Page 38 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

องคความรู
ศิ
ลป
นแห
งชาติ
: นายมานพ ยาระณะ
๒๔
อยู
มาวั
นหนึ่
ง บรรดามนุ
ษย
ต
างพากั
นพร่ํ
าภาวนาอ
อนวอนต
อพระอิ
นทร
ผู
เป
นใหญ
ในทวยเทพทั
งหลาย ตามปกติแลวที่
นั่
งป
ณฑุ
กั
มพลศิลาอาสนของพระอินทร จะมีปกติออนนุ
ม
นั่
งสบาย แต
วั
นนั
้นกลั
บมี
อาการรอนแข็
งกระด
างผิดปกติ ทํ
าใหองค
อินทร
รู
ว
าจะต
องมีมนุ
ษย
ผู
เดือดร
อนมาขอความช
วยเหลือเป
นแน
จึงส
องเนตรมาดู
ยั
งโลกมนุ
ษย
ก็
พบว
ามนุ
ษย
มีความ
เดื
อดร
อน เพราะถู
กยั
กษ
ตาทิ
พย
มาไล
จั
บกิ
นทุ
กวั
นพระและต
องการความช
วยเหลื
อจาก
พระองค
พระอิ
นทร
จึ
งลงมาสู
โลกมนุ
ษย
แล
วออกอุ
บายด
วยการแปลงร
างเป
นมนุ
ษย
เพื่
อจะ
กํ
าราบปราบยั
กษไมให
มาสร
างความเดือดรอนแกมนุ
ษย
อีก เมื่
อพระอินทร
ในร
างแปลงไดพบ
กั
บยั
กษ
แลวก็
ถามว
า วั
นพระที่
จะถึงนี้จะไปจั
บใครมากินอีก ยั
กษก็
บอกวา จะไปจั
บผู
หญิงคน
หนึ่
งมากิ
น พระอิ
นทร
ได
ที
จึ
งท
าพนั
นกั
บยั
กษ
ตาทิ
พย
ว
า ถ
าหากวั
นพระที่
จะถึ
งนี้
ยั
กษ
ไม
สามารถตามหาหญิ
งนางนั
้นเจอได จะตองเลิกกิ
นมนุ
ษย
เสีย อย
ามาสรางความเดือดรอนใหแก
มนุ
ษย
อีก ยั
กษก็
รั
บคํ
าทาเพราะมั่
นใจวาตนเองเป
นยั
กษตาทิพยเอาอะไรไปซอนที่
ไหนก็
หาเจอ
เมื่
อยั
กษให
สั
จจะแลวพระอินทรในรางแปลงมนุ
ษยก็
รีบไปหาหญิ
งนางนั
้นแล
วนํ
าไปซอนอยู
ใน
กลองใบใหญ
ใบหนึ่
ง พรอมกั
บเขียนอั
กขระ “๐” อานวา “ตั
ววะ” ซึ่
งเป
นอั
กขระลานนากํ
ากั
บที่
กลองใบนั
้นจํ
านวนหนึ่
งพั
นตั
ว ซึ่
งเป
นคาถาอั
กขระตั
วเมือง หรืออั
กษรลานนาเรียกว
า “คาถา
วะพั
นตั
ว” เพื่
อที่
จะป
องกั
นยั
กษ
ตาทิ
พย
ตนนั
้นไม
ให
มองเห็
เมื่
อวั
นพระมาถึง พระอินทร
ก็
ตีกลองใบนี้ ด
วยคาถาธรรมต
าง ๆ เชน พุ
ทโธ อะระหั
ธั
มโม อะระหั
ง สั
งโฆ อะระหั
ง พุ
ทธคุ
ณนั
ง ธั
มมคุ
ณนั
ง สั
งฆคุ
ณนั
ง พุ
ทโธกั
ณหะ ธั
มโมกั
ณหะ
สั
งโฆกั
ณะ ฯลฯ เป
นตน เมื่
อยั
กษ
ตาทิ
พย
ออกตามหาหญิงนางนั
้น ก็
ไมอาจมองเห็
น และตาม
หาพบได
เพราะอานุ
ภาพความศั
กดิ์
สิ
ทธิ์
แห
งบทพระคาถา จึ
งทํ
าให
ยั
กษ
ตาทิ
พย
ถอดใจและ
ถอยหนีกลั
บไป
ตั
งแต
นั
นเป
นต
นมา ยั
กษ
ตาทิ
พย
ตนนี้
ก็
ไม
กลั
บมาจั
บมนุ
ษย
ไปกิ
นอี
กเลย ก
อนที่
พระอินทรจะกลั
บไปสู
สวรรคไดบอกกลาวใหมนุ
ษยชวยกั
นรั
กษากลองใบนี้ใหดีและใหตีกลอง
ทุ
กวั
นพระ กลองใบนี้
จึ
งมี
ชื่
อว
า “กลองชั
ยมงคล” อั
นเป
นกลองที่
เกิ
ดจากการอวยพรของ
พระอิ
นทร
ที่
มอบให
แก
มนุ
ษย
ทั
งหลายใช
ตี
เพื่
อให
มี
ชั
ยชนะและให
เกิ
ดความเป
นสิ
ริ
มงคล
แก
บ
านเมืองสืบไป
ตํ
านานกลองปู
เจ
มี
ตํ
านานเล
าวายั
งมีเมืองอยู
เมืองหนึ่
งในอาณาจั
กรลานนา เจ
าเมืองมีลู
กสาวชื่
อวาเส็
เป
นลู
กสาวคนเดียว เจ
าเมืองเมืองนี้
ไดรั
บเอาทหารต
างเมืองมาเป
นครู
ฝ
กวิชาการต
อสู
 ทหาร