Page 30 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๒๓
บนมือซื่อผสาน บนละลานคบไสว
ฉั นจารึกชื่อเธอ บนเกลียวเกลอนิรันดร๑ไป
บนน้ําซ้ําบนไฟ เธอนั้นไซร๎คือ ‚เสรี‛
(ขอบฟ้าขลิบทอง : รอยจารึก, หน๎า ๙๔)
กลบทบัวบานกลี บขยาย นี้ ‚อุชเชนี ‛ ได๎นําไปใช๎ ในบทกวีประเภท “กลอนเปลํา” บางบท
ด๎วย ดังเชํน
แดํ . . .
ผู้ซึ่งเหงื่ อหยด สายตัวบิดเป็นเกลียวอยูํใต๎ผิ วโลก
ผู้ซึ่งเคยตมแตํ คาวปลา
ผู้ซึ่งฟางหญ๎ าติดอยูํเต็มผม
ผู้ซึ่งเคยลิ้มแตํเนื้อที่เหม็นคลุ๎ง
ผู้ซึ่งเป่ าขวดให๎โป่งเพื่อคนอื่น จะได๎ ดื่มในลักษณะที่เต็มปรี่
ผู้ซึ่งไมํ รู๎วําควรเอํยอันใด
ผู้ซึ่งมีเรื่องจะพูดมากเกินกวําจะพูดได๎
ผู้ซึ่งหมอฟันไมํยอมฉีดยากันปวดให๎
ผู้ซึ่งทนมองลู กน๎อยขาดใจไปตํอตา
ผู้ซึ่งขดอยูํ ตามศาลาวัด
ผู้ซึ่งทํางานตลอดคื น
ผู้ซึ่งไมํ มีงานทําเสียเลย
ผู้ซึ่งเตะฝุ่นตระเวนหางาน
ผู้ซึ่งไมํ สามารถหางานทําได๎เสียแล๎ว
ผู้ซึ่งอยากจะกินเพื่อจะได๎มีชี วิตอยูํ
ผู้ซึ่งอาหารประจําวันกลายเป็นประจําสัปดาห๑
ผู้ซึ่งเหมํอมองสายน้ําอันเชี่ยวควั่ก
ผู้ซึ่งรู๎จักเพียงพิมพ๑ หัวแมํ มือของตนเอง
ผู้ซึ่งนั่งงอกํออยูํข๎างทาง
ผู้ซึ่งเขาเรียกออกมาจากแถวอยํางสํงเดช และยิงทิ้งเสีย
ผู้ซึ่งไมํ เคยเห็นทะเลเลย