Page 159 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

๑๕๖
ใน
รายศิ
ลาเรี
ยง
นี้
นะคะอาจารย์
มี
กลอนบางบทที่
ดิ
ฉั
นเขี
ยนไว้
เป็
นทํ
านองเพลง
ของ แมนรั
ตน์
ศรี
กานนท์
ซึ่
งเป็
นคาทอลิ
กเหมื
อนกั
น แล้
วได้
ทํ
าเพลงมาเรื่
อย ๆ นํ
าไป
ขั
บร้
องมี
ที่
ตั
วเองแต่
งทํ
านอง แต่
งเพลง ก็
มี
เพลงสองเพลง
ถาม
ที่
อาจารย์
แต่
งเองมากที่
สุ
ดมี
อะไรบ้
างคะ
ตอบ
ที่
โรงเรี
ยนเซนต์
โยเซฟมี
เพลงมาจากปารี
ส ภาษาฝรั่
งเศสทั้
งชิ้
น สํ
าหรั
บขั
บร้
องของ
ศาสนา ดิ
ฉั
นก็
มี
หน้
าที่
ถอดเนื้
อฝรั่
งเศสมาเป็
นเนื้
อร้
องภาษาไทยให้
ร้
องลงกั
บตั
วโน้
ตได้
โดยไม่
เพี้
ยน และเป็
นคํ
าประพั
นธ์
นิ
ด ๆ คื
อ ให้
มี
สั
มผั
สตอนท้
ายอยู่
ด้
วย ซึ่
งสมั
ยใหม่
เขาไม่
มี
สั
มผั
สที
นี้
เราก็
อดไม่
ได้
ในฐานะคนเขี
ยนคํ
าประพั
นธ์
จนเพลิ
น คณะเซ็
นต์
จอห์
นเขาได้
จั
ดพิ
มพ์
เป็
นเล่
มหนามาก ไม่
รู้
เป็
นกี่
ร้
อยแล้
ว ที
ยั
งไม่
ได้
จั
ดพิ
มพ์
ก็
อี
กเยอะมาก ดิ
ฉั
นได้
จั
ดทํ
าเพลงเหล่
านี้
มาตั้
งแต่
อายุ
๓๐ จนถึ
งอายุ
๙1 ก็
ยั
งจั
ดทํ
าให้
เขาอยู่
เลย เมื่
อดิ
ฉั
นมี
อายุ
๘๐ รู้
สึ
กว่
าแก่
แล้
ว จึ
งได้
ไปบอกเลิ
กจั
ดทํ
า บอกกั
บเขาว่
า เวลานี้
มี
อั
กษรศาสตรมหา
บั
ณฑิ
ตเป็
นซิ
สเตอร์
หลายคน ก็
ให้
ลองทํ
าดู
บ้
างเป็
นไร ปรากฏว่
าไม่
มี
ใครยอมทํ
า ตอน
ดิ
ฉั
นอายุ
๘๕ ก็
มาบอกว่
าหาไม่
ได้
เพราะว่
าคนที่
จะแปลจากฝรั่
งเศสเป็
นไทยก็
มี
น้
อยอยู่
แล้
ว คนที่
แปลต้
องรู้
โน้
ต รู้
ดนตรี
และอะไรอี
กหลายอย่
างที่
จะต้
องเขี
ยนคํ
าแปลเนื้
อร้
องให้
ลงกั
บทํ
านองได้
แล้
วต้
องให้
เป็
นบทกลอนนิ
ด ๆ ด้
วย คื
อ ต้
องมี
อะไรอยู่
ถึ
งสามอย่
างในคน
คนเดี
ยว ทุ
กวั
นนี้
ดิ
ฉั
นก็
ยั
งทํ
าอยู่
เลย ช่
วงไปสวิ
ตเซอร์
แลนด์
ก็
ทํ
าให้
๑๕ เพลง
อาจารย์
หมายถึ
งการเดิ
นทางไปเยี่
ยมบุ
ตรสาว
ถาม
ด้
านบทกลอนล่
ะคะ อาจารย์
ยั
งเขี
ยนอยู่
หรื
อเปล่
าคะ
ตอบ
ยั
งเขี
ยนอยู่
แต่
เป็
นกลอนเล็
ก ๆ สั้
น ๆ คื
อ อาจารย์
นคร พงษ์
น้
อย อยู่
แม่
ฟ้
าหลวง
(
อาจารย์
นคร พงษ์
น้
อย
เป็
นผู้
อํ
านวยการ “ไร่
แม่
ฟ้
าหลวง”
)
ได้
เขี
ยนจดหมายไปให้
ดิ
ฉั
ช่
วยเขี
ยนกลอนหนึ่
งบท อวยพรวั
นเกิ
ดอายุ
ครบ ๗๐ปี
ให้
กั
บ อาจารย์
ถวั
ลย์
ดั
ชนี
โดย
อาจารย์
อํ
าไพ อยู่
ที
คณะนิ
เทศศาสตร์
ก็
ไปด้
วยและได้
อ่
านกลอนอวยพรนี
ในวั
นงาน
อาจารย์
นคร พงษ์
น้
อย ไม่
เคยรู้
จั
กกั
นมาก่
อน วั
นหนึ่
งได้
ไปรายงานตั
วขออนุ
ญาต
นํ
าบทกลอนสุ
ดท้
ายของ
ขอบฟ้
าขลิ
บทอง
เพื่
อไปเขี
ยนบทละครให้
สมเด็
จย่
า ในบท
สุ
ดท้
ายของบทละคร เพราะตอนจบพระเอกตายมั
นเศร้
า แล้
วคนจะได้
มี
ความหวั
ง จิ
ตใจ
ดี
ขึ้
น สบายใจขึ้
ก็
เป็
นอย่
างนี้
คนพู
ดจาภาษาเดี
ยวกั
น ตอนที่
ไปจั
ดแสดงละครที่
ปั
กษ์
ใต้
บนเกาะใกล้
กั
บสงขลา ก็
ได้
ตามไปดู
นั่
งเครื่
องบิ
นไปกลั
บ เขาทํ
าเป็
นแพโดยใช้
ทหาร ๒๐๐ คน ใส่
ชุ
สี
ฟ้
า อยู่
ข้
างล่
าง ข้
างบนเป็
นแพ ลงทุ
นมาก ทํ
าให้
สมเด็
จย่
า เป็
นคลื่
นสวยงาม มี
พระเอก