถวายบั
งคมลา
กลั
บออกมาประตู
วั
ง
ใส่
เสื
้
อใส่
หมวกตาด
ให้
หมู
่
ญาติ
เป็
นกํ
าลั
ง
แบกกระบี่
เดิ
นตามหลั
ง
เหลี
ยวหลั
งดู
แล้
วเดิ
นไป
จะย่
างจะนาดกราย
ผิ
ดเชิ
งชายกว่
าแต่
ไร
ท่
วงที
เป็
นผู
้
ใหญ่
ใครขวางหน้
าให้
ถอยเสี
ย
ครั
้
งไปถึ
งเรื
อนเหย ้
า
พอย่
างเท้
าก็
เรี
ยกเมี
ย
อี
แม่
อย่
ากลั
วเสี
ย
สองสามตํ
าลึ
งซื
้
อเหล้
ามา
เมี
ยพรานก็
ขานตอบ
ยิ
้
มพลางลอบจากเคหา
เจ้
าเที่
ยวซื
้
อสุ
รา
เลื
อกเหล้
าเข้
มเหล้
าจ่
อไฟ
ปลาย ํ
าสํ
าหรั
บแกล้
ม
ทั
้
งหมู
แนมของชอบใจ
กลั
บมาตกแต่
งใส่
สํ
ารั
บไว้
ให้
ผั
วพลั
น
พรานเฒ่
าริ
นเหล้
ามึ
ก
เมารึ
กรึ
กหนวดเคราสั
่
น
พู
ดจาสาดื
้
อดั
น
เล่
าเนื
้
อความแก่
เมี
ยตน
ดู
ราสุ
ภาคี
เราครั
้
งนี
้
มิ
กลั
วคน
สมเด็
จปิ
่
นภู
วดล
ตรั
สปราศรั
ยต่
อปากกู
ยกย่
องว่
ากล้
าหาญ
ให้
ประทานเครื่
องอั
กขู
ไม่
เชื่
อถามเด็
กดู
มั
นแอบเฝ้
าอยู
่
ข้
างหลั
ง
ตั
้
งกู
ขุ
นพฤกษา
คุ
มพรานป่
าสมกํ
าลั
ง
โปรดให้
ตรารั
บสั ่
ง
คุ
้
มห้
ามที่
อยู
่
ทํ
ากิ
น
ให้
ว่
าทั
้
งอากร
ด่
านขนอนและเขตขิ
น
หั
วป่
าค่
ามั
นดิ
น
เดิ
นทุ ่
งเรื
อกและเชิ
งเรื
อน
อาชญาสิ
บห้
าบาท
ความวิ
วาทให้
ตั
กเตื
อน
วั
วตายควายหั
กเขื่
อน
ปิ
ดปกไว้
ไม่
เจรจา
ถ้
าว่
าสอดแนมรู
้
ทํ
าจู
่
ลู
่
อุ
เบกษา
มั
ดมื
อใส่
ขื่
อคา
ลงเอาเงิ
นไม่
ปราศรั
ย
นางเมี
ยฟั
งคํ
าผั
ว
ยิ
้
มแย ้
มหั
วสบายใจ
เจ้
าหยิ
บยกต่
วนไหม
ห่
มสะไบขั
้
นชายทอง
ลงไปจากเคหา
เปรี
ยบเที
ยบว่
าคนทั
้
งผอง