Page 81 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๗๔
เราพูดวําเราซื่อตรงตํ อตนเอง ทั้งๆ ที่ตัวเราเองก็หารู๎แจํมแจ๎งชัดเจนไมํ เราบอกคน
อื่นไปวําเราพึงใจในหลักการดําเนินชีวิตอยํางนั้ นๆ เราพูดไปอาจจะเป็นเพราะวําเราคิดวํามั น
จริง แตํครั้นพู ดไปแล๎ว คนอื่นก็มักยึดมั่นเอาเป็นแนํนอนวํา นั้นคื อตัวเราอยํางมั่นเหมาะแล๎ว
เราเกิดมาสํานึ กวํา นั่นหาใชํตัวเราไมํ การพยายามจะหันกลับมาหาตนเองก็คือการหลอกลวง
ผู๎อื่น การพยายามจะเป็นตนเอง เป็นคนใหมํ ที่เพิ่งค๎นพบนี้ก็คือ การทําให๎คนอื่นผิดหวัง เพื่อ
เป็นคนซื่อตรงตํ อผู๎อื่ น ตํอวาจาซึ่งตนได๎ลั่ นออกไป มนุษย๑อาจจะต๎ องโกหก และไมํซื่อตรงตํอ
ตนเองอยูํตลอด เวลา คนบางคนก็ เลือกเอาการไมํซื่อตรงตํ อตนเอง บางคนก็พอใจที่จะเป็น
คนใหมํอยํางเปิดเผย ไมํกังวลในความรู๎สึกนึกคิดของผู๎ อื่น เชํนนี้แหละกรรณิการ๑แก๎ว เราจึ ง
เห็นโลกนี้เต็มไปด๎วยความผันผวนร๎อยแปดพันประการ วานคุณอยํ าลงโทษจนเกินไป
(เพียงแค่เม็ดทราย : น้ําตาทํวมโลก, หน๎ า ๒๕)
ในประเด็นอภิ ปรายเรื่องความมักงํ ายของสตรีกลุํมหนึ่งที่พอใจที่จะเป็น “เมียน๎อย” เพื่ อแลก
กับความสบายในชี วิต ที่ได๎มาอยํางงํายๆ โดยไมํต๎องทํางาน “นิด นรารั กษ๑” เสนอความคิดเห็นอยําง
แจํมแจ๎ง ดั งนี้
ขณะที่เราทํ านทั้งหลายประดาที่เขียนหนังสือตะโกนเตือนเพื่อนหญิงให๎ ทําการศึกษา
แม๎นมิลึ กซึ้งเทํ าชายก็ให๎ เพียงพอที่จะไมํต๎องเตาะแตะเกาะหลังชายอยูํตลอดชาติ เราตํ าง
หมายมั่นที่จะให๎หญิงหลุดพ๎นจากฐานะ “เหยื่อ” ซึ่งชายบี บก็ตายคลายก็รอด เราหวังจะได๎
เห็นหญิงซาบซึ้งในศักดิ์ศรีของตน เลิ กตีราคาตัวต่ํา เลิกทําตัวเป็นเครื่องบําเรอกาม เรา ตะโกน
เรื่องการศึกษาวิชาชีพ เราเรียกร๎องสิทธิของสตรีที่จะเข๎าปฏิบั ติงานนานาชนิดเคี ยงบําเคี ยง
ไหลํกั บชาย แตํแล๎วจากการเจรจากั บผู๎หญิงอยํางฟ้าเฟื่อง ข๎าพเจ๎าก็ได๎พบวําประกาศนียบั ตร
หรือจนกระทั่งปริญญาบัตรหมดความหมายไปทีเดียว ลงมนุษย๑ผู๎ หญิงคนหนึ่งตั้งความคร๎ าน
ขึ้นมาเป็นข๎ออ๎ างผสมทัศนะผิดๆ ตามความเข๎าใจของเธอเอาเองแบบนี้ !
การศึกษาขั้ นอุดมของฟ้าเฟื่องสํงเธอไปให๎แสวงสุขที่งํายและต่ําสิ้นดี เชํนนี้แหละหรือ
? เธอจะทําเป็นไมํรู๎สํ าเร็จหรือไร วํ าชีวิตเธอเวลานี้ไมํผิ ดกับสัตว๑ เลี้ยงที่ เดินป้วนเปี้ยนอยูํในกรง
อิ่มหมีพีมั นด๎ วยอาหารและการพะเน๎าพะนอ แตํความเป็นคนของเธอในฐานะมนุษย๑ผู๎อยูํใน
โลกด๎วยงานและการตํอสู๎ไมํ มีเหลืออยูํแล๎ว เธอจะรั บรู๎หรือไมํ วําเธอหมดคําของความเป็นคน
ลงทุกขณะ ความเป็ นคนซึ่งภาคภูมิและหยิ่งในสมรรถภาพของตนที่จะยืนหยัดอยูํบนพื้ นโลก
ได๎ด๎วยลําขาของตนเอง คว ามเป็ นคนที่พร๎อมจะเผชิญกับความยากลําบากทุ กชนิด เพื่อกํอ