Page 177 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๗๓
เช่นกั น และมักจะพูดเสมอว่า “ความทุ กข์ทรมานของอัษมา ก็ คือความทุกข์ทรมานของเด็กสาว
ชาวชานีทุกคน”
แม้นิยายกลอนขนาดยาวเรื่องนี้ จะถ่าย ทอดต่อๆกันมาเป็นเวลานานหลายช่วงอายุคนก็
ตามที แต่ยั งไม่เคยมีต้นฉบับที่ถือว่า เป็นตัวบทมาตรฐานในภาษาชานี ได้เลย ใน ค .ศ. ๑๙๕๓
นักเขียนและศิลปินบางคนอยู่ ในยูนนาน จึงจัดส่ งคณะทางานไปยังตาบลแถบภูเขาถิ่นที่อยู่ของ
ชาวชานีเป็นเวลานาน เพื่อเก็บรวบรวมคาบอกเล่าเรื่องขอ ง “อัษมา” ให้ได้สานวนสมบรูณ์ที่สุด
เท่าที่จะเป็ นไปได้ อาศั ยการไปดาเนินชีวิตและทางานร่วมกับชาวชานีเป็นเวลานาน คณะทางานก็
ได้กลายมาเป็นเพื่อนที่ดีของชาวชานี และค่อยๆเข้าใจถึงระบบสั งคม ขนบธรรมเนียมประเพณี
ความคิด และความรู้สึ กของพวกเขา หลังจากได้ศึกษานิยายกลอนที่ เล่าสู่กั นมาต่างๆหลายสานวน
อย่างถี่ถ้วนแล้ว คณะทางานก็รวบรวม “อั ษมา” ขึ้นเป็ นรูปเล่ม และแปลนิ ยายกลอนเรื่องนี้เป็น
ภาษาจีน ใน ค .ศ.๑๙๕๔ เมื่อนิยายกลอนขนาดยาวเรื่องนี้ตีพิ มพ์ใน “ยูนนานรายวัน ” ณ เมือง
คุนหมิง และใน “วรรณกรรมประชาชน ” ณ กรุงปักกิ่งก็ปรากฏว่ า ผู้อ่านต้อนรับอย่างอบอุ่น ต่อมา
จึงได้จัดพิมพ์ในรู ปเล่ม โดยสานักพิมพ์วรรณกรรมประชาชน และฉบับภาษาอังกฤษก็แปลจาก
ภาษาจีนทีว่านี้
ประเทศจีน เป็ นประเทศ ที่กอรปด้วยชนหลายเชื่ อชาติในอดีต ภายใต้การปกครองอันโหด
ร้านทารุณของ “กลุ่มปฏิกิ ริยา ” บรรดาชนกลุ่ มน้อยก็ต้องทน รับความทุ กข์ยากลาบากนานั ปการ
และวัฒนธรรมของพวกเข้าของพวกเขาก็ถูกโจมตีและถูกทาลายไปมิใช่น้อย กระนั้ นก็ตาม
ประชาชนชั้นแรงงานในประเทศจีนใหม่และบรรดาชนเผ่าน้อยทั้งหลายก็ยั งได้รักษาวรรณกรรม
ภาษาพื้นเมือง และปรับปรุงแต่งให้งดงามขึ้นและถื อว่าเป็นส่วนหนึ่งที่เท่าเที ยมเสมอกันของ
ครอบครัวใหญ่ ครอบครัวเดียว และวั ฒนธรรมประจาชาติของพวกเขาก็เป็นที่เคารพและยกย่อง
คุณค่าเป็นอย่างดี การค้ นพบการเก็บรวมนิยายกลอน “อั ษมา” ตลอดจนการพิมพ์เผยแพร่ล้ วนเป็น
การเพียงตัวอย่ างหนึ่งของวิธีที่แสดงให้ เห็นว่า วรรณกรรมอันงดงามละเอียดอ่อน และศิลปะข อง
ชนกลุ่มน้อยนั้น ได้ รับการยกย่องเชิดชูคุณค่ าอย่างสูงเพียงใดในปัจจุบั น
กว่าจะมาถึงเรืองของ “อัษมา”
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครึ่งศตวรรษบวกอีกหนึ่งปีทีแล้วมา หรื อเขียนให้ อ่านง่ ายขึ้นก็ คือ
เมื่อ ๕๑ ปี ที่แล้ ว คือเมื่อพุทธศักราช ๒๕๐๑ ได้มีนิตยสารรายเดื อนฉบับห นึ่ง ปรากฏตัวขึ้นมาบน
แผงในร้านขายหนังสือในกรุงเทพฯ และต่างจังหวั ดบางแห่งของสยามประเทศ
นิตยสารรายเดือนฉบับนั้น มีชื่อว่า “สายธาร”
นิตยสารนี้เกิดด้วยความคิดริ เริ่มของบุคคลอายุ ๒๐ ปลายๆ และ ๓๐ ต้นๆ ๕-๖ คน ที่
ทางานอยู่ในแวดวงหนังสือพิมพ์ และงานการโฆษณา ได้รับ การฝึกปรื อในด้านเขียนข่ าว บทความ
สั้น และนวนิ ยายมาไม่น้อยกว่ า ๑๐ ปี เรียกว่า ชี วิตอยู่ ในช่วง “ขาขึ้น” ทางการเขียนและทาหนังสือ