Page 67 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๖๐
...
มือเธอเฉี ยบเยียบเย็นเชํนน้ําค๎าง
กลางไพรพรํางเยื อกใจใครจะเหมือน
(ขอบฟ้าขลิบทอง : อยําหมายหมิ่นกลบศรัทธาวิญญาเธอ, หน๎ า ๕๒-๕๓)
บทกวีนิพนธ๑ เขาสั่นหน้าเรื่อย ใช๎คําวํา ใส และ แพรว คูํกับคําวํา แผด ซึ่งเป็นคําที่ ขัดแย๎ง
กัน เพราะในความรู๎ สึกโดยทั่วไปแล๎ว แดดจะต๎องสํองแสงร๎อนแรง “แผดเผา‛ ผิวกาย แตํ “อุ ชเชนี ‛กลับ
นํามาใช๎กั บคําวํา ใส และ แพรว เป็นการเลือกใช๎ คําที่ ขัดแย๎งกัน เพื่อเสริมให๎เห็นภาพของ ”แดด” ซึ่ง
กลอนบทนี้ใช๎เป็ นสัญลักษณ๑ของ“ความยุติธรรม” “แดด” ในบทกวีบทนี้จึงเป็นความใสสวํ างพรํางพราว
คืนนั้นมืดมิด ขอบชิดฟ้าฉ่ํา
ดุจมีมํานดํา ดาดอยูํ ทั่วไป
เขาร๎องก๎องเรียก พร่ําเพรียกหาไฟ
หาแดดแผดใส สํ องโลกโศกมัว
...
เขาสั่นหน๎าเรื่อย แจ๎วเจื้อยขานแจ๐ว
ขอแดดแผดแพรว ไมํมองหน๎าตา
เสียงปืนสํ องเปรี้ยง ตัวเอียงพับคา
สูํแสงโรจน๑ จ๎า ฟากฟ้าพรายพรรณ
(ขอบฟ้าขลิบทอง : เขาสั่นหน๎าเรื่อย, หน๎ า ๘๐-๘๑)
๓) การซ้าคา
กลวิธีซ้ําคําหรือความ ซึ่งชํวยการเน๎นย้ําคําความหมาย และมักสร๎างหรื อเร๎า
อารมณ๑ได๎เป็นอยํ างดีนั้น เป็นศิลปะทางภาษาที่ “อุชเชนี ” ใช๎เป็ นจํานวนมาก เนื่องจากการ
ประยุกต๑ใช๎ กลบทบางลักษณะเป็นรูปแบบที่ซ้ําคําหรือซ้ํ าความอยูํแล๎ ว เชํน การประยุกต๑ใช๎
กลบทบั วบานกลีบขยาย
ฉันอยูํเพื่อบุคคลที่ฉันรัก ซึ่งใจซื่อถือศักดิ์ สุจริต
และรักฉันมั่นมานปานชีวิต ในความผิดความหลงปลงอภั ย
ฉันอยูํ เพื่อหน๎าที่ที่ พันผูก เพื่อฝังปลูกความหวังพลังไข
เป็นทํอธารรักท๎นล๎ นพ๎นไป หลํ อดวงใจแล๎งรื่ นให๎ชื่นบาน
(ขอบฟ้าขลิบทอง : อยูํเพื่ออะไร, หน๎า ๑๒)