Page 215 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๒๑๑
เพื่อนรักหนาวนักเหนื่อยเหน็บเจ็ บหรือ หลับเถิดลมร้าวปลายระบือ
หวีดหวือเวียนไปใจร้าว ขลุ่ ยครวญหวนหวยรวยร่อน
ทั่วท้องทุ่งทางลานแก้ว หลับเถิดดาวรุ่งพรุ่งแพร้ ว
วาดแววหวังวั บจับฟ้า ชีวิตแสนคับอั บเฉา
มือเจ้าวางบนมือข้า เท่านี้ หลับเถิดแก้วตา
มิช้าฟ้าสางรางรอง สาดแสงแรงรัดลับโลก
คลายโศกทุกข์เศร้าเราสอง หลับเถิดรักเจ้าเราทอง
ผาดผ่องใจจนล้นมี แม้ยินสี ดําช้ํารื่น
ฉาดชื่นชุ่มใจใคร่หนี หลับเถิดพลั ดพรากข้านี้
จักคลี่ แสงคลุมคุ้มกัน ความฝัน ความหวังฝังไว้ในดาว
ในหาวห้วงไม้ไพรสัณฑ์ หลับเถิดกว่ าแสงตะวัน
เฉิดฉันแฉกฟ้าร่าเริง
ผมคิดว่าผมพู ดหมดแล้วและไม่อยากพูดอะไรอีกแล้วเพราะบางอย่างไม่สามารถถ่ายทอด
ออกมาจากจิตวิ ญญาณได้ ผมตื้นตัน และดีใจที่ผมมี ชีวิตมาจนถึ งวันนี้ ได้พูดถึงคนที่ผมรักด้วย
ความศรัทธาและความชื่นชม ผมขอขอบคุณธรรมชาติ ที่ทําให้ผมมีชีวิตอยู่และได้มาพูดถึงอาจารย์
ประคิณ ผมและอาจารย์ประคิณก็ยั งมีชีวิตอยู่ และเมื่ อท่านมีอายุถึ ง ๙๑ ปี ในวันนี้แล้วก็คงเหมือน
รูปเขียนของ ฮงไซ ซึ่งรูปเขียนของเขาเช่ นนกก็จะบินขึ้นสู่อากาศ ปลาของเขาจะกระโจนลงไปในน้ํา
ทุกอย่างรวมเป็นเอกภาพเป็นธรรมชาติของชีวิต ผมขอขอบคุณทุกคนที่มาฟังในวันนี้และขอให้กวี
ของอาจารย์ประคิณซึ่งท้าทายกาลสมัย ถ้าคนยั งไม่เคยอ่านขอให้ไปหามาอ่ าน ถ้าคนที่อ่าน
มาแล้วขอให้เก็บไว้ในทรวงตลอดไป
อาจารย์ประยอม ซองทอง
น่าจะให้คุณถวัลย์พูดสุดท้ายเพราะว่ามันตื้ นตัน และผมควรจะพูดหลังจากนี้ เ พราะว่าผม
มีเรื่องที่จะพูดเกี่ ยวกับอาจารย์มาก ผมเข้าไปที่คณะอักษรศาสตร์เมื่อปี พ .ศ.๒๔๙๙ เพื่อนผมชื่อ
วินัยบอกว่าจะพิมพ์หนังสือ พอวั นที่หนังสือออกพวกเราก็ บอกว่าใครจะเป็นคนกล้าหาญที่จะเอา
หนังสือไปให้อาจารย์เซ็นให้ สมัยโน้นไม่เหมือนทุกวันนี้เราอยากให้ใครเซ็นเรา ก็ไปยื่นให้ สมั ยโน้น
อาจารย์อยู่ในห้องพักอาจารย์เราไม่กล้าที่ จะเอาหนังสือไปให้อาจารย์เซ็ นต้องหาคนกล้า ในที่สุด
คุณวินัยเป็นคนทํ าหน้าที่นี้ นี่เป็ นเรื่องที่ ๑ ส่วนเรื่ องที่ ๒ คือ ผมไม่ได้เรียนภาษาฝรั่งเศส
เพราะฉะนั้นผมไม่ได้เป็นลู กศิษย์อาจารย์โดยตรง แต่ความที่เ ราเป็นคนที่ชอบกลอนเราก็ถื อว่าเรา
เป็นลู กศิษย์อาจารย์ พออยู่ได้พักหนึ่ งอาจารย์ต้องลาออกจากคณะอักษรศาสตร์เพื่อจะไปอยู่
บริษัทเชลล์ การไปอยู่บริษัทเชลล์ ของอาจารย์คือการไปร่วมกันตั้งฝ่ายประชาสัมพั นธ์ซึ่ งปีพ .ศ.
๒๕๐๐ นั้นยังไม่ มีใครทราบว่าการประชาสัมพั นธ์คืออะไร แ ต่หลังจากที่อาจารย์ไปอยู่ที่นั่นแล้ วเรา