Page 37 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๓๐
ตึงตึงอึงคะนึ งโหม ลมใดตระโบมตระบัดบันลือ
หวามหวามยามพายุฮื อ อื้อเมฆคลุ๎มคลุมพสุธา
เรืองเรืองเหลื อเพียงอุไร ดังละเลงไล๎ด๎วยหมึกหนา
หลัวหลัวมืดมัวอุรา หูํระทดหํอท๎อจริงเทียว
จ้าจ้าดวงอาทิตย๑แจ๎ ง เจ๎าสิ้นแรงฤามิแลเหลียว
คอยคอยละห๎อยใจเหี่ยว เสี้ยวแสงวับดับหวั งไทย
(ขอบฟ้าขลิบทอง : คอย- คอย, หน๎า ๑๐๖)
ทํวงทํานองอันเป็นลั กษณะเฉพาะของ‛อุชเชนี‛อี กประการหนึ่ง ซึ่งให๎ความไพเราะงดงามอยําง
นําพิศวง คือสัมผั สอันแพรวพราวด๎ วยการนํากลบทหลายชนิ ดมาผสมผสานกัน เชํน นํ า กลบทธงนาริ้ว
มาปรับและใช๎รํวมกับ กลบทสิงโตเล่นหาง กลําวคือ มีการใช๎ ทั้ง ‚คําซ้ํา ‛ และบางครั้งก็ใช๎ ‚เสียง
พยัญชนะซ้ํา ‛ ในต๎ นวรรคแบบ กลบทธงน้าริ้ ว อีกทั้งยั งปรับเปลี่ยน กลบทสิงโตเล่นหาง จากที่
กําหนดให๎ ‚คูํสั มผัส‛ ที่ อยูํตอนกลางของวรรค ต๎องเป็นสัมผั สสระ เทํานั้ น แตํ ‚อุ ชเชนี ‛ กลับใช๎ทั้งสัมผัส
สระและพยัญชนะ
นอกจากนี้ บทกวีบางบทยังมีลั กษณะเป็นการผสานระหวําง กลบท สิงโตเล่นหาง ที่
กําหนดให๎ มี ‚คูํสั มผัส‛ ที่อยูํตอนกลางของวรรค กั บ กลบทก้านต่อดอก ที่กํ าหนดให๎คําคูํท๎ายของวรรค
เป็นคํ าสัมผัสสระ โดย “อุ ชเชนี‛ ใช๎ทั้งสัมผัสสระและสัมผั สอักษร เชํน
มิเห็ นแม๎เงาเฝ้าฝัน
วําหวั่นวิเวกเฉกแปล๎
ลมเยือกเกลือกกลุ้ม/รุ มแล้
รํอแรํริมปลักหมักจม
โอ๎แสงแรงเรื่อเหลือลิบ
สุ ดหยิบหรือจึง ขึ้งขม ?
รวมเข๎ า ! เราแข็ง, แรงคม
จักถลํมมืดมั่นบรรลัย
(ขอบฟ้าขลิบทอง : ไหนมิตรชิดใจให๎อิง!, หน๎า ๑๑๗)
กลีบกุหลาบวาบว่ อนระร่อนลิ่ว
เห็นพลิ้ว ๆ ร่ายราทํานองหวาน
เชิญใจชื่ นครื้นเครงบรรเลงการ