๖๙
ทั
กทายสตรี
ชื่
อ “กรรณิ
การ๑
แก๎
ว”
1
ในเรื่
อง “หน๎
าที่
ของผู๎
หญิ
งในระบบใหมํ
” ลงท๎
ายด๎
วย
“ปรารถนาดี
ตํ
อคุ
ณสุ
จริ
ตใจ” (
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
, ๒๕๒๓, หน๎
า ๑๗๗- ๑๘๐)
บางเรื่
องเป็
นคํ
าทั
กทายบุ
คคลแบบไมํ
ระบุ
ชื่
อ ได๎
แกํ
ใช๎
คํ
าวํ
า “คุ
ณๆ ที่
รั
ก” ในเรื่
อง “คุ
ณกํ
าลั
งเป็
นตั
วแทนของอนาคต” และลงท๎
ายวํ
า “รั
กคุ
ณสุ
จริ
ต
ใจ”(
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
, ๒๕๒๓, หน๎
า ๙๑-๙๓)
ใช๎
คํ
าวํ
า “คุ
ณ ผู๎
เป็
นมิ
ตร” ในเรื่
อง “ศั
กดิ์
ศรี
อั
นถู
กต๎
อง” ลงท๎
ายวํ
า “มิ
ตรของคุ
ณสุ
จริ
ตใจ”
(
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
, ๒๕๒๓, หน๎
า ๑๑๗-๑๒๐)
ใช๎
คํ
าวํ
า “คนสวย” ในเรื่
อง “สิ่
งที่
ไมํ
ตายไปตามตั
ว” ” (
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
, ๒๕๒๓, หน๎
า
๑๔๙-๑๕๒)
ใช๎
คํ
าวํ
า “ถึ
งคุ
ณ...ที
่
รั
ก” ในเรื่
อง “ถ๎
ารั
กจะอยูํ
อยํ
างทาส” (
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
, ๒๕๒๓, หน๎
า
๑๘๕-๑๘๘)
ใช๎
“ไอ๎
เกลอแก๎
ว! “ในเรื่
อง “ระหวํ
างศิ
ลปะกั
บประชาชน” และลงท๎
ายวํ
า “เคยรั
กนายอยํ
างไรก็
อยํ
างนั้
น” (
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
, ๒๕๒๓, หน๎
า ๒๘๕-๒๘๘)
ใช๎
คํ
าวํ
า “คุ
ณ ผู๎
เป็
นมิ
ตร” ในเรื่
อง “จดหมายจากปารี
ส” ลงท๎
ายวํ
า “คิ
ดถึ
งคุ
ณและเมื
องไทย
มากมาย” (
เพี
ยงแค่
เม็
ดทราย
, ๒๕๒๓, หน๎
า ๓๑๑-๓๑๔)
ใช๎
“เพื่
อนรั
ก” ใน “ความเชื่
ออั
นพิ
สุ
ทธิ์
” และ “โลกอยํ
างที่
เราเห็
น มนุ
ษย๑
อยํ
างที่
เราเป็
น” มี
คํ
า
ลงท๎
ายวํ
า “รั
กคุ
ณในพระองค๑
” ทั้
งสองเรื่
อง (
รายศิ
ลาเรี
ยง
, ๒๕๓๙, หน๎
า ๑๔๒-๑๔๕, ๑๔๖-๑๕๐)
รวมทั้
งการตั้
งชื่
อบทความเรี
ยง ๑ เรื่
อง ที่
มี
ลั
กษณะเป็
นคํ
าทั
กทายโดยไมํ
ระบุ
ชื่
อ คื
อ “ถึ
งคุ
ณผู๎
มี
ทุ
กข๑
มหั
นต๑
” พร๎
อมคํ
าลงท๎
ายวํ
า “รั
กคุ
ณในพระองค๑
” (
รายศิ
ลาเรี
ยง
, ๒๕๓๙, หน๎
า ๑๓๖-๑๔๑)
กลวิ
ธี
ดั
งกลํ
าวนี้
นอกจากจะเห็
นได๎
วํ
าเป็
นการเสนอรู
ปแบบ “แปลกใหมํ
” เพื่
อหลี
กเลี่
ยงความ
ซ้ํ
าซากจํ
าเจ อั
นนอกจากจะนั
บวํ
าเป็
นความคิ
ดริ
เริ่
มสร๎
างสรรค๑
ของผู๎
เขี
ยนแล๎
ว ยั
งเป็
นการสร๎
างอารมณ๑
ความรู๎
สึ
กรํ
วม คื
อทํ
าให๎
ผู๎
อํ
านรู๎
สึ
กเป็
นจริ
งเป็
นจั
งไปกั
บเนื้
อหาและอารมณ๑
ของเรื่
อง
1
ชื่
อบุ
คคลทั้
งสองชื่
อ คื
อ
ระพิ
นทร์
และ
กรรณิ
การ์
แก้
ว
ซึ
ทํ
านผู๎
ประพั
นธ๑
ให๎
สั
มภาษณ๑
วํ
า ไมํ
ใชํ
ชื่
อของญาติ
หรื
อมิ
ตรคนใด และไมํ
ได๎
มี
ความหมายพิ
เศษ เป็
นการสมมุ
ติ
บุ
คคลขึ้
นมา โดยเลื
อกใช๎
ชื่
อตามที่
ชอบและเห็
นวํ
าไพเราะ (ประคิ
ณ ชุ
มสาย ณ อยุ
ธยา
,
ผู๎
ให๎
สั
มภาษณ๑
,
๒๕๕๓)