Page 46 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

องค ความรูศิ ลปนแหงชาติ : นายสําราญ เกิดผล ๓๖
ความรักความเมตตาแก ศิษย ขอมูล : จากศิษยหลายคน
คุณครู สําราญ เกิดผล นอกจากสถานะของความเปนครูผู สอนแลว ท านยังใหความรัก
ความเมตตาแกศิ ษยทุกคนอยางเสมอโดยเฉพาะศิษยที่ไปเรี ยนดนตรีที่ บานพาทยรัตน อํ าเภอ
บางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุ ธยา หลักจากเลิกเรียนดนตรีแลว ทานจะจัดหาขนมให ศิษย
ทุกคนรับประทานกัน บางโอกาสก็พาไปรั บประทานอาหารตามรานอาหารในตลาดซึ่ งอยูไกล
จากบาน หรือตามแหล งที่จําหนายอาหาร หลายครั้ งที่ทานให ความเปนกันเอง พู ดจาหลอกลอ
กับลูกศิษย เพื่ อใหความสนิทสนมคุ นเคย ทานใชความรั กความเมตตาแกศิ ษยเชนนี้ นับเป น
เครื่องชวยใหเห็นความเอ็นดูผู กพันของท านตอศิ ษย สงผลในการเรี ยนการสอนดนตรีอยางยิ่ง
ความเปนครู ของคุณครูสําราญ เกิดผล ขอมูล : นางสาวกฤตินี เงินสมบั ติ
นางสาวกฤตินี เงินสมบัติ ศิ ษยคนหนึ่งของคุณครูสําราญ เกิ ดผล ปจจุบันกําลั งศึกษา
ระดับปริญญาโท แขนงวิชาดนตรีศึกษา วิทยาลัยดุ ริยางคศิ ลป มหาวิทยาลัยมหิดล ไดอธิ บาย
ถึงบุ คลิกภาพของคุณครูสํ าราญ เกิดผล เมื่ อครั้งแรกที่ ไดเข าศึกษาในระดับปริ ญญาตรี ปที่ ๑
เมื่อ ๔ ปกอนไววา “...ครั้งแรกที่ไดทราบวาตองเรียนดนตรีกั บครูสําราญนั้ นก็รูสึกเฉยๆ เพราะ
ยังไมรูจักอาจารย ทานใดเลยในวิทยาลัยแหงนี้ จึงคิดวาเรียนกับครูท านใดก็เหมือนกั น แตพอ
ใกลจะได เรียนคาบแรกก็ไดสอบถามจากเพื่อนๆ พี่ๆ ซึ่งเคยเรียนมากอน จึงไดทราบวาครู ที่จะ
สอนนั้นมีอายุมากแลว มีฝ มือ และดุ ความรูสึกตอนนั้นเริ่มกลัว แมเมื่อได เขามาเรียนคาบแรก
ก็ยังรูสึ กกลัวอยู แตก็แปลกใจตรงที่ไมเห็ นครูดุ เหมือนอยางที่ใครๆ เขาวากั นเลย ในคาบแรก
ยังจํ าไดวา ครูใหเล นเพลงมุลงชั้นเดี ยว ในตอนนั้นก็ไม รูสึ กเกร็งแลว แต ก็ตี จนจบ ผิดบาง
เล็กนอย เนื่ องจากยังตื่นเตนอยู พอตีจบครูก็เริ่มตอเพลง...”
ความรูสึกอบอุนใจของศิษยที่มีตอคุณครูสําราญ เกิดผล ข อมูล : นายวิสิ ษฐ สันติกิจรุงเรือง
นายวิสิษฐ สันติกิจรุงเรือง กลาวถึงคุ ณครูสําราญ เกิดผลว า “ผมรูสึกดีใจและภู มิใจมาก
ที่ไดเปนศิษย ของคุณครูสําราญ เกิดผล ตั วของผมเองไมคิดไม ฝนที่ จะไดมาเรียนกับคุณครูทาน
เพราะแรกๆ ที่ไดเห็ นคุณครูนั้น ดูทานสุ ขุมมาก จนทํ าใหคิดว าถาผมไดเรี ยนกับทานแลวผม
จะคุยอะไรกับทาน หรือจะวางตั วอยางไร มันรูสึกระแวงไปหมด แตเมื่อผมไดเรี ยนกับทาน
แลวจึงพบว า มันไมใชอยางที่ผมคิดไว ในระหวางเวลาเรี ยนคุณครู ทานจะจริงจังมาก แตเวลา
เลิกเรียนแลวทานก็เมตตาเปนกันเอง มีพู ดแซวบาง พูดคุยสนุ กๆ บาง สิ่ งเหลานี้มันจึงทํ าให
ผมรูสึกอุนใจ”