๖๒
...
ระริ
กรุ๎
งระรุํ
งแรง
ประชาแสงเถกิ
งไกล
กระจายจิ
ตและมิ
ตรใจ
กระจํ
างทั่
วมิ
มั
วมล
(
ขอบฟ้
าขลิ
บทอง :
พลั
งรั
ก, หน๎
า ๙๒-๙๓)
...
ระยางใจในกระทํ
อมอ๎
อมอกมิ
ตร
ใชํ
น๎
อยนิ
ดแร๎
นแค๎
นแสนขั
ดสน
เรารวยรั
กรวยงามในความจน
เป็
นล้ํ
าล๎
นกวํ
าทาสประสาทไท
…
(
ขอบฟ้
าขลิ
บทอง :
กระจํ
างไกลกวํ
าขํ
ายประกายดาว, หน๎
า ๙๕)
บทกวี
อี
กเมื่
อไรจะสว่
างเหมื
อนอย่
างรอ?
ใช๎
กลวิ
ธี
“ซ้ํ
าความ” และ‚ย้ํ
าคํ
า‛ ด๎
วย ทํ
าให๎
เกิ
ด
เสี
ยงและภาพอั
นเร๎
าอารมณ๑
...
หนาวเหลื
อเกิ
นหิ
วเหลื
อเกิ
นนะแมํ
จ๐
า
พํ
อกลั
บมาหรื
อยั
งแมํ
รู๎
ไหม
มื
ดเหลื
อเกิ
นนะแมํ
ในหั
วใจ
อี
กเมื่
อไรจะสวํ
างเหมื
อนอยํ
างรอ
…
(
ขอบฟ้
าขลิ
บทอง :
อี
กเมื่
อไรจะสวํ
างเหมื
อนอยํ
างรอ?, หน๎
า ๔๒-๔๓)
อยํ
างไรก็
ตาม ปรากฏอยูํ
ไมํ
น๎
อยครั้
ง วํ
า “อุ
ชเชนี
”ใช๎
คํ
าภาษาปาก ในบทกวี
บางเรื่
อง บางตอน
ซึ่
งโดยทั่
วไปคํ
าภาษาปากอาจดู
ไมํ
กลมกลื
นกั
บภาษาของบทกวี
ซึ่
งมั
กเป็
นถ๎
อยคํ
าพริ้
งพรายไพเร าะ แตํ
ก็
เห็
นได๎
วํ
า การใช๎
คํ
าภาษาปากของ “อุ
ชเชนี
” เป็
นการใช๎
อยํ
างระมั
ดระวั
งและโดยจงใจ โดยอยูํ
ในหลั
กของ
การใช๎
ภาษาวํ
า ‚คํ
าเหมาะอยูํ
ในที่
เหมาะ‛ แม๎
บางคํ
าเป็
นคํ
าภาษาปาก คํ
าไมํ
สุ
ภาพ แตํ
เมื่
อจั
ดวางอยํ
าง
เหมาะสมกั
บความก็
ไมํ
ขั
ดเขิ
น เชํ
นคํ
าวํ
า ‚ตอแหล‛ ที
่
“อุ
ชเชนี
” นํ
ามาใช๎
ในอารมณ๑
ความรู๎
สึ
กเอ็
นดู
ตํ
อ
ลั
กษณะการพู
ดจาอ๎
อแอ๎
ของเด็
กทารกที่
ชํ
างพู
ดชํ
างเจรจา
แตํ
ปางหลั
งยั
งมี
นิ
ยายเกํ
า
คุ
ณตาเฒํ
าท๎
ายบ๎
านได๎
หลานใหมํ