Page 216 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๒๑๒
ก็ยั งพยายามที่จะเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์คือ เมื่อไหร่ที่มีหนังสือของคณะของมหาวิทยาลัยออก
เราจะวิ่งไปขอโฆษณาจากบริษัทเชลล์ ที่อาจารย์อยู่ จนกระทั่งเมื่อตอนที่เรียนจบแล้วผมจะไปเป็น
ครูที่นครพนมผมก็ ไปกราบอาจารย์ที่สํานั กงานซึ่งตอนนั้นอยู่ที่หน้าสนามกีฬาแห่งชาติ ผมไปเรียน
อาจารย์ว่าอาจารย์ครั บผมอยากเรียนงานด้านประชาสัมพันธ์จากอาจารย์จั งเลย ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่า
งานประชาสัมพั นธ์ทําอะไร สิบปีต่อมาอาจารย์ยังบอกคุ ณหญิงว่าให้เพื่อนไปตามประยอมมา
หน่อยซิอั นนี้คือคุณูปการอย่ างหนึ่งที่ทําให้ผมรู้สึกว่าอาจารย์เป็นคนที่ ไม่เคยลืมว่ าใครไปขอความ
ช่วยเหลื ออาจารย์อาจารย์ยังจดจําอยู่หรืออาจารย์จะเป็นพระพรหมลิขิตก็ได้ จึงได้เรียกผมมา
ทํางานที่บริษัทเชลล์เพื่อจะมาเจอคุณหญิง อาจารย์ประคิ ณกับอาจารย์จิตศานต์ กล้าที่ จะไปเป็น
เถ้าแก่ไปขอคุณหญิงจากเสด็จพระองค์เอม เร านับถื ออาจารย์นอกจากว่าเป็นครู ในทางกลอน และ
การทํางานแล้ว ผมยังภาคภูมิใจตรงที่ว่า ทุกวันนี้ผมยังภาคภู มิใจที่อาจารย์ยังใช้ลู กศิษย์คนนี้และ
ยังใช้ลูกศิษย์คนนี้ ในเวลาอาจารย์ที่มีความจําเป็น เรื่องที่ ๒ คืออาจารย์เป็นคนไม่ ชอบความ
ขัดแย้ง การที่อาจารย์ไม่ชอบความขัด แย้งทําให้อาจารย์ลาออกจากคณะอักษรศาสตร์ สิ่งที่เรา
ภาคภูมิใจที่ สุดเมื่อเราทํางานเขียนกลอนกันมาโดยที่พวกเราไม่ได้เป็นลู กศิษย์ของอาจารย์โดยตรง
และเราถือขอบฟ้าขลิบทองเป็นครูของเราด้วย เราภาคภูมิใจอย่างยิ่งเมื่อปี พ .ศ.๒๕๓๖ ท่าน
อาจารย์ประคิณได้รับยกย่องให้ เป็นศิ ลปินแห่งชาติซึ่งเป็นปีเดียวกับคุณเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
อาจารย์นคร พงษ์น้อย
ผมขออนุญาตที่ประชุมพู ดถึงอาจารย์ประคิณนะครับ เพราะว่าเดี๋ ยวพวกท่านทั้งหลายจะ
ได้คุยกับอาจารย์ประคิณด้วยนะครับ ผมไม่ ได้เจอกันท่านมานานแล้ วนะครับ อาจารย์ประคิณครับ
อาจารย์จําได้มั้ยครับ เมื่อหลายสิบปีมาแล้วเราอยู่ในที่ประชุมด้วยกั นเราได้ฟังคุณหมอคนหนึ่งได้
พูดเกี่ ยวกับเรื่องสุขภาพ อาหารเช้าท่านบอกว่ากินไม่ได้สักอย่าง ปาท่องโก๋ก็ กินไม่ได้ กาแฟก็กิ น
ไม่ได้ น้ําตาลก็กิ นไม่ได้ อาหารเที่ยงผักก็ไม่สะอาด อะไรก็ไม่ดีสั กอย่างนะครับ และขณะที่ ท่านพู ด
อาจารย์ประคิณก็มีความกรุณาแก้ห่อกระดาษเล็ก ๆ ออกมามีบ๊วยเค็ม บ๊วยเค็มปนหวาน บ๊วย
หวานและเราก็ผ่านช่ วงนั้นมาได้ และหลังจากนั้นผมก็ไม่เคยไปฟังเลคเชอร์ที่ไหนอีกเลย และก็อีก
ครั้งหนึ่งนะครับตอนนั้นไม่มีถนนจากเชียงรายไปเชียงใหม่ ถ้ าจะไปเชียงใหม่ต้องอ้อมขั บรถมา ที่
ลําปางก่อน วันนั้นผมและอาจารย์ประคิ ณไปเยี่ยมเด็กที่เกิดใหม่ที่ดอยอินทนนท์ เราขับรถผ่าน
จังหวั ดพะเยา จังหวั ดพะเยามีตํานานอยู่ ตํานานหนึ่ งเรียกว่านางงามสามผิว เป็นสุ ภาพสตรีสมัย
โบราณมีผิวสวยมาก ผิ วตอนเช้าจะเป็นสีหนึ่ง ตอนเที่ยงสีหนึ่ง และตอนเย็นอี กสีหนึ่ง และชา ว
พะเยาก็มีดอกไม้ประจําจังหวั ดอยู่ชื่อว่านางสามผิว และอาจารย์ประคิ ณก็ได้เห็นดอกไม้นี้และชื่น
ชมมาก ตอนนี้ดอกไม้ นี้ยังไม่บานนะครับถ้าบานแล้วผมจะเอามากราบอาจารย์ เมื่อกี้ที่คุณ
เนาวรัตน์ถามว่ ามีใครบ้างที่ เคยอ่านขอบฟ้าขลิบทอง เป็ นที่น่าเสียใจอย่างยิ่งที่ในชีวิต คนเราน่ าจะ