Page 218 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๒๑๔
ผู้ดาเนินรายการ (ม.ร.ว.อรฉัตร ซองทอง)
ขอเรียนถามอาจารย์นคร พงษ์น้อย ว่าดิฉันทราบว่าอาจารย์ประคิณจะแต่ งกลอนให้ใน
วันเกิดหรือวันสําคั ญ ๆ เสมอ ๆ เพราะดิฉั นจะได้รับทุกปีอย่าง ๆ น้อยก็ปีละ ๒ ครั้ง คือวันเกิ ด และ
วันปีใหม่ ดิฉั นตั้งใจจะนํามาแต่ต้องขอโทษนะคะที่ดิฉันเก็ บดีเกินไปเพราะดิฉั นเพิ่งจะย้ ายบ้าน ซึ่ง
กลอนที่อาจารย์เขี ยนให้เป็นความสุขและความชื่นใจ และซาบซึ้ งอย่างยิ่งเลยนะคะ เพร าะกลอน
ของท่านมีความโดดเด่น แปลกและไม่เหมือนใคร ซึ่งจะมีคําง่ าย ๆ ที่เราไม่คิดว่าจะนํามาใช้ แต่
อาจารย์จะนํามาใช้ อยู่เสมอ เสียดายเวลาเรามีน้อยนะคะ ลําดับถัดไปขอเชิ ญท่านสุดท้ ายนะคะ
อาจารย์มกุฏ อรฤดี
ขอบคุณครับผมมีเรื่ องที่จะพูดถึงอาจารย์ประคิณนานหน่อยนะครับ มีสิ่ งหนึ่งที่ผมอาจจะ
พูดในที่นี้ได้คืออาจารย์สอนอะไรผมหลายอย่างในช่วงเวลาที่น้อย น้อยกว่ าคนอื่น ๆ ในที่นี้ ทุกท่าน
อาจจะ ๔๐-๕๐ ปี ผมเพิ่งรู้จักอาจารย์สักประมาณ ๓๐ ปี แต่เป็น ๓๐ ปีที่มีความหมายมาก
อาจารย์สอนผมว่าให้ทํางานเพื่อคนอื่น คํ าพูดเท่านี้ ก็คงจะพอแล้วสําหรั บเรา ซึ่งผมก็ได้พยายาม
ทํามาตลอด อย่างหนึ่ งที่ผมอยากจะบอกในที่ประชุมนี้ บางคนยังไม่ทราบนะครับว่าเมื่อหลายสิบปี
มาแล้วอาจารย์ประคิณมีสํานั กพิมพ์และพิมพ์หนังสือของอาจารย์ระวี ภาวิไล ผมได้รู้จักอาจารย์
ระวี ภาวิไล สืบเนื่องจากอาจารย์ประคิณและหลังจากนั้นผมก็ได้พิ มพ์หนังสือปรัชญาชี วิตสืบเนื่ อง
มาแล้ววันหนึ่ งเราก็เดินทางไปพบคุณถวัลย์ที่ไร่แม่ฟ้าหลวงของคุณนคร วันนั้นเป็นวันที่ดีมากผม
เป็นเด็กผมมีหน้าที่ ขับรถ ทุกวันนี้ผมก็ยั งรู้สึ กว่าผมยังเป็นเด็กอยู่เด็กซึ่งจะต้องรับและเรียนรู้อะไร
จากอาจารย์อีกมากมายแต่สิ่ งหนึ่งที่อาจารย์ที่ยังจําได้คือว่า ให้ทํางานเพื่อผู้อื่นเสมอ ขอบคุณครั บ
ผู้ดาเนินรายการ (ม.ร.ว.อรฉัตร ซองทอง)
ก่อนที่ดิฉันจะเรียนเชิญอาจารย์ประคิณ พู ดกับพวกเราที่นี่ทุกคนดิ ฉันขอฝากกลอนไว้ให้
อาจารย์ประคิณหนึ่งกลอนนะคะ ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้มีหน้าที่มาอ่านบทกวีเหมือนคุณเนาว รั ตน์ แต่ว่า
อยากให้ทุกคนฟังกลอนนี้ไว้เพื่อความยับยั้ งชั่งใจ เพื่อความรู้คิดและเพื่อประโยชน์ในภายหน้านะ
คะ ดิฉันชอบมากกลอนนี้นะคะ
“เวลาดังพญามัจจุราชฉกาจหยาม คอยชี้นิ้วเกรี้ยวกราดคาดคุ กคาม
ทุกโมงยามพลาดว่าอย่ าลืมตน หทัยเจ้าจักเป็นเช่นเป้ าปัก
สอนสลั กนับมิถ้วนชวนฉงน จักเจ็บปวดรวดล้ําพร่ํากมล
เพราะหาคนชุบชีวีไม่ มีเลย ความระรื่นชื่นใจเหมื อนไอเอิบ
ที่ลอยเนิบลับตาพาระเหย พอล่วงวับลับแล้วก็แพร้ วเชย
อย่าเฉยเมยลืมตน “คนต้องตาย” เสียงกระซิบวินาทีถี่ ตระหนก