Page 12 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

ศึกษาประเพณีการแต งงานแบบดั้งเดิมของชาวมุ สลิมในจังหวัดสตูล :
กรณีศึกษา “เบิ รซันดิง”
๖
อิทธิ พลเหนือไปเรื่ อยๆ อํานาจนั้ นๆ ก็จะใช้ไม่ ได้ เพราะอํานาจที่ มีหรื อไม่ มีนั้ น ไม่ใช่ ว่าเรา “มี ” หรือ “ไม่
มี” “อํานาจ” อย่ างเดียว แต่อยู ่ที่ คนอื่นๆ ที่ อยู่รอบข้างหรื อที่ เราใช้อํานาจเหนือเขานั้ น เขามองว่าเรา
เหมาะสมที่จะมี อํานาจเหนื อหรื อไม่ ซึ่ งบางครั้ งสํ าคัญกว่าด้วยซํ้ าไป ฉะนั้ นแทนที่แม่จะใช้อํานาจเหนื อ
หันมาใช้อํานาจร่ วมกับ (power with) ลงมาพูดคุยกับลูก หาทางออกที่ดีกว่าแทนการสั่งอย่างเดี ยว ลูกก็จะ
ยินดีปฏิบัติและเชื่อฟั งแม่ต่อไป
การทํางานแบบมี ส่ วนร่ วมนั้ นไม่ ว่าจะเป็ นระดับครอบครั ว ระดับโรงเรี ยน ระดับชุมชน ระดับ
องค์กร หรื อระดับประเทศนั้นว่ ามีความสําคัญอย่างยิ ่งในกระบวนทัศน์ปัจจุบัน เพราะจะช่วยให้ผู ้ มีส่ วน
ร่ วมเกิดความรู ้สึ กความเป็ นเจ้าของ (ownership) และจะทําให้ผู ้มีส่ วนร่ วมหรื อผู ้ มีส่ วนได้ส่ วนเสี ยนั้ น
ยินยอมปฏิบัติตาม (compliance) และรวมถึ งตกลงยอมรับ (commitment) ได้อย่ างสมัครใจ เต็มใจ และ
สบายใจ ได้มีการดําเนิ นการแก้ปัญหาความไม่เรี ยบร้อยในห้องเรี ยนโดยกระบวนการมีส่ วนร่วม หลังจาก
พยายามด้วยวิธีการใช้ ไม้เรี ยว ใช้กฎกติกาที่ครู อาจารย์ออกกฎ หรื อวางระเบียบให้นักเรี ยนปฏิบัติ แต่ การ
ยอมรั บก็ย ังไม่ ได้ผลดีนัก ครู ประจําชั้ นได้ชวนนักเรี ยนในห้องให้ร่ วมกั น “ตระหนัก” ถึ งปั ญหาใน
ห้องเรี ยน เช่ น ความสกปรก การแต่งกายนักเรี ยน การไม่มีระเบียบในห้ องเรี ยน ใช้กระบวนการมีส่ วน
ร่ วมที่จะวางกติ กากันเอง จนในที่สุ ดได้ระเบียบปฏิ บัติประจําห้ องที่ครู รั บ เอามาจัดพิมพ์ติ ดไว้ในห้ อง
ปรากฏว่าได้ รับการยอมรั บและการปฏิบัติตามอย่างดี กว่ากฎกติ กาที่ ครู กําหนดกติกานั้ น ตัวอย่างเช่นนี้
เป็ นตัวอย่างที่สามารถจะนําไปใช้ในองค์การหรื อรัฐวิสาหกิจที่จะสร้ างกระบวนการมีส่ วนร่ วมที่จะเป็ น
เครื่ องมือของการมีส่ วนร่วมอย่ างมีคุณภาพต่อไป
การมีส่ วนร่ วมของประชาชนในการบริหารราชการ
การบริหารราชการแบบมีส่ วนร่ วม (Participatory Governance) คือ การบริ หารราชการที่
เจ้าหน้ าที่หรื อหน่วยงานของรั ฐ ได้เปิ ดโอกาสให้ประชาชนผู ้ที่เกี่ ยวข้อง หรื อผู ้ มี ส่ วนได้เสี ย
(Stakeholder) ได้เข้ามามีส่ วนร่ วมในการตัดสินใจทางการบริ หารและดําเนิ นงานของรัฐ ทั้ งทางตรงและ
ทางอ้อม เพื่อที่จะตอบสนองต่อความต้องการของประชาชน
ในการบริ หารราชการเพื่ อประโยชน์สุ ขของประชาชนตามรัฐธรรมนูญแห่ งราชอาณาไทย พ.ศ.
2540 พระราชบัญญัติระเบี ยบบริ หารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2545 พระราชกฤษฎี กาว่าด้วย
หลักเกณฑ์และวิธีการบริ หารกิ จการบ้านเมืองที่ ดี พ.ศ.2546 พระราชบัญญัติ ข้อมู ลข่าวสารของทาง
ราชการ พ.ศ. 2540 และระเบียบสํานักนายกรั ฐมนตรี ว่าด้วยการปฏิ บัติราชการเพื่ อประชาชนของ
หน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2532 จึงต่างให้ความสําคัญต่อการบริ หารราชการอย่างโปร่ งใส สุ จริ ต เปิ ดเผย
ข้อมูล และการเปิ ดโอกาสให้ประชาชนได้เข้ามามีส่ วนร่ วมในการกําหนดนโยบายสาธารณะ การ
ตัดสิ นใจทางการเมื อง รวมถึงการตรวจสอบ การใช้อํานาจรัฐในทุกระดับ