Page 136 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๒๘
โอกาสอ่านมาก มีความคุ้นเคยและแตกฉานในฉันทลักษณ์คาประพันธ์ไทย ในขณะเดี ยวกันก็ได้พบ
รูปแบบแปลกใหม่ของบทกวีตะวันตก ทาให้สามารถสร้างสรรค์กวีนิพนธ์ในฉันทลักษณ์แบบแผนอย่าง
ชานาญยิ่ง การที่ “อุ ชเชนี” นา “กลบท” มาใช้ทั้งในรูปแบบดั้งเดิม และพัฒนาปรับใช้เป็นรูปแบบที่
สร้างสรรค์ เฉพาะตน แสดงถึงความเป็นผู้อ่านวรรณกรรมไทย จนซึมซับเชี่ ยวชาญรูปแบบฉันทลักษณ์
ไทย รวมทั้งการนา “กลบท” มาใช้ ได้เพิ่มความไพเราะพริ้งพราวแก่บทกวีของ “อุชเชนี ” จนเป็น
เอกลักษณ์อันโดดเด่นอย่างหนึ่ งของกวีผู้นี้
๓.๓ การใช้รูปแบบวรรณกรรมตะวันตก “อุชเชนี” เป็นกวีไทยคนแรกที่นาเสนอบทกวี
ในรูปแบบ ‚ลานานิทาน‛ หรือ ballad ที่เป็ นคาประพันธ์โบราณของตะวั นตก รวมทั้งเสนอบทกวี
ขนาดสั้ นตามรูปแบบที่นิยมในบทกวีนิพนธ์ตะวันตก นับเป็นลี ลาวรรณศิลป์อันสร้างสรรค์ ทาให้บทกวี
ของ “อุ ชเชนี” เพิ่มความน่าสนใจและเร้าอารมณ์ ด้วยสี สันของความแปลกใหม่ในวงวรรณกรรมไทย
๔. อิทธิพลจากสภาพแวดล้อมทางสั งคมและการเมือง
‚อุ ชเชนี‛ หรือ “นิด นรารักษ์” อยู่ ในสภาพและบรรยากาศของสังคม และโดยเฉพาะ
การเมืองอันร้อนระอุ มีความขัดแย้งสูงระหว่างรัฐบาลกับนักคิด นักเขียน ในระหว่าง พ.ศ. ๒๔๙๑ –
๒๔๙๕ ซึ่งเป็ นแรงผลักดันให้เกิดงานกวีนิพนธ์แนว “เพื่อชีวิต” จานวนมาก ถือเป็นยุคทองของกวีนิพนธ์
ยุคหนึ่ ง ทั้งนี้ ‚อุ ชเชนี‛ เป็นกวีผู้ หนึ่งที่ร่วมเสนอกวีนิพนธ์แนวที ่กล่าว คือมีเนื้อหาสะท้อนความอยุติธรรม
ของสังคมและความทุกข์ ยากของประชาชน
ด้วยบรรยากาศอั นร้อนแรงของการเมืองดังกล่าวนี้ เป็ นส่วนหนึ่งที่ทาให้ ”วรรณศิลป์” ของ
ประคิณ ชุมสาย ณ อยุธยา มี รสเข้มด้วยภาษาของอารมณ์ ทั้งเศร้า ขมขื่น กร้าวแกร่ง ตัดพ้อ
เรียกร้อง ฯลฯ
กล่าวโดยสรุป ในด้านแรงบันดาลใจหรืออิทธิพลที่หล่อหลอมปั้นแต่งกวีมือทองนาม ‛อุชเชนี‛
และนักเขียนฝีมือเยี่ยมของวงวรรณกรรมไทย “นิด นรารักษ์” ให้สามารถสร้างสรรค์วรรณกรรม ซึ่ง
เปี่ยมล้นด้ วยวรรณศิลป์อันตรึงจิต จับใจนั กวรรณกรรมจานวนมากต่อมาก และเป็นเวลายาวนานนั้น
มีที่มาจากปัจจั ยอันสาคั ญคือ ศาสนา การศึกษา อบรม และสภาพแวดล้อมทางสังคม ซึ่งล้วนเป็น
อิทธิพลของ “สังคม” ทั้ งสิ้น
ผลสรุปของการศึกษาในประเด็นนี้ จึงนับว่าสอดคล้องกับที่เวลเลก และวอเรน เสนอแนวคิ ด
เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างวรรณคดีกับสังคมว่า งานเขียนย่อมจะแสดงออกซึ่ งประสบการณ์และ
แนวคิดที่ผู้เขียนได้รับจากสังคม (Rene and Warren, ๑๙๘๔, pp. ๙๔-๑๐๙)